دستور زبان نقش‌گرای نظام‌مند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دستور زبان نقش‌گرای نظام‌مند[نیازمند منبع] (به اختصار:دستور سیستمیک) (به انگلیسی: Systemic functional grammar) مدلی از دستور زبان است که توسط مایکل هلیدی در دهه ۱۹۶۰ توسعه یافت. دستور زبان سیستمیک بخشی از زبان‌شناسی نقش‌گرای نظام‌مند[۱] است. اصطلاح سیستمیک برپایه نگرشی است که زبان را شبکه‌ای از سیستم‌ها، و یا گزینه‌های به هم مرتبط برای ساخت معنی می‌داند. اصطلاح کاربردی نیز به نگرش این شیوه زبان شناسی به معنا و مفهوم اشاره دارد، برخلاف دستور زبان سنتی که بیشتر بر پاره‌های سخن نظیر اسم، فعل، صفت، بدون در نظر داشت ارتباط بین این عناصر مستقل می‌پردازد.

مدل دستور سیستمیک[ویرایش]

در دستور سیستمیک نظام زبان از سه لایه معنایی فرانقش اندیشگانی، فرانقش بینافردی و فرانقش متنی[۲] شکل می‌گیرد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]