زبان‌های هندواروپایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پیشنهاد شده است که هندواروپایی با این مقاله یا بخش ادغام گردد. (بحث).

زبان‌های هندواروپایی یک خانوادهٔ زبانی متشکل از چند صد زبان و گویش مرتبط است. بیشتر زبان‌های مردمان ساکن قارهٔ اروپا، فلات ایران، آسیای میانه و شبه قاره هند از جملهٔ زبان‌های هندواروپایی هستند.

شمار هندواروپایی‌زبان‌ها در سراسر دنیا به حدود ۳ میلیارد نفر می‌رسد. به این ترتیب، گویشوران زبان‌های هندواروپایی سخنوران بزرگترین خانوادهٔ زبانی شناخته‌شده در دنیای امروزند.

تا سدهٔ دوازدهم خورشیدی کسی از وجود خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی باخبر نبود تا اینکه سر ویلیام جونز زبان‌شناس و خاورشناس انگلیسی این خانوادهٔ زبانی را کشف کرد. وی در سال ۱۱۶۵ خ. اعلام کرد: «سنسکریت و یونانی و لاتینی از اصلی که شاید اکنون وجود ندارد، منشعب شده‌اند ... و امکان دارد که زبان‌های آلمانی و سلتی و فارسی از همان اصلی منشعب شده باشند که سنسکریت از آن منشعب شده است.»^[۱]‎

[ویرایش] شاخه‌ها

شاخه‌های خانواده زبانی هندواروپایی:

• زبان‌های آناتولیایی
• زبان‌های هندوایرانی
• زبان‌های هلنی
• زبان‌های ایتالیک (رومی)
• زبان ارمنی
• زبان‌های بالتو-اسلاوی
• زبان‌های تُخاری
• زبان‌های ژرمنی
• زبان‌های آلبانیایی
• زبان‌های سلتی

[ویرایش] جستارهای وابسته

• زبان نیا-هندواروپایی
• هندواروپایی

[ویرایش] منابع

• ابولقاسمی، محسن، تاریخ زبان فارسی، سازمان سمت، ۱۳۷۳.

‎

1. ↑ ابولقاسمی، محسن، تاریخ زبان فارسی، سازمان سمت، ۱۳۷۳. (ص ۸ و ۹)