زبانشناسی زایشی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
زبانشناسی زایشی یکی از رویکردهای مطالعه زبان است که توسط نوام چامسکی تبیین شده است. در این رویکرد، فرض بر آن است که منبع یادگیری زبان، ژنتیکی است و مغز انسان دارای سازوکارهای ذاتی برای یادگیری زبان است.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ویکیپدیای انگلیسی
- «زبانشناسی نظری: پیدایش و تکوین دستور زایشی»، محمد دبیرمقدم، ویراست دوم، تهران: انتشارات سمت، ۱۳۸۳
| این یک نوشتار خُرد پیرامون زبان و زبانشناسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |