رفلکسهای نوزادی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
رفلکسهای نوزادی یا رفلکسهای بدوی، گروهی از پاسخهای خود به خودی عصبی-عضلانی ساده و کلیشهای هستند که در جنین رسیده و یا نوزادان طبیعی بوده ولی در بالغین وجود ندارند و در صورت وجود غیر طبیعی هستند. این رفلکسهای در بدو تولد وجود دارند و به تدریج در طی سال اول زندگی مهار میشوند. این رفلکسها توسط ساقه مغز کنترل میشوند.
رفلکسهای نوزادی [ویرایش]
- رفلکس استارتل (مورو): این رفلکس در بدو تولد وجود دارد و معمولا در ۴-۳ ماهگی قطع میشود. در این رفلکس نوزاد در صورت مواجعه با یک استرس ناگهانی محیطی همچون صدا، سر و پاها را باز میکند و بازوها را به بالا و بیرون برده و انگشتان دست را جمع میکند.
- روتینگ: نوزاد سر را به سمت چیزی که گونهاش را لمس کند میبرد. این رفلکس در شیردهی به نوزاد کمک میکند تا چهار ماهگی که با حرکت اختیاری سر جایگزین میشود.
- رفلکس مکیدن: بخشی از فرآیند شیردهی است که با تماس با سقف دهان نوزاد تحریک به مکیدن میشود.
- رفلکس تونیک گردن
- چنگ زنی کف دست (Palmar Grasp)
- رفلکس پلنتار
- رفلکس گالانت
- رفلکس راه رفتن
- رفلکس شنا
منبع [ویرایش]
- Stedman's Medical Dictionary، ۲۸th edition
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Primitive reflexes»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۸ آبان ۱۳۸۹).
|
|||||||||||
