دزموزوم
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
دزموزوم یا نقاط جوش دهنده ساختار سلولی است که برای به هم چسباندن سلول ها عمل می کند. دزموزوم ها در مقابل نیروهای کششی مقاوم هستند و بیشتر در بافت پوششی ساده و بافت پوششی طبقه دار پیدا می شوند. فاصله ی میان سلولی بسیار زیاد و در حدود ۳۰ نانومتر می باشد. از دیگر عملکرد های این نوع از سلولها چسباندن سلول های ماهیچه ای (عضلانی) به یکدیگر در بافت های عضلانی است.
منبع [ویرایش]
- ویکی پدیای انگلیسی
