دیوث

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دیوث به مردی گفته می‌شود که همسرش زنای محصنه کند او در این باره غیرت و حسادتی نداشته باشد. دیوث همچنین به معنی کسی که زن خود را برای رابطه جنسی به دیگران دهد. این کلمه در اصل متعلق به زبان سریانی است که از آن طریق به عربی و سایر زبان‌ها وارد شده است.[۱]در فقه دیاثت به عمل این فرد گفته می‌شود.[۲]

کاربرد فقهی[ویرایش]

از احکام آن در باب شهادات و حدود، سخن رفته است.

در دوره عثمانی‌ها مجازات فرد دیوث داغ کردن پیشانی‌اش بود.[۳]

احکام فقهی کنونی

  1. دیاثت از گناهان کبیره است و شهادت دیوث پذیرفته نیست.[۴]
  2. در روایتی آمده است که دیّوث، بوی بهشت را استشمام نمی‌کند.[۵]
  3. نسبت دیاثت دادن به دیگری- مثل آنکه اورا دیّوث خطاب کند- در صورتی که مفاد آن از منظر عرف، باشد، موجب ثبوت حدّ قذف ودر غیر این صورت، موجب ثبوت تعزیر است.[۶][۷]

در فقه اسلام اگر به شخصی به طور صریح نسبت زنا یا لواط دهد مثلاً بگوید: «زنازاده» اصطلاحاً بدان «قذف» گویند که مجازات آن ۸۰ تازیانه است. اما اگر نسبت زنا یا لواط به طور صریح نباشد مثلاً بگوید «حرام زاده» یا «دیوث» تا ۷۴ تازیانه تعزیر می‌شود.[۸]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]