رکت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک نمونهٔ بازسازی‌شده از رکت سبک باروک.

رکت (به انگلیسی: Rackett) یکی از سازهای بادی بود که در سده‌های میانه و دوره رنسانس در اروپا رواج داشت.

رکت سازی با زبانهٔ دوگانه و صدای بم بود و شکلی استوانه‌ای داشت. جنس آن از چپ یا عاج فیل بود.

استوانهٔ تشدید صدا در رکت به تعداد ۹ بار تاشده و چین خورده‌است. با این کار سعی شده بود تا درازای استوانه را کوتاه و جابه‌جایی آن را آسان‌تر کنند.

رکت صدایی نرم و یک‌نواخت دارد (مانند فوت کردن در یک شانهٔ سر) و بیشتر به عنوان صدای زمینه برای همراهی سازهای زهی کاربرد داشته‌است.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ تفسیری موسیقی، ترجمه و گردآوری: بهروز وجدانی، تهران: ناشر: مترجم، چاپ نخست، ۱۳۷۱.