راه‌آهن سراسری سیبری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از راه آهن سراسری سیبری)
پرش به: ناوبری، جستجو
راه آهن سراسری سیبری
ایستگاه راه آهن نووسیبیرسک
ایستگاه راه آهن نووسیبیرسک
قرمز: راه آهن سراسری سیبری (ترانس‌سیب)سبز: راه آهن بایکال آمور (بام).
قرمز: راه آهن سراسری سیبری (ترانس‌سیب)
سبز: راه آهن بایکال آمور (بام).
مسافت: ۹۲۵۹ کیلومتر
نوع ریل: عریض (۱۵۲۰ میلی‌متر)
کیلومتر ایستگاه
Station on track
۲۸۴ یاروسلاول
Transverse water Bridge over water Transverse water
۲۷۰۶ رود ایرتیش
Transverse water Bridge over water Transverse water
۳۳۳۲ رود اول
Station on track
۴۰۹۸ کراسنویارسک
Station on track
۴۵۱۶ تایشت
Station on track
۵۶۴۲ اولان‌اوده
Transverse water Unknown route-map component "eGRENZE+WBRÜCKE" Transverse water
۸۵۱۵ آمور (مرز استان یهودی - سرزمین خاباروفسک)
End station
۹۲۸۹ ولادی‌وستوک

راه آهن سراسری سیبری (به روسی: Транссибирская магистраль (ترانس‌سیبیرسکایا ماگیسترال) یا به شکل کوتاه‌شده: Транссиб (ترانس‌سیب)) طولانی‌ترین شبکه راه آهن جهان و مهم‌ترین خطر راه آهن روسیه است. راه آهن سراسری سیبری شبکه‌ای از راه آهن‌ها است که مسکو و بخش اروپایی روسیه را به استان‌های خاور دور روسیه و به مغولستان، چین و دریای ژاپن پیوند می‌دهد. این خط راه آهن ۹۲۸۸ کیلومتر درازا دارد و از شهر مسکو آغاز شده در شهر ولادی‌وستوک پایان می‌یابد. معروف‌ترین قطار فعال در این خط قطار روسیا است.

راه آهن سراسری سیبری به ویژه برای ترابری کالاها اهمیت زیادی دارد. بخش بزرگی از ترابری کالا در روسیه توسط این خط انجام می‌شود و ۳۰ درصد از صادرات روسیه از طریق این مسیر حمل می‌شود. این راه آهن شاهرگ ترابری و اقتصادی سیبری به شمار می‌آید و بسیاری از مناطق پس از احداث این خط به رونق اقتصادی دست یافتند. گردشگران زیادی نیز هر ساله با قطارهای این مسیر مسافرت می‌کنند. راه آهن سراسری سیبری امروزه سالانه ۲۰۰ هزار مسافر را به اروپا می‌رساند.

پیشینه[ویرایش]

نخستین راه آهن روسیه، خط آهن خصوصی تزار نیکولاس یکم بود. در سال ۱۸۵۱ و با راه‌اندازی راه آهن میان سن‌پترزبورگ و مسکو، نیکولای موراویوف، فرماندار کل سیبری، پیشنهاد ادامه این خط در سرزمین سیبری را به سران مسکو داد. بر پایه این پیشنهاد قرار بود بخشی از این خط از خاک چین بگذرد ولی به خاطر تنش در پیوندهای سیاسی میان روسیه و چین در این دوره، این طرح اجرا نشد. تا ۳۰ سال پس از آن نیز رهبران روسیه طرح‌های گوناگون دیگر برای ساخت این خط را رد کردند. نخستین راه آهن در کوه‌های اورال در سال ۱۸۷۰ ساخته شد و پس از آن در سال ۱۸۷۲ یعنی زمانی که شهر ولادی‌وستوک در دوردست‌های سیبری تبدیل به یک بندر مهم گشت، نیاز به اتصال این شهر به بقیه روسیه نیز بیش از پیش احساس شد.

تزار الکساندر سوم در تاریخ ۱۷ مارس ۱۸۹۱ به پسر خود نیکولاس دوم، که در این زمان در سفر شرق بود، فرمان آغاز ساخت راه آهن سراسری سیبری را داد و کار ساخت این راه در سال ۱۸۹۱ در نزدیکی‌های ولادی‌وستوک آغاز شد.

ساخت این خط تا سال ۱۹۰۱ تا مرحله‌ای رسید که قطارها توانستند از راه چین به ولادی‌وستوک برسند. تا سال ۱۹۰۵ قطارها ناچار بودند از دریاچه بایکال با کشتی بگذرند تا این‌که در سال ۱۹۱۳ خط ساحلی این دریاچه نیز آماده شد. با ساخت پلی بر روی آمور در خاباروفسک در تاریخ اکتبر ۱۹۱۶، راه آهن سراسری سیبری نیز تکمیل شد. از ۲۵ دسامبر ۲۰۰۱ تمامی مسیر این راه آهن برقی شده‌است.

قطارها[ویرایش]

معروف‌ترین قطار این خط آهن روسیا (به معنی روسیه) نام دارد که یک روز در میان، بین مسکو و ولادی‌وستوک رفت و برگشت دارد. پیمودن هر مسیر یک‌سره با این قطار هفت روز به طول می‌انجامد. به جز روسیا، قطارهای شبانه گوناگونی در مسیرهای بین راهی فعالیت دارند. قطارهای شب‌رو به سمت پکن که از راه آهن سراسری مغولستان و راه آهن سراسری منچوری می‌گذرند نیز از بخشی از مسیر ترانس‌سیب استفاده می‌کنند.

راه آهن روسیه قصد دارد حجم باربری ریلی از این مسیر را دوبرابر کند و در حال تشکیل ناوگان ریلی بزرگی از واگن‌های ویژه است و بر پایه برنامه‌ریزی‌ها قرار است گنجایش بندرها و پایانه‌ها در این مسیر تا پایان سال ۲۰۱۰، ۳ تا ۴ برابر شود.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]