دیوار سبز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دیوار سبز
نما از یک دیوار سبز

دیوار سبز به عنوان یک دیوار مستقل و یا بخشی از یک ساختمان است که بخشی از آن و یا به طور کامل با پوشش گیاهی خاصی مزین شده است. امروزه مفهوم دیوار سبز و همچنین کاربرد آن با استفاده از تکنولوژی مدرن هیدروپونیک گسترش یافته است. پوشش گیاهی جهت نمای سبز این دیوارها، همیشه بر روی بدنه خارجی دیوار قرار می‌گیرد.

دیوار سبز دیوار آزاد یا ایستاده‌ای است که به طور نسبی یا به طور کامل با پوشش گیاهی پوشیده شده‌است.

دیوارهای سبز بسیار با شکوه هستند؛ کاربرد آنها در بام‌های سبز نمای دلنشینی را ایجاد می‌نماید که صرف نظر از مزایای زیست محیطی اش، همگان می‌توانند از آن لذت ببرند

گاهی به ابعاد بزرگ آن برای پوشاندن دیوارهای خانه و ساخت محیطی شاداب و با طراوت فکر می‌کنم. سیستم آبیاری اکثر دیوارهای سبز متشکل از یک قاب، سلول‌ها و کانال‌های آبیاری ست. خاک به عنوان یک ماده هادی در گلدان‌ها عمل می‌کند.

تاریخچه[ویرایش]

قدمت دیوار سبز متعلق به ۶۰۰ سال قبل از میلاد و باغ‌های متعلق به بابل بر می‌گردد. دیوار سبز توسط استنلی هارت در دانشگاه ایلینوینز اورابا شامپاین در سال‌های ۱۹۳۸-۱۳۹۱ اختراع شد. اخیراً مفهوم دیوار سبز با رشد و نمو گیاهان در آب‌های مغذی و معدنی برای تقویت نوآوری فناوری مورد استفاده بزرگ‌تر شده است. در سال ۲۰۱۲، بزرگترین دیوار سبز ۲۷۰۰ مترمربع را پوشش می‌داد و در مرکز قرارداد بین‌المللی Cabos Los قرار گرفته است.

مزایای دیوار سبز[ویرایش]

مزایای دیوار سبز فقط به زیبایی آن ختم نمی شوداین دیوار همانند عایقی ست که به تنظیم درجه حرارت داخلی ساختمان کمک می‌کند. مشاهده شده است که سطح خارجی دیواری که متصل به دیوار سبز است، ۱۰ درجه خنک تر از یک دیوار در معرض هوای آزاد است با افزایش هزینه‌ها و کمبود انرژی، این ویژگی دیوار سبز سبب کاهش مصرف انرژی در سرمایش و یا گرمایش انرژی می‌شود. این سازه‌ها توانایی ای را دارند که صورتحساب برق شما را تا ۲۰٪ کاهش دهند. همچنین وجودشان باعث حفاظت از ساختمان در برابر نور خورشید، باران و برف و نوسانات حرارتی می‌گردد از دیگر مزایای دیوار سبز، توانایی مجدد استفاده از آب است. گیاهان با شکستن ترکیبات و مواد مغذی در آب آلوده، به صورت مجدد از آن استفاده می‌کنند؛ همچنین توانایی جذب سر و صدا و کاهش آلودگی صوتی در داخل ساختمان دارا می‌باشند.

ویژگی‌های دیوار سبز[ویرایش]

دیوارهای سبز به عنوان حایل در ساختمان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد وظایف حایل‌ها به شرح ذیل می‌باشد: جداسازی فضاهای داخلی و فضاهای خارجی ممانعت از انتقال حرارت بین فضاها ممانعت از انتقال صدا بین فضاها مقاومت در برابر ضربه مقاومت در برابر فشار مقاومت در برابر کشش قابلیت چسبندگی انواع مختلف اندودها (مالشی و یا پاشش مانند گچ، سیمان و ...) قابلیت نصب انواع پوشش‌ها مانند کاشی، سنگ، دیوارکوب و ... قابلیت نصب دروپنجره

انواع دیوار سبز (باغ عمودی)[ویرایش]

دیوارهای سبز غالباً از قطعات پیمانه‌ای که نگهدارنده ماده رشد هستند ساخته شده‌اند و می‌توان آن‌ها را بنا بر نوع پوشش رشد بکار رفته طبقه‌بندی کرد: پوشش نرم، پوشش حصیر شکل و پوشش ساختاری

پوشش نرم[ویرایش]

دیوارهای دارای پوشش نرم سیستم‌های نوع «خاک درون تاقچه» یا «خاک درون کیف» دارند. سیستم‌های دارای پوشش نرم بسته‌های خاک خود را در کیف یا مکانی مانند تاقچه دارند و سپس بر روی دیوار نصب می‌شوند. لازم است که پوشش این سیستم‌ها حداقل یکبار در سال در مکان‌های خارجی و بطور تقریبی دو بار در سال در مکان‌های داخلی تعویض شود. سیستم‌های خاک نرم برای مناطق دارای فعالیت لرزشی مناسب نیستند. اصلاحات فقط با انباشتن مجدد خاک در حفره‌های دیوار بدست می‌آیند، که این امر دشوار و آشفته است. سیستم‌های دارای خاک نرم نباید در مناطقی که رفت‌وآمد عمومی زیادی وجود دارد نباید استفاده شوند، جایی که به نسبت شلوغ و آشفته است و در طی زمان کمکم خاک خود را از دست می‌دهند. بطور مهم‌تر، چون این سیستم‌ها می‌توانند به راحتی بوسیله باد حاصل از باران یا بادهای سنگین از بین بروند، این سیستم‌ها را نباید در کاربردهایی بیش از ۸ فوت ارتفاع استفاده کرد. سیستم‌هایی در آسیا وجود دارند که با استفاده از سیستم‌های سایه‌افکنی برای نگهداشتن پوشش در سیستم دیوار سبز حتی زمانی که گدازش خاک تحت بار لرزشی اتفاق می‌افتد، مشکل فرسایش پوشش نرم را حل می‌کنند. در این سیستم‌ها، گیاهان می‌توانند خود را در خاک گدازش یافته تحت بار لرزشی ریشهکن کنند و بنابراین لازم است که به منظور جلوگیری از افتادن از دیوار، گیاهان در این سیستم حفظ شوند. سیستم‌های دارای خاک نرم بدون سیستم‌های فرسایش پوشش فیزیکی بهترین گزینه برای باغبان خانه است جایی که کاشت مجدد از یک فصل تا فصل دیگ یا سال به سال مطلوب است. سیستم‌های خاک نرم با سیستم‌های فرسایش پوشش فیزیکی برای تمام کاربردهای مربوط به دیوار سبز مناسب هستند.

پوشش حصیری[ویرایش]

بیشتر سیستم‌های حصیری می‌توانند از فیبر الیافی یا حصیرها باشند. پوشش حصیری به نسبت لاغر و در چندین لایه است و به این طریق نمی‌توانند سیستم‌های ریشه لرزان گیاهان بالغ را برای بیش از سه تا پنج سال قبل از اینکه ریشه‌های حصیر را بپوشانند و آب نتواند بطور مناسب از حصیرها بگذرد. روش اصلاح این سیستم‌ها جابجا کردن قطعات بزرگ سیستم در طی زمان با برش حصیر بیرون از دیوار و جابه‌جا کردن آن با حصیر جدید است این روند مطابق با ساختارهای ریشه گیاهان همسایه بر روی دیوار است و غالباً در روند اصلاح بسیاری از گیاهان جانبی را از بین می‌برد. این سیستم‌ها بهترین کاربرد را در قسمت داخلی ساختمان دارند و بهترین انتخاب برای نواحی دارای فعالیت لرزشی کم با گیاهان کوچک که رشد نمی‌کنند، هستند. مهم است توجه داشته باشید که سیستم‌های حصیری بطور خاص از لحاظ آب غیرمؤثر هستند و غالباً به دلیل باریک بودن و عدم توانایی در نگه‌داشتن آب و فراهم کردن حائلی در برابر ریشه‌های گیاه به آبیاری مداوم نیاز دارند. این خاصیت غیرمؤثر بودن سبب می‌شود که این سیستم‌ها، سیستم چرخش مجدد آب را در خود داشته باشند که این خود هزینه‌ای اضافی دارد. بهتر است که پوشش حصیری برای نصب‌های کم ارتفاع‌تر از ۸ فوت بکار برده شود جایی که اصلاحات به آسان تکمیل می‌شوند.

پوشش ساختاری[ویرایش]

پوشش‌های ساختاری قطعاتی هستند که نه نرم و نه حصیری هستند، اما بهترین مشخصه‌های هر دو را در خود دارند که می‌توانند در اندازه‌ها، شکل‌ها و ضخامت‌های مختلف تولید شوند. مزیت این پوشش‌ها این است که برای ۱۰ تا ۱۵ سال نمی‌شکنند و با توجه به گیاهی که برای دیوار انتخاب می‌شود می‌توان ظرفیت آب را بالا برد یا کم کرد، می‌توانند pH و EC'S مناسب گیاه داشته باشندب و برای حفظ و جابجایی‌ها به راحتی کنترل شوند. این پوشش‌ها بهترین انتخاب برای دیوار زنده در کاربردهای داخلی و خارجی هستند. همچنین این پوشش‌ها بهترین انتخاب برای نواحی‌ای هستند که لازم است بادهای زیاد، فعالیت لرزشی یا ارتفاع‌ها در طراحی نشان داده شوند. پوشش ساختاری بدلیل دوام طولانی مدت و کاربرد بسیار بالایی که در محیط‌های مختلف دارند بر دیگر پوشش‌ها ارجحیت دارد. در رابطه با نصب می‌توان گفت که هزینه نصب آن‌ها بالا و هزینه حفظ آن‌ها کمتر است. بحثی نیز در رابطه با دیوارهای زنده فعال وجود دارد. دیوار زنده فعال هوا را از طریق برگ‌ها، ریشه‌ها و خاک گیاهان دیوار می‌گیرد و سپس آن را به سیستم HVAC ساختمان بر می‌گرداند تا مجدداً در ساختمان بچرخد. مشکل این سیستم این است که علی‌رغم نصب دیوار زنده هنوز لازم است تمام تجهیزات تهویه هوای استاندارد ساختمان نصب شوند. بنابراین هزینه اضافه شده طراحی، برنامه‌ریزی و اجرای دیوار زنده فعال هنوز مورد بحث است. با تحقیق بیشتر و استانداردهای UL برای پشتیبانی داده‌های کیفیت هوا از دیوار زنده، ممکن است تهویه هوای ساختمان‌های بوسیله گیاهان روزی امکان‌پذیر شود. تحقیق در رابطه با موضوع کیفیت هوا و گیاهان هنوز ادامه دارد. بیشتر تحقیق آورده شده از مطالعات NASA که در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توسط Alan Darlington انجام شده است.[۱] تحقیقی دیگر تأثیر گیاهان بر سلامتی کارمندان اداره را نشان داده است.[۲] "The Effect of Indoor Foliage Plants on Health and Discomfort Symptoms among Office Workers". Retrieved 2010--12--23. 

دو گروه اصلی تقسیم دیوارهای سبز وجود دارد:۱- نماهای سبز ۲- دیوارهای اکسیژن ساز.

۱- نماهای سبز:در این سیستم گیاه بر روی سطح نما حرکت می‌کند. در این سیستم گیاه رونده و یا پیچ در حالیکه ریشه در زمین دارد (در یک بستر خاکی) شروع به بالا رفتن از ساختمان می‌کند. اخیراً برای نمای سبز سازه‌ای حمایت کننده هم در نظر می‌گیرند.

۲- دیوارهای اکسیژن ساز:خود به دو دسته سیستم‌های فعال و غیر فعال تقسیم می‌شوند: الف. سیستم‌های فعال:این سیستم‌ها جدید ترین نوع دیوارهای سبز می‌باشند. در این سیستم از هوای تولید شده توسط گیاهان در سیستم تهویه هوای ساختمان استفاده می‌شود. این دیوارها بر مبنای علم تصفیه هوای بیولوژیکی با واسطه گیاهی بر مبنای تحقیقاتی که در بیمارستان واترلو انجام شده است، پایه ریزی شده است. دیوارهای سبز با فیلتر بیولوژیکی، ظرفیت تصفیه هوا را افزایش می‌دهند. پوششهای طبیعی موتورهای تصفیه کننده و پاک کننده هستند. و سیستم تهویه هوا با مکش از ریشه سیستم عمل می‌کند.

ب. دیوار سبز غیر فعال هیچ معنایی از حرکت هوا از ریشه‌ها به درون سیستم تهویه ساختمان ندارد. تاثیر سیستم غیر فعال بر روی کیفیت هوای ساختمان از نظر علمی جای سوالات زیادی دارد. بعضی از دیوارهای سبز پشت شیشه محافظت می‌شوند تا نسبت به آنچه در دیوارهای غیر فعال رخ می‌دهد، جریان هوای قابل پیش بینی تری داشته باشند. در دیوار غیر فعال هیچ مکانیزمی برای گردش هوا وجود ندارد. در عوض آنها به صورت باز نگهداری می‌شوند تا بهبودی نسبی در گردش هوای آزاد تا آنجا که ممکن است، ایجاد کنند.

دیوارهای اکسیژن ساز، سازه‌ای مستقل دارند که جدا از نمای اصلی ساختمان و در فاصله‌ای نزدیک به آن قرار می‌گیرد و توسط ساختمان مهار می‌گردد. جزییات مختلفی برای طراحی این دیوارها وجود دارد، که این جزییات بیشتر مربوط به چگونگی نگهداری گیاه بر روی دیوار و شکل قالب‌های نگهدارنده سیستم مربوط می‌گردد. در شکل زیر یک نمونه این دیوارها واتصال آن به ساختمان را مشاهده می‌کنید.

دیوارهای سبز باعث کاهش دمای هوا می‌شوند، باعث ایزوله کردن دیوار می‌شوند و کاهش جذب انرژی خورشیدی و اشعات منعکسه از خیابان و ساختمانهای دیگر در شهر باعث می‌شود دمای مصالح تشکیل دهنده دیوار در این حالت از حالت طبیعی کمتر باشد و این تشعشع ثانویه در سطوح پوشیده شده با گیاه ذخیره می‌شوند. اگر چه این سطوح سبز در نتیجه فراتراوی، تنها در حدود ۴-۵ درجه یا کمی بیشتر دما را پایین می‌آورند.

دیوارهای سبز با سیستم گردش مجدد آب بکار روند. و به منظور کاهش آلودگی آب سنگین کاربرد داشته باشند که این کار را با جذب مواد مغذی غیر حلال در آب انجام می‌دهند. این مواد مغذی باکتریهای معدنی هستند که اجزای ارگانیک میکروسکوپی آنها را برای گیاهان آماده می‌کنند.

اسامی مختلف[ویرایش]

دیوارهای سبز همچنین به صورت دیوارهای زنده، دیوارهای زیستی، باغ‌های عمودی یا بطور علمی VCWV (دیوارهای پیچیده گیاهی عمودی) نامیده می‌شوند.

فضای سبز عمودی چیست[ویرایش]

بر همین اساس گسترش فرهنگ استفاده از فضای سبز عمودی در محل زندگی و محیط کار، همگام بودن کشورهای پیشرفته در استفاده از این صنعت، بهبود نسبی مسائل و معضلات زیست محیطی، رونق تولیدات داخلی کشور و… فقط بخشی از مزایای علمی اثبات شده دیوار سبز به شمار می‌رود.

در فضای سبز عمودی از سه نوع پوشش گیاهی استفاده می‌شود روش سنتی یا فلاور باکس، گیاهان بالا رونده و دیوار زنده.

در سیستم متمرکز به نام مقطع کم ارتفاع با ضخامت کم نیز شناخته می‌شود، فقط یک یا دو نوع گیاه با محیط کاشت کم عمق کاشته می‌شود و معمولاً هم این سیستم برای زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که حداقل بار و وزن مدنظر باشد.

این نوع بام‌ها مثل چمن‌های نروژی، بر روی بام‌های مسطح و شیبدار احداث می‌شود و معمولاً گیاهانی به عمق ۴۰ تا ۱۰۰ میلیمتر بر روی آن کاشته می‌شوند. ضمن اینکه مقدار بار نهایی بام تقریباً بین ۵۰ تا ۱۰۰ کیلوگرم بر متر مربع در حالت اشباع است.

در سیستم بام‌های گسترده که به نام مقطع عمیق یا باغ بام نیز شناخته می‌شود، از انواع مختلفی از گیاهان تشکیل می‌شود و مشابه یک پارک طراحی می‌گردد.

برخی بام‌های سبز دارای درختان بزرگ و آبنماهایی می‌باشند که این موضوع خود احتیاج به تقویت اساسی سازه دارد.

اما در روش فلاورباکس، گیاه و محیط کاشت آن در جعبه‌های مخصوصی که تمام یا بیشتر بام سبز را می‌پوشاند، نگهداری می‌شود و محیط کاشت یک لایه پیوسته بر روی بام سبز ایجاد می‌کند.

دیوار سبزهمچنین می‌توان از گیاهان رونده برای داشتن فضای سبز در منازل و ادرات استفاده کرد. گیاهان رونده بدون اینکه به مکان زیادی برای کاشت پیاز گیاه احتیاج داشته باشند به دیوارها می‌چسبند و نمای منازل را زیبا می‌کنند. به خصوص در مکان‌هایی که معاتبر تنگ است و امکان کاشت درخت وجود ندارد این نوع گیاهان مفید هستند.

کاربرد دیوار سبز[ویرایش]

دیوار سبز در حقیقت یک دیوار غیر باربر سبک LSF می‌باشد که سازه فولادی (گالوانیزه) آن کاملاً" محاط شده بر صفحات XPS مخصوص این شرکت اجراء می‌شود.

این دیوارها از زیر سقف و روی کف با سازه فلزی U شکل خود با روش‌های بسیار مطمئن نصب می‌گردد و در سایزهای مختلف به عنوان دیوارهای بیرونی یا دیوار جدا کننده داخلی قابل استفاده می‌باشد.

ویژگی‌های اصلی دیوار سبز[ویرایش]

سبک بودن تا ده درصد وزن دیوارهای سنتی مرسوم -ضریب عایق حرارتی بسیار بالا که به عنوان سوپر عایق از آن می‌توان نام برد -ضریب عایق صوتی قابل توجه که می‌تواند محیط آرامی برای فضای داخلی آن بوجود آورد -اجرای سریع و مهندسی توسط تیم‌های آموزش دیده -امکان اجرایی کلیه پوشش‌های صنعتی و مدرن بدون هیچ گونه محدودیت -ایمنی بسیار بالا در زلزله

مزایای استفاده از این محصول نسبت به محصولات سنتی[ویرایش]

بطور خلاصه می‌توان ویژگی‌های اصلی دیوار سبز را مزایای آن نسبت به دیوارهای سنتی بر شمرد که معمولاً با استفاده از این تکنولوژی تمام دغدغه‌های معمول سازندگان و مجریان محترم مرتفع می‌گردد، علاوه بر ویژگی‌های ذکر شده به موارد ذیل می‌توان اشاره کرد: -۱۵تا ۱۰ درصد فضای مفید بیشتر داخلی بدین شکل که ما مدعی هستیم یک اتاق ۱۲ متری اضافه در یک آپارتمان ۱۰۰ متری هدیه حسن انتخاب دیوار سبزمی باشد. -حذف ساخت چهار چوپ پنجره که در این سیستم با استفاده از قاب‌های گالوانیزه اجرا می‌شود. -اجرای همزمان چهار چوب‌های فلزی درب‌ها در زمان نصب دیوار -کاهش چشمگیر بار مرده ساختمان که ناشی در دیوار می‌باشد. به عنوان مثال یک دیوار سنتی به ارتفاع سه متر تقریباً بین ۷۵۰-۶۰۰ کیلو در هر متر طول وزن دارد، در صورتی که دیوار سبز حداکثر ۹۰ تا ۹۹ کیلوگرم -اجرای سریع که به طور متوسط یک اکیپ سه نفره بین ۱۵۰تا۱۰۰ متر دیوار اجرا می‌کند -حذف پروسه گچ و خاک در صورت اجرای نازک کاری به روش سنتی - اجرای تاسیسات با ظرفیت ۵۰تا۴۰ درصدی

اختلاف قیمت دیوار سبز در مقایسه با محصولات به صورت معمول اگر بخواهیم این محصول را با دیوار سنتی قیاس کنیم زیاد منطقی به نظر نمی‌رسد ولی سیاست شرکت در حال حاضر عرضه این محصول با قیمت‌های صد در صد قابل رقابت با مصالح سنتی می‌باشد.

از طرفی ما ادعا داریم که هیچ سازنده‌ای نباید وجهی بابت دیوار پرداخت کند و در صورتی که در مرحله محاسبات سازه وزن دیوارها مد نظر قرار گیرد با احتساب صرفه جویی حاصل از کم شدن هزینه‌های سازه‌ای هزینه دیوارهای سبز بخشی از هزینه صرفه جویی شده خواهد بود. در ساختمان‌های که سازه‌های آن اجرا شده ما تلاش می‌کنیم علی‌رغم ویژگی‌های غیرقابل رقابت دیوار سبز هزینه‌ای اضافه بر سازندگان و مجریان محترم تحمیل نگردد.

دیوار زنده را همچنین می‌توان برای کشاورزی شهری، باغداری شهری یا به عنوان یک هنر برای زیبایی بکار برد. گاهی اوقات این دیوار در داخل ساخته می‌شود تا به کم کردن علائم بیماری درون ساختمان کمک کند.

The living wall could also function for urban agriculture, urban gardening, or for its beauty as art. It is sometimes built indoors to help alleviate sick building syndrome.

منابع[ویرایش]

  1. http://www.wolvertonenvironmental.com/bcw.htm
  2. Indoor Air |Darlington, A. ; Chan, M. ; Malloch, D. ; Dixon, M. A. Indoor Air 2000, 10, 39-46
  • ویکی‌پدیا انگلیسی