زبان‌شناسی صورت‌گرا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان‌شناسی صورت‌گرا رویکردی در مطالعه زبان است که عناصر زبان را صرفنظر از بافت زبانی یا اجتماعی مورد مطالعه قرار می‌دهد و در مقابل زبان‌شناسی نقش‌گرا قرار می‌گیرد. دستور زایشی چامسکی و پیروانش و هم چنین انشعبات آن همچون معنی شناسی زایشی و غیره از یک سو دستورهای صورت گرای ساخت گروهی/ سازه ای را تشکیل می دهند و دستوری چون دستور واژه از هادسون دستور صورت گرای وابستگی است.

منابع[ویرایش]