دوست‌محمد معیرالممالک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
امیر دوستمحمدخان

دوستمحمدخان معیرالممالک
زادروز ۱۲3۳ شمسی
درگذشت ۱۲۹۱ شمسی
آرامگاه امامزاده حمزه در حرم شاه عبدالعظیم
ملیت ایرانی
پیشه نقاش، عکاس و خطاط
لقب معیرالممالک
مذهب شیعه
همسر عصمت‏الدوله
فرزندان عصمت‏الملوک معیری
دوستعلی معیری
فخرالتاج معیری
دوستمحمد اعتصام معیری
والدین دوستعلی‌خان نظام‌الدوله

امیر دوستمحمد‏خان معیرالممالک (۱۲۷۳-۱۳۳۱) از رجال قاجار و داماد ناصرالدین شاه

محتویات

زندگی [ویرایش]

بزرگترین پسر دوستعلی‌خان نظام‌الدوله. در ده سالگی با عصمت‌الدوله دختر ناصرالدین شاه از تاج‏الدوله (دختر سیف‏الله میرزا پسر فتحعلی شاه) ازدواج کرد[۱]. پس از وفات پدر چون رغبتی به کار دولتی نداشت، مشاغل پدری خاندان معیرالممالک را نپذیرفت[۲] و از این رو ناصرالدین شاه خزانه داری را به امین السلطان و عیارزنی مسکوکات را به امین الضرب واگذار کرد. پس از وفات مادرش بدون اجازه شاه به کربلا رفت و از راه فروش اموال پدری در کربلا مخارج سفر را بدست آورد و از راه مصر راهی اروپا شد. ناصرالدین شاه برای ترغیب معیرالممالک به بازگشت به ایران و دلجویی از او، او را به نمایندگی ایران در مراسم گشایش کانال سوئز برگزید، ولی معیرالممالک بی‏اعتنا به فرمان شاه یکسر به پاریس رفت و تا سه سال بعد و هنگامی که با پادرمیانی همسرش عصمت الدوله مورد عفو شاه قرار نگرفت، به ایران بازنگشت[۳].

معیرالممالک به پرورش قوش علاقه‏مند بود و در غالب شکارها ناصرالدین شاه را همراهی می‏کرد[۴] و مظفرالدین شاه به وی علاقه و التفات بخصوص داشت[۵]. اقامتگاه زمستانی او، مهرآباد بود و سکونتگاه تابستانی او باغ فردوس[۶]. خط نستعلیق و شکسته را به خوبی می‏نوشت و نمونه‏های ارزشمندی از خط خطاطان قدیم ایران گردآورده بود. به نقاشی علاقه داشت و در فن سیاه قلم چیره‏دست بود[۷]. در سفر سوم ناصرالدین شاه، ادیسن یک دستگاهِ فونوگراف به شاه هدیه داد. دوستمحمد خان در آن هنگام تنها کسی در ایران بود که طرز کار دستگاه را می‏دانست و فونوگراف را برای شاه به کار می‏انداخت. پس از چندی خود نیز دو دستگاه فونوگراف خریداری کرد و از آن‏جا که با هنرمندان عصر، مراوده و آشنایی داشت، شروع به ضبط آواز و ساز خوانندگان و نوازدگان همعصر خود کرد. او صدای هنرمندان بسیاری از جمله آقا حسینقلی، نایب اسدالله، میرزاحبیب سماع حضور و میرزا محمدصادق سرورالملک را بر روی استوانه‏های فونوگراف ضبط کرد. تعدادی زیادی از استوانه‏های معیرالممالک در سال ۱۳۳۸ توسط ساسان سپنتا بازیابی و ضبط شد. برخی از این نواها، تنها مدارک صوتی به‏جا مانده از آن هنرمندان است[۸]. معیرالممالک در باغ معیر، عکاسخانه‏ و نجارخانه‏ای مجهز داشت و میز و قفسه و صندلی‏های کتابخانه‏اش را خود ساخته بود[۹]. امین‏السلطان با معیرالممالک دوستی داشت و به‏این سبب امتیاز تلفن را به نام او صادر کرد[۹]. اندکی پس از وفات عصمت الدوله در سال ۱۳۲۱ هجری قمری، دوستمحمدخان به بیماری صعب العلاجی مبتلا گشت، به پیشنهاد پزشکان برای درمان به اروپا رفت و برای تامین مخارج، امتیاز تلفن را فروخت. معالجات اطبای پاریس و لندن سودی نداشت و بیمار به امید بهبودی راهی ادسا شد تا تحت معالجه‏ی طبیبی نام‏آور از اهالی آن شهر قرار گیرد. معالجات طبیب بی‏ثمر بود و معیرالممالک در سال ۱۳۳۱ هجری قمری در ادسا درگذشت. جنازه‏ی او را برای دفن در امامزاده حمزه (در ضلع شرقی شاه عبدالعظیم) به ایران حمل کردند[۱۰]. معیرالممالک از تنها همسر خود عصمت الدوله صاحب چهار فرزند شد:

  1. عصمت‏الملوک معیری، همسر میرزا حسن مستوفی‏الممالک
  2. دوستعلی‏خان معیرالممالک
  3. فخرالتاج معیری، که در سفر ادسا همراه پدر بود، سال‏ها در اروپا زندگی کرد و بدون فرزند درگذشت
  4. دوستمحمدخان اعتصام‏الدوله
ناصرالدین شاه در تالار آینه در کاخ گلستان، در کنار کره جواهرنشان

پانویس [ویرایش]

  1. معیری، دوستعلی. ص ۳۹
  2. معیری، دوستعلی. ص ۱۴۴
  3. معیری، دوستعلی. ص ۱۴۶
  4. معیری، دوستعلی. ص ۱۴۸
  5. معیری، دوستعلی. ص ۱۵۱
  6. معیری، دوستعلی. صص ۱۴۶-۱۴۷
  7. معیری، دوستعلی. ص. ۴۲
  8. سپنتا، ساسان، یادگاری که در این گنبد دوار بماند: مجلهٔ ادبستان، شمارهٔ ۳۴.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ معیری، دوستعلی. ص ۱۵۵
  10. معیری، دوستعلی. صص ۱۵۵-۱۵۶


منابع [ویرایش]




پیوند به بیرون [ویرایش]