چرات
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
چرات یکی از روستاهای حوالی آلاشت سوادکوه در استان مازندران ایران است. منطقهای است ییلاقی که از جنوب خط راس آن مرز استان تهران(فیروزکوه)و مازندران را تعیین میکنداز غرب و شمال غربی به کوهها بندپی بابل هم مرز است با چراگاههای سرسبز.چرات و مراتع اطراف آن که از سلسله جبال البرز مرکزی محسوب میشود به لحاظ اینکه در ارتفاع بیش از ۲۷۰۰ متر واقع شدهاست به جزء در درههای آن که قابل کشاورزی است سایر جاهای آن فقط برای چراگاه دام کاربرد دارد بنابراین ضروری است مسئولین امر به این مهم توجه داشته باشند در صورتی که نیازهای فصل سرد سال دامداران این منطقه که در جلگه زمستان را سپری میکنند توجه نکنند موجب خواهد شد این منبع ارزشمند بلا استفاده باقی بماند. برخی بر این باورند که نام سوادکوه از کوه سوات گرفته شده که در جنوب شرقی روستای چرات در دهستان ولوپی واقع شده و در ارتفاعات آن آثاری از تمدن قدیم مشاهده میشود که احتمالاً بدلیل استقرار حاکمان قدیم سوادکوه بر جای ماندهاست.
در چرات چند طایفه زندگی میکردند از جمله کاویانیها و یزدانیها و غفاریها و رحمانیها و رستمیها و مرادیها و..... که پس از زمینلرزه سال ۱۳۳۶ متواری شدند و در دیگر شهرها و روستاهای استان مازندران ساکن شدند. نام شهرستان سواد کوه از قلهای به نام سواد که محلیها به آن شاه نشین میگویند، گرفته شدهاست. چرات در سال ۱۳۳۶، قبل از زلزله ، نزدیک به هزار خانوار بوده که آثار ویرانههای آن هنوز باقی است. از مناطق دیدنی چرات میتوان از چشمههای فراوان ، حمامی که بیش از ۲۰۰ سال قدمت دارد و آبشاری به نام گلچلینگ و تنگه نارم و قله شاه نشین و غارهای باستانی و مناظر و طبیعت زیبا نام برد.
چرات همچنین نام یکی از پادگانهای ارتش پاکستان در پیرامون شهر پیشاور است. مولوی محمد نبی سیاستمدار افغان ساکن چرات پاکستان بودهاست.
[ویرایش] تاریخ
شاید کتاب تاریخ خاندان مرعشی قدیمیترین سندی است که در آن از ناحیه چرات ذکری به بیان آمدهاست. در صفحه ۹۹ کتاب مزبور آمدهاست:
در سال ۹۳۷ در ییلاق چرات عارضهای به میر علی خان روی داده، از راه اجدان کوه متوجه مازندران شد که خود را به کشک سرا برساند، روز به روز مرض شدت مینمود و اطبا از علاج عاجز گشته، در قریه بندپی دعوت حق را لبیک گفت.
ییلاقات معروف دیگر سوادکوه عبارتاند از:
