رابط دودویی نرم‌افزار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رابط دودویی نرم‌افزار (به انگلیسی:Application Binary Interface یا ABI)، یک رابط سطح-پایین بین برنامه رایانه‌ای و سیستم عامل یا یک نرم‌افزار دیگر ایجاد می‌نماید.

تعریف[ویرایش]

رابط دودویی نرم‌افزار می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • نوع داده، هم ترازی، اندازه
  • قرارداد فراخوانی، که چگونگی عبور و بازگشت ارزش بازگردانده شده را مدیریت و کنترل می‌نماید، برای مثال: آیا همه پارامترها به پشته منتقل می‌شود یا تعدادی در ثبات، ذخیره گردیده‌اند، کدام ثبات برای کدامیک از پارمترهای تابع استفاده شده‌است، و آیا اولین پارامتر تابع وارد شده به پشته آیا اول وارد پشته شده یا آخر.
  • چگونه یک برنامه کاربردی باید یک فراخوان سیستمی را از سیستم عامل صدا کند. آیا باید یک رابط کاربری دودویی بجای فراخوانی روالها به فراخوانهای سیستمی، مستقیماً یک فراخوان سیستمی را صدا نماید، کدام فراخوان سیستمی با چه شماره‌ای.
  • و در حالت تکمیل یک رابط دودویی نرم‌افزار با سیستم عامل، کدام قالب پرونده ای بر مبنای دودویی برای آبجکت‌فایلها، کتابخانهها و غیره مورد استفاده قرار خواهد گرفت.[۱]

هرگز یک رابط دودویی نرم‌افزار نباید با رابط برنامه‌نویسی نرم‌افزار (به انگلیسی: Application Programming Interface یا API)، اشتباه گرفته شود که رابط بین یک کتابخانه یا سیستم‌عامل و برنامه‌هایی است که از آن تقاضای سرویس می‌کنند.

منابع[ویرایش]