زاغ بور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زاغ بور
وضعیت بقا
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پرندگان
راسته: گنجشک‌سانان
تیره: کلاغیان
سرده: Podoces
گونه: P. pleskei
نام علمی
Podoces pleskei
زارودنی، ۱۸۹۶

زاغ بور یا زاغ کویری (Podoces pleskei) پرنده‌ای از خانوادهٔ کلاغیان است. این پرنده تفاوت‌های زیادی با دیگر خویشاوندانش یعنی کلاغ‌ها و زاغ‌ها دارد؛ از جمله زمین‌زی بودن به‌طوری‌که حتی در هنگام احساس خطر نیز دویدن را به پرواز ترجیح می‌دهد، داشتن صدای خوش و رنگ نخودی مایل به قهوه‌ای.

زاغ بور تنها در مناطق بیابانی و نیمه‌بیابانی شرق و جنوب شرق ایران به‌ویژه در استان‌های یزد و سمنان و همچنین در شهرستان بردسکن در استان خراسان رضوی[۱] زندگی می‌کند و تنها پرندهٔ بومی انحصاری (اندمیک) ایران است. در سال‌های اخیر در غرب افغانستان هم گزارش شده اما بومی بودنش محل تردید است.

ویژگی‌های جسمی[ویرایش]

زاغ بور ۲۴ سانتیمتر طول دارد. دم و منقارش سیاه، منقارش بلند با اندکی خمیدگی رو به پایین است. رنگ پر و بال نخودی مایل به قهوه‌ای است، صورت کمرنگ‌تر و از قاعده منقار تا چشم‌ها لکه سیاه‌رگه مانند و نیز لکه سیاه بزرگی در بالای سینه‌اش دیده می‌شود. بال‌ها پهن با دو نوار سفید که در پرواز مشخص می‌شوند. پاهای آن بلند و سیاه‌است و برای دویدن در بیابان تکامل یافته‌است. در واقع بیشتر به هدهد و چکاوک هدهدی شبیه‌است تا زاغ‌ها و کلاغ‌ها.

زیستگاه و بوم‌شناسی[ویرایش]

زاغ بور در مناطق بیابانی و نیمه‌بیابانی و استپ‌ها زندگی می‌کند. وابستگی زیادی به گیاه ِ بوته‌ای ِ قیچ دارد و لانهٔ خود را بر روی قیچ می‌سازد. حشره‌خوار و دانه‌خوار است. در اردیبهشت ۴ تا ۶ تخم می‌گذارد. پرندهٔ ماده بر روی تخم می‌خوابد و پرندهٔ نر برای او غذا می‌آورد. نر و ماده هر دو در بزرگ کردن جوجه‌ها مشارکت دارند. جوجه‌ها بعد از ۱۷ تا ۱۹ روز از تخم بیرون می‌آیند. زاغ بور تک‌همسر است و تمام طول سال را در کنار جفت خود می‌ماند، قلمروطلب است و به ذخیره‌سازی غذا در زیر خاک اقدام می‌کند. معمولأ ترس زیادی از انسان ندارد ولی فاصلهٔ ایمنی را رعایت می‌کند.

منابع[ویرایش]

  1. «زادآوری گونه آهو در سایت دشت لاغری شهرستان بردسکن». کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست ایران. بازبینی‌شده در ۳۰ خرداد ۱۳۹۱.