دوستمحمد معیرالممالک
| امیر دوستمحمدخان | |
|---|---|
![]() دوستمحمدخان معیرالممالک |
|
| زادروز | ۱۲3۳ شمسی |
| درگذشت | ۱۲۹۱ شمسی |
| آرامگاه | امامزاده حمزه در حرم شاه عبدالعظیم |
| ملیت | ایرانی |
| پیشه | نقاش، عکاس و خطاط |
| لقب | معیرالممالک |
| مذهب | شیعه |
| همسر | عصمتالدوله |
| فرزندان | عصمتالملوک معیری دوستعلی معیری فخرالتاج معیری دوستمحمد اعتصام معیری |
| والدین | دوستعلیخان نظامالدوله |
امیر دوستمحمدخان معیرالممالک (۱۲۷۳-۱۳۳۱) از رجال قاجار و داماد ناصرالدین شاه
محتویات |
زندگی [ویرایش]
بزرگترین پسر دوستعلیخان نظامالدوله. در ده سالگی با عصمتالدوله دختر ناصرالدین شاه از تاجالدوله (دختر سیفالله میرزا پسر فتحعلی شاه) ازدواج کرد[۱]. پس از وفات پدر چون رغبتی به کار دولتی نداشت، مشاغل پدری خاندان معیرالممالک را نپذیرفت[۲] و از این رو ناصرالدین شاه خزانه داری را به امین السلطان و عیارزنی مسکوکات را به امین الضرب واگذار کرد. پس از وفات مادرش بدون اجازه شاه به کربلا رفت و از راه فروش اموال پدری در کربلا مخارج سفر را بدست آورد و از راه مصر راهی اروپا شد. ناصرالدین شاه برای ترغیب معیرالممالک به بازگشت به ایران و دلجویی از او، او را به نمایندگی ایران در مراسم گشایش کانال سوئز برگزید، ولی معیرالممالک بیاعتنا به فرمان شاه یکسر به پاریس رفت و تا سه سال بعد و هنگامی که با پادرمیانی همسرش عصمت الدوله مورد عفو شاه قرار نگرفت، به ایران بازنگشت[۳].
معیرالممالک به پرورش قوش علاقهمند بود و در غالب شکارها ناصرالدین شاه را همراهی میکرد[۴] و مظفرالدین شاه به وی علاقه و التفات بخصوص داشت[۵]. اقامتگاه زمستانی او، مهرآباد بود و سکونتگاه تابستانی او باغ فردوس[۶]. خط نستعلیق و شکسته را به خوبی مینوشت و نمونههای ارزشمندی از خط خطاطان قدیم ایران گردآورده بود. به نقاشی علاقه داشت و در فن سیاه قلم چیرهدست بود[۷]. در سفر سوم ناصرالدین شاه، ادیسن یک دستگاهِ فونوگراف به شاه هدیه داد. دوستمحمد خان در آن هنگام تنها کسی در ایران بود که طرز کار دستگاه را میدانست و فونوگراف را برای شاه به کار میانداخت. پس از چندی خود نیز دو دستگاه فونوگراف خریداری کرد و از آنجا که با هنرمندان عصر، مراوده و آشنایی داشت، شروع به ضبط آواز و ساز خوانندگان و نوازدگان همعصر خود کرد. او صدای هنرمندان بسیاری از جمله آقا حسینقلی، نایب اسدالله، میرزاحبیب سماع حضور و میرزا محمدصادق سرورالملک را بر روی استوانههای فونوگراف ضبط کرد. تعدادی زیادی از استوانههای معیرالممالک در سال ۱۳۳۸ توسط ساسان سپنتا بازیابی و ضبط شد. برخی از این نواها، تنها مدارک صوتی بهجا مانده از آن هنرمندان است[۸]. معیرالممالک در باغ معیر، عکاسخانه و نجارخانهای مجهز داشت و میز و قفسه و صندلیهای کتابخانهاش را خود ساخته بود[۹]. امینالسلطان با معیرالممالک دوستی داشت و بهاین سبب امتیاز تلفن را به نام او صادر کرد[۹]. اندکی پس از وفات عصمت الدوله در سال ۱۳۲۱ هجری قمری، دوستمحمدخان به بیماری صعب العلاجی مبتلا گشت، به پیشنهاد پزشکان برای درمان به اروپا رفت و برای تامین مخارج، امتیاز تلفن را فروخت. معالجات اطبای پاریس و لندن سودی نداشت و بیمار به امید بهبودی راهی ادسا شد تا تحت معالجهی طبیبی نامآور از اهالی آن شهر قرار گیرد. معالجات طبیب بیثمر بود و معیرالممالک در سال ۱۳۳۱ هجری قمری در ادسا درگذشت. جنازهی او را برای دفن در امامزاده حمزه (در ضلع شرقی شاه عبدالعظیم) به ایران حمل کردند[۱۰]. معیرالممالک از تنها همسر خود عصمت الدوله صاحب چهار فرزند شد:
- عصمتالملوک معیری، همسر میرزا حسن مستوفیالممالک
- دوستعلیخان معیرالممالک
- فخرالتاج معیری، که در سفر ادسا همراه پدر بود، سالها در اروپا زندگی کرد و بدون فرزند درگذشت
- دوستمحمدخان اعتصامالدوله
پانویس [ویرایش]
- ↑ معیری، دوستعلی. ص ۳۹
- ↑ معیری، دوستعلی. ص ۱۴۴
- ↑ معیری، دوستعلی. ص ۱۴۶
- ↑ معیری، دوستعلی. ص ۱۴۸
- ↑ معیری، دوستعلی. ص ۱۵۱
- ↑ معیری، دوستعلی. صص ۱۴۶-۱۴۷
- ↑ معیری، دوستعلی. ص. ۴۲
- ↑ سپنتا، ساسان، یادگاری که در این گنبد دوار بماند: مجلهٔ ادبستان، شمارهٔ ۳۴.
- ↑ ۹٫۰ ۹٫۱ معیری، دوستعلی. ص ۱۵۵
- ↑ معیری، دوستعلی. صص ۱۵۵-۱۵۶
منابع [ویرایش]
- معیری، دوستعلی. رجال عصر ناصری. تهران: نشر تاریخ ایران، ۱۳۶۱.
- امینالدوله، علیخان. خاطرات سیاسی امینالدوله. تهران: امیرکبیر، ۱۳۴۱.
پیوند به بیرون [ویرایش]
- تصاویری از خاندان معیری، معیرالممالکها.
- تصاویری از فخرالتاج معیری و ملکه جهان همسر محمدعلیشاه، تبعیدی اُدِسا (۱) و تبعیدی اُدِسا (۲)
- تصویر حسن مستوفی و همسرش عصمتالملوک معیری، موسسه مطالعات تاریخ معاصر
