روش دایورسیتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در مخابرات، دایورسیتی به افزایش قابلیت اطمینان سیگنال مخابرات از طریق استفاده از چند کانال مخابراتی با ویژگی‌های مستقل گفته می‌شود. دایورسیتی نقش مهمی را در ترکیب محو شدگی و تداخل فرکانسی و اجتناب از خطای قطاری ایفا می‌نمائد. دایورسیتی از این مسئله نشات می‌گیرد که هر کانال مستقل می‌تواند شرایط متفاوتی را تجربه کند و ارسال چند مدل از سیگنال و یا دریافت چند مدل از سیگنال و ترکیب آنها در گیرنده می‌تواند به تصمیم صحیحتری در مورد سیگنال ارسالی بیانجامد. به تعداد نمونه‌های مستقل دریافتی از سیگنال بهره دایورسیتی گوئیم.

انواع دایورسیتی[ویرایش]

دایورسیتی را می‌توان در چند دسته زیر جای داد:

  • دایورسیتی زمانی:چند نمونه از سیگنال در زمان های مختلف ارسال می شود.
  • دایورسیتی فرکانسی:استفاده از سیگنال در باند های فرکانسی مختلف که به دو طریق می توان انجام داد:
  • دایورسیتی فضایی:سیگنال از مسیر های متفاوتی عبور می کند.در مخابرات سیمی می توان به کمک عبور از چند سیم این کار را انجام داد.در شرایط بی سیم ، می توان از دایورسیتی یا تنوع آنتنی چه در گیرنده و چه در فرستنده استفاده نمود.از این روش ها در بحث های MIMO ، پرتو افکنی و کد های زمان فضا استفاده می شود.
  • دایورسیتی چندکاربره:دایورسیتی چندکاربره از طریق داشتن حق انتخاب در زمان های مختلف برای انتخاب و اختصاص منابع به کاربران گوناگون به دست می آید.یعنی می توان با زمان بندی مناسب در هر زمان از کاربری استفاده شود که وضعیت محوشدگیمناسبی دارد.
  • دایورسیتی همیاری:فرستنده از طریق استفاده از دیگر کاربران و یا رله های موجود در محیط ، اطلاعات را از مسیر های گوناگون به گیرنده خود ارسال می کند.دایورسیتی همیاری تا حدودی شبیه به دایورسیتی فضائی می باشد که در آن آنتن ها در محیط توزیع شده اند.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Diversity scheme»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۰۶ فوریه ۲۰۱۲).