دیوار خشک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

با خشکه چین اشتباه گرفته نشود.

دیوار خشک که عمودی کار گذشته شده و در آن اندود درزبندی به کار رفته‌است.

در ساختمان‌سازی به قابی گچی که میان دو لایه ضخیم از کاغذ یا مقوا فشرده شود و برای ساخت دیوارهای جدا کننده داخلی و سقف از آن بهره بگیرند دیوار خشک گفته می‌شود. این محصول را از آن جهت دیوار خشک می‌نامند که در ساخت آن از فرایند تولید مصالح تر مانند سیمان و گچ استفاده نمی‌شود.

دیوار خشک از دسته «دیوار های پیش ساخته» است که امروزه به عنوان یکی از محصولات جایگزین دیوارهای گچی و سیمانی استفاده می شود. از دیوار خشک به عنوان پوشش‌های نهایی، پوشش سازه‌های بنا و جداکننده‌های داخلی استفاده می‌شود.

استفاده از دیوار خشک به جای دیوار بنایی باعث کاهش بار مرده به میزان ۳۵ درصد، کاهش نیروی مؤثر زمین‌لرزه بر ساختمان به میزان ۶۰ درصد، و کاهش هزینه تامین ایستایی ساختمان می‌شود.

در ایران نیز دیوار خشک توسط شرکت کناف ایران تولید می شود. دیوار خشک در امریکا و بسیاری از کشور های دنیا مصالح رایج در ساخت دیوار های جداکننده داخلی در ساختمان هایی با سازه بتنی ، فولادی و چوبی است.

برای اجرای دیوار خشک در سازه های بتنی و فولادی از مقاطع سرد نور شده و در سازه های چوبی از چوب در بین دو جداره ی دیوار استفاده می شود.

دیوارهای جدا کننده ی کناف ، دیوارهای غیر باربری هستند که برای تقسیم فضاهای داخلی ساختمان استفاده می شوند این ساختار شامل قابهای فولادی سبک ساخته شده با مقاطع U , C بوده که صفحات روکش دار گچی در یک یا چند لایه ، به وسیله پیچ مخصوص بر روی آنها نصب می شوند. درزهای میان این صفحات به وسیله ی نوار و بتونه ی مخصوص درزگیری شده، به نحوی که در انتهای کار، سطحی یکپارچه و بدون درز که قابلیت رنگ آمیزی و کاشی کاری یا هر نوع پوشش نهایی دیگری خواهد داشت، حاصل می گردد. فضای خالی داخل دیوار ، امکان استفاده از انواع عایق حرارتی و صوتی را فراهم نموده و همچنین عبور و دسترسی به تأسیسات الکتریکی و مکانیکی را به راحتی میسر می سازد.

مزایا[ویرایش]

برخی از مزایای سیستم ساخت و ساز خشک (Drywall systems) در برابر سیستم ساخت و ساز سنتی عبارتند از :

  • کاهش بار مرده ساختمان و در نتیجه تأثیر چشمگیر در کاهش بار وارده ناشی از زلزله
  • تأثیر میان قابی مناسب تیغه های درای وال در تعامل با سازه در هنگام زلزله
  • حذف مصالحی نظیر پروفیل های آهنی ، میلگرد ، آجر ، بلوکهای سیمانی و سفالی ، شن و ماسه ، سیمان ، گچ ، خاک رس و آب پس از اجرای اسکلت و سقفها و صرفه جویی در هزینه های ناشی از پرت مصالح و حمل مصالح به طبقات
  • عدم نیاز به ادوات جوشکاری و حذف هزینه مصرف برق و مشکلات مربوطه در مناطق شهری
  • سرعت بالای اجرا (در حدود ۳ تا ۴ برابر نسبت به سیستم سنتی) و حذف هزینه های بالاسری مربوط به استقرار اکیپ اجرایی سنتی
  • کاهش زمان خواب سرمایه (از زمان شروع ساختمان تا اتمام مرحله نازک کاری)
  • قابلیت های چشمگیر در عایق بندی حرارتی و تطبیق هرچه بیشتر با استانداردهای مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان
  • قابلیت های چشمگیر در عایق بندی صوتی در برابر تراگسیل صدای کوبه ای و هوابرد در ساختمان
  • اجرای تأسیسات مکانیکی و برقی همزمان با اجرای تیغه ها و با استفاده از فضای خالی میان تیغه ها
  • دسترسی آسان به تأسیسات مکانیکی و برقی در هنگام بروز مشکلات تأسیساتی و ترمیم آسان و سریع تیغه ها و سقفهای کاذب بدون نیاز به مصالح سنتی
  • حذف مرحله نظافت ساختمان از ملاتهای سیمانی و گچ و خاک و تمیزی دیوارها ، کف و قابهای در و پنجره
  • کاهش چشمگیر حجم نخاله های ساختمانی و هزینه های ناشی از نظافت و حمل نخاله ها به خارج از ساختمان
  • کیفیت ثابت و استاندارد مصالح درای وال به دلیل تولید صنعتی و حذف هزینه های ناشی از عدم یکنواختی مصالح سنتی و انبار کردن مصالحی نظیر سیمان و گچ و حفاظت در برابر اثرات رطوبت و ناکارآمدی مصالح
  • کاهش بار مرده تیغه ها و امکان دخیل کردن در محاسبات اسکلت و فنداسیون مطابق مبحث ششم مقررات ملی ساختمان و صرفه جویی قابل توجه در مصالح اسکلت و فنداسیون
  • افزایش فضای مفید واحدها به دلیل کاهش ضخامت تیغه ها (تقریباً در یک واحد ۱۵۰ مترمربعی ۸ مترمربع به فضای مفید واحد اضافه می شود.)
  • قابلیت اجرا بر روی کف تمام شده که تغییرات آتی معماری بنا را بسیار آسان می کند.
  • عدم نیاز به شاقول و تراز کردن در هنگام کاشی و سرامیک کاری بر روی دیوار و کف و افزایش سرعت کاشی و سرامیک کاری
  • حذف زمان خشک شدن نازک کاری جهت رنگ آمیزی خصوصاً در ماه های سرد سال

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]