زبان‌های ایتالیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

زبان‌های ایتالیک زیرشاخه‌ای از زبان‌های سنتوم از خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی می‌باشند. زبان‌های ایتالیک دربرگیرندهٔ زبان‌های رومی (مانند ایتالیایی، اسپانیایی ، پرتغالی، فرانسوی و...) زبان‌های مردهٔ شبه‌جزیره ایتالیا مانند لاتین، اومبری و اوسکی می‌باشند.

فهرست مندرجات

[ویرایش] دگرگونی‌های آوایی

دگرگونی‌های آوایی از زبان نیاهندواروپایی به زبان نیاایتالیک چنین می‌باشد:

  • آمیزش آوای کامی با ملازی:
    • ḱ > k
    • ǵʱ > ɡʱ
    • ǵ > ɡ
  • لبی و ملازی صدادار ناکامل تلفظ می‌شود:
    • ɡʱʷ > ɡʱ
    • ɡʷ > ɡ / w
  • حلقی صدادار در آغاز بی‌صدا و سپس سایشی می‌شود:
    • bʱ > pʰ > ɸ > f
    • dʱ > tʰ > θ
    • ɡʱ > kʰ > x
  • s > θ (تنها پیش از r، در جای دیگر رخ نمی‌دهد)
  • m n l r w b d ɡ p t k kʷ تغییر نمی‌کنند.

این فرگشت‌های آوایی در هر زبان ایتالیک به گونهٔ مستقل و جداگانه رخ داده برای نمونه در لایتن در میان واکه‌ها داریم: f > b و θ > f.

از دگرگونی‌های بی‌قاعده می‌توان از تبدیل p به kʷ نام‌برد. برای نمونه در زبان نیاهندواروپایی عدد پنج را *penkʷe بوده که در لاتین شده‌است quinque، یا پُختن در نیاهندواروپایی *-pekʷ بوده که در لاتین coquere شده‌است.

[ویرایش] شاخه‌ها

زبان‌های شبه‌جزیرهٔ ایتالیا در عصر آهن، سده ۶ (پیش از میلاد)

زبان‌های خانوادهٔ ایتالیک خود به دو شاخه بخش می‌شوند و این شاخه‌ها نیز به زیرشاخه هایی که در پی می‌آید:

[ویرایش] پیشینه

ایتالیک‌زبان‌ها در هزارهٔ دوم پیش از میلاد به شبه‌جزیرهٔ ایتالیا درآمدند و می‌نماید که با قبیله‌های سلتی در اروپای باختری دارای رابطه بودند. پیش از درآمدن هندواروپاییان ایتالیا ساکنان دیگری داشته که به احتمال ناهندواروپایی بودند و شاید اتروسکن‌ها از تبار ایشان بوده‌اند.

از سده ۷ (پیش از میلاد) زبان‌های اومبری و فالیسکی دارای سامانهٔ نوشتاری بوده‌اند که از الفبای ایتالیک باستانی گرفته شده‌بود. زبان‌های ایتالیک تاثیر اندکی از زبان اتروسکن و زبان‌های یونان باستان گرفته‌اند.

[ویرایش] منبع

Wikipedia contributors, "Italic languages," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Italic_languages&oldid=217833776 (accessed June 19, 2008).