دیوث

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از دیاثت)
پرش به: ناوبری، جستجو

دیوث به مردی گفته می‌شود که همسرش زنای محصنه کند او در این باره غیرت و حسادتی نداشته باشد. دیوث همچنین به معنی کسی که زن خود را برای رابطه جنسی به دیگران دهد. این کلمه در اصل متعلق به زبان سریانی است که از آن طریق به عربی و سایر زبان‌ها وارد شده است.[۱]در فقه دیاثت به عمل این فرد گفته می‌شود.[۲]

در فرهنگ معین[ویرایش]

(دَ یّ) [ ع. ] (ص) بی غیرت.[۳]

در لغت‌نامه دهخدا[ویرایش]

دیوث. [ دَیْ یو ] (ع ص) قواد. دیبوب. آنکه مردان را بر زن خود وارد کند. آنکه دربارهٔ زن خود حسادت و غیرت نداشته باشد. این واژه از زبان سریانی است و معرب شده است. کسی که دربارهٔ زن خود غیرت نداشته باشد.[۴]

ی غیرت و بی حمیت و در رسالهٔ معربات نوشته که این معرب است در اصل دیوث بتخفیف تحتانی و تاء فوقانی بود و بعضی نوشته‌اند که دیوث بمعنی کسی که زن خود را بدیگران دهد.[۵]

بنابگفتهٔ جوالیقی این کلمه عبری و یا سریانی است.[۶]

هرکسی که... یکی از زنان مصطفی یا دیگر انبیاء راتهمت نهد ملحد و کافر و ملعون باشد... از بهر آنکه رسول را دیوث گفته باشد.[۷]

کاربرد فقهی[ویرایش]

از احکام آن در باب شهادات و حدود، سخن رفته است.

در دوره عثمانی‌ها مجازات فرد دیوث داغ کردن پیشانی‌اش بود.[۸]

احکام فقهی کنونی
  1. دیاثت از گناهان کبیره است و شهادت دیوث پذیرفته نیست.[۹]
  2. در روایتی آمده است که دیّوث، بوی بهشت را استشمام نمی‌کند.[۱۰]
  3. نسبت دیاثت دادن به دیگری- مثل آنکه اورا دیّوث خطاب کند- در صورتی که مفاد آن از منظر عرف، باشد، موجب ثبوت حدّ قذف ودر غیر این صورت، موجب ثبوت تعزیر است.[۱۱][۱۲]

در فقه اسلام اگر به شخصی به طور صریح نسبت زنا یا لواط دهد مثلاً بگوید: «زنازاده» اصطلاحاً بدان «قذف» گویند که مجازات آن ۸۰ تازیانه است. اما اگر نسبت زنا یا لواط به طور صریح نباشد مثلاً بگوید «حرام‌زاده» یا «دیوث» تا ۷۴ تازیانه تعزیر می‌شود.[۱۳]

نظر پیامبر اسلام[ویرایش]

پیامبر اسلام در بارهٔ این موضوع چنین گفته است:

هر مردی که همسرش آرایش کند و از منزل با حالت آرایش کرده خارج شود دیوث است، و هر کس او را دیوث بنامد گناه نکرده است و چنانچه زنی با چهرهٔ آرایش کرده و عطر زنان از منزلش خارج شود، و شوهرش نیز به این کار او راضی و خشنود باشد، با هر گامی که زن با این حالت بر می‌دارد، برای شوهرش خانه‌ای در آتش جهنم بنا می‌شود. پس پر و بال خانم هایتان را از این جهت ببندید که رضایت خدا و شادمانی و بهشتی شدن بدون حساب را در پی دارد و پر بال زنانتان را در این جهت باز نگذارید.[۱۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. دهخدا
  2. http://www.wikifeqh.ir/دیاثت
  3. «دیوث». بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۵. 
  4. «دیوث». بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۵. 
  5. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «دیوث»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۴ مارس ۲۰۱۵).
  6. المعرب جوالیقی (ص ۱۵۵). 
  7. النقض ص ۸۳
  8. قواعد حقوق جزا در قوانین دوره عثمانی و تأثیر دین بر آنها
  9. الروضة البهیة، ج ۳، ص ۱۲۹.
  10. الروضة البهیة، ج ۳، ص ۱۲۹.
  11. جواهر الکلام، ج ۴۱، ص ۴۰۹.
  12. مسالک الافهام، ج ۱۴، ص ۴۳۲.
  13. http://hoghough86.blogfa.com/post-96.aspx
  14. بحار الانوار، جلد ۱۰۰، ص ۲۴۹