رفلکس‌های نوزادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رفلکس‌های نوزادی یا رفلکسهای بدوی، گروهی از پاسخهای خود به خودی عصبی-عضلانی ساده و کلیشه‌ای هستند که در جنین رسیده و یا نوزادان طبیعی بوده ولی در بالغین وجود ندارند و در صورت وجود غیر طبیعی هستند. این رفلکسهای در بدو تولد وجود دارند و به تدریج در طی سال اول زندگی مهار می‌شوند. این رفلکسها توسط ساقه مغز کنترل می‌شوند.

رفلکس‌های نوزادی[ویرایش]

  • رفلکس استارتل (مورو): این رفلکس در بدو تولد وجود دارد و معمولاً در ۴-۳ ماهگی قطع می‌شود. در این رفلکس نوزاد در صورت مواجعه با یک استرس ناگهانی محیطی همچون صدا، سر و پاها را باز می‌کند و بازوها را به بالا و بیرون برده و انگشتان دست را جمع می‌کند.
  • روتینگ: نوزاد سر را به سمت چیزی که گونه‌اش را لمس کند می‌برد. این رفلکس در شیردهی به نوزاد کمک می‌کند تا چهار ماهگی که با حرکت اختیاری سر جایگزین می‌شود.
    • رفلکس مکیدن: بخشی از فرایند شیردهی است که با تماس با سقف دهان نوزاد تحریک به مکیدن می‌شود.
  • رفلکس تونیک گردن
  • چنگ زنی کف دست (Palmar Grasp)
  • رفلکس پلنتار
  • رفلکس گالانت
  • رفلکس راه رفتن
  • رفلکس شنا

منابع[ویرایش]

  • Stedman's Medical Dictionary، ۲۸th edition
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Primitive reflexes»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۸ آبان ۱۳۸۹).