دیادوخوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دیادوخوی (به یونانی: Διάδοχοι؛ به معنای جانشینان) دسته‌ای از سرداران و خویشان و دوستان اسکندر کبیر بودند که پس از مرگ او در سال ۳۲۳ پیش از میلاد برای در دست گرفتن کنترل امپراتوری او به جنگ با یکدیگر پرداختند. مهم‌ترین آن‌ها آنتیپاتر و پسرش کاساندر، پردیکاس، آنتیگونوس یکم، بطلمیوس یکم، سلوکوس یکم و لوسیماخوس بودند. بروز جنگ‌های دیادوخوی آغاز پرتلاطم عصر هلنیستی محسوب می‌شوند.

منابع[ویرایش]