رضاکار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رضاکار (به بنگالی: রাজাকার) نامی بود که در جریان جنگ آزادی‌بخش بنگلادش در سال ۱۹۷۱ به نیروهای شبه نظامی سازمان‌دهی‌شده توسط پاکستان داده شد.

واژهٔ رضاکار از زبان فارسی گرفته شده و به معنی داوطلب است. نیروهای رضاکار بیشتر از بنگالی‌های طرفدار پاکستان و مهاجران اردوزبان ساکن پاکستان شرقی (بنگلادش امروز) تشکیل شده‌بود.

نیروی رضاکار در آغاز زیر فرماندهی کمیته‌های محلی هوادار پاکستان قرار داشت ولی از سال ۱۹۷۱ به عنوان بخشی از ارتش پاکستان درآمد. بسیاری از خشونت‌های بی‌رحمانه ارتش پاکستان در جریان جنگ ۹-ماهه در بنگلادش، به رضاکارها نسبت داده می‌شود.

منابع[ویرایش]

History of liberation War of Bangladesh- Dr. Mohammad Hannan (বাংলাদেশের মুক্তিযুদ্ধের ইতিহাস- ড: মোহাম্মদ হান্নান)