زبان موهگان پکوت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زبان‌های بومی آمریکای شمالی و مکزیک

زبان موهگان پکوت (همچنین با نام های زبان موهگان پکوت مونتاوک، سکاتوگوهه، استاک بریدج و شینکوک پوسپاتوک شناخته می شود) از خانواده ی زبان های بومی آلگونکویان آمریکایی است که در مناطقی همچون نیو اینگلند و لانگ آیلند صحبت می شده است. زبان موهگان پکوت برای نخستین بار توسط تاریخ نگاران غربی در اوایل قرن ١٧ به ثبت درآمده است. در سال ٢٠١٠ در تلاشی مشترک میان قبیله های بومی بازمانده شینکوک و آنکهچاوگ ساکن لانگ آیلند و دانشگاه دولتی نیویورک در استونی بروک برای حفظ زبان موهگان پکوت از خطر انقراض کلاس های آموزشی، دروس اینترنتی و دیکشنری هایی پدید آمدند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Mohegan-Pequot language»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۱ مارس ۲۰۱۳).