رفتار سیاسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رفتار سیاسی(به انگلیسی: Theories of political behavior) در سازمان شامل اعمال آگاهانه ای است که برای نفوذ بر افراد یا گروه ها به منظور دستیابی یا حفاظت از منافع خود به هنگام وجود راه حل های متضاد صورت میگیرد.

نکات تعریف[ویرایش]

رفتار سیاسی خارج از شرح شغل مشخص فرد است. 2)اثر گذاری بر توزیع مزایا و ...یعنی نوعی تلاش در جهت استفاده از پایگاه های قدرتی که فرد دارد. توجه به دامنه ی گسترده ی این تعریف؛رفتار های زیر از نوع رفتار سیاسی بشمار می آیند. تلاش برای اثرگذاری بر اهداف؛شاخص ها؛فرایند های تصمیم گیری در سازمان؛ندادن اطلاعات اساسی به تصمیم گیرندگان؛شایعه پراکنی؛لاابالی گری هنگام کار(مثل سوت زدن)نشت اطلاعات محرمانه؛پارتی بازی؛به نفع یا علیه کسی رای دادن؛میانجی گری و تبلیغ علیه شخصی خاص رفتار سیاسی مشروع:آن دسته از رفتارهایی که با استفاده از سازوکار بده-بستان (به انگلیسی: trade off)و روش های غیر رسمی در سازمان برای رسیدن به اجماع؛توافق و ائتلاف در راستای کمک به رفتارهای رسمی و در جهت تحقق اهداف سازمان صورت میگیرد. رفتار سیاسی مثبت در قالب پیگیری منافع سازمان و گروه ها ؛بکارگیری روش برد-برد ؛در حل و فصل تعارض و تصمیم گیری ها و با توجه به منافع گروه های مختلف نمود پیدا میکند. رفتار سیاسی نامشروع(منفی)جهت گیری آن برخلاف خواسته های سازمان و با هدف تحقق نیات شخصی برای دستیابی به قدرت صورت میگیرد. دنبال کردن بیش از حد نفع شخصی ؛در نظر گرفتن بیشتر موقعیت ها در قالب وضعیت برد-باختبه جای برد-برد و استفاده از تاکتیک هایی مثل پنهان کاری ؛غافل گیر کردن؛حفظ دستور جلسه به صورت محرمانه؛مخفی کردن اطلاعات ؛استفاده از اطلاعات یا منابع به صورت غیر معمول نقض قوانین و مقررات؛اعتصاب؛تحریک کارکنان؛اخلال در فرایند عملیات؛لاابالی گری هنگام کار؛اعتراض های نمادین(نپوشیدن کار)درخواست های گروهی برای مرخصی های استعلاجی و ایجاد اغتشاش.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. رضاییان، علی.مدیریت رفتارهای سیاسی در سازمان .سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها 1390