درون‌زایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

درون‌زایی به حاصل تولید مثل در نتیجه جفت‌گیری دو والد که با هم ارتباط ژنتیکی دارند، گفته می‌شود. این امر باعث افزایش هوموزیگوسیتی می‌گردد که خود افزایش احتمال ابتلای فرزند به دگرهٔ باخته یا ویژگی‌های نامطلوب و آسیب‌زا را در پی دارد. درون‌زایی در کل باعث کم‌شدن توانایی زیستی در جمعیت می‌شود، چیزی که از آن با نام تنزل درون‌زایی یاد می‌شود.

پرورش‌دهندگان احشام اغلب تولید مثل و آمیزش جانوران خود را زیر نظر می‌گیرند تا جلوی ایجاد ویژگی‌های ناپسند در جمعیتشان را بگیرند. در دانش اصلاح نباتات، نمونه‌های به دست آمده از درون‌زایی برای تولید خطوط دورگه به منظور بهره‌گیری از اثرات هتروزیس استفاده می‌شوند. درون‌زایی در گیاهان همچنین به شکل گرده‌پراکنی بر خود نیز صورت می‌گیرد.

نتایج[ویرایش]

درون‌زایی درون یک جمعیت می‌تواند باعث اثرات فنوتیپی ژن‌های زیان‌بار چیره بسیار گسترده‌تری از آنچه اغلب تصور می‌شود، گردد.[۱] در نتیجه، نخستین نسل جانوران درون‌زاده دارای بیشترین احتمال در ابتلا به یکی از کمبودهای زیر هستند:

انتخاب طبیعی از راه ایجاد خزانه ژنی آن نمونه‌هایی را که ویژگی‌های بالا را داشته باشند، از میان می‌برد. از این رو تعداد زیادی از نسل نخست درون‌زاده‌ها موفق به زنده ماندن بیشتر برای رسیدن به تولید مثل نمی‌شوند. در گذر زمان، عواملی همچون جفت‌گزینی هدف‌دار و یا عوامل طبیعی در محیط، جلوی ادامه حیات ویژگی‌های ناپسند را خواهند گرفت.

منابع[ویرایش]

  1. Griffiths، Anthony J. F.، Jeffrey H. Miller و David T. Suzuki. An introduction to genetic analysis. New York: W. H. Freeman، ۱۹۹۹. ۷۲۶-۷۲۷. شابک ‎۰-۷۱۶۷-۳۷۷۱.