روح مکان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تجربهٔ روح حاکم بر مکان در مسجد شیخ لطف‌الله.

روح مکان یا حس مکان یا هویت مکان (به لاتین: genius loci) به یک کیفیت متمایز، یگانه و خاص یک مکان یا فضا اشاره دارد که مورد توجه نویسندگان و هنرمندان و دیگران بازدید کنندگان واقع می‌شود. فضاهای دارای این کیفیت‌ها از روحیه و جو تجربی متمایزی بهره‌مندند که عمیقا به یاد ماندنی است.
این ویژگی می‌تواند یک نشان فرهنگی (افسانه‌های محلی، تاریخ، اسطوره، اعتقادات، خاطرات، هنر و غیرو)، مناظر ملموس و فیزیکی یک مکان (مثل کوهها، مرزها، رودها، سبک‌های معماری، دیدها) یا اتفاقات شخصی (مثل خاطرات و حضور نزدیکان و دوستان) باشد.

تبارشناسی روح مکان[ویرایش]

در روم باستان، genius loci روح حافظ یک مکان بود و معمولا به شکل انسانی که یک ظرف شاخ‌مانند، یک بشقاب یا یک مار را حمل می‌کند تصویر می‌شد.[۱] ویتروویوس می‌نویسد که معماران رومی مشخصات بنا را با توجه به روح حافظ طراحی می‌کردند. برای مثال ساختمانی با روح حافظ مونث به شیوه ایونی ساخته می‌شده و بنایی با روح حافظ مذکر به شیوهٔ دوریک.[۲]
پس از افول معماری رومی، روح مکان به روحیهٔ خاص یک مکان یا حس منتقل شونده توسط فضا اطلاق شد.

تفاوت روح مکان و حس مکان[ویرایش]

ویژگی‌های جغرافیایی[ویرایش]

ایجاد یک حس مکان[ویرایش]

در هنر و معماری[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Woolf, Greg. (2008). "Divinity and Power in Ancient Rome" in Religion and Power: Divine Kingship in the Ancient World and Beyond ed Nicole Brisch (Oriental Institute Seminars No. 4), Chicago:The Oriental Institute of the University of Chicago
  2. Helen Gardner, pp. 110-114