دانشگاه علوم پزشکی شیراز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۲۹°۳۷′۴۷.۸۴″ شمالی ۵۲°۳۱′۲۵.۲۴″ شرقی / ۲۹.۶۲۹۹۵۵۶° شمالی ۵۲.۵۲۳۶۷۷۸° شرقی / 29.6299556; 52.5236778

Red Crescent Shiraz2.JPG

دانشگاه علوم پزشکی شیراز یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های ایران است.[نیازمند منبع]

وضعیت کنونی[ویرایش]

اکنون دانشگاه علوم پزشکی شیراز با بیش از ۸۰۰۰ دانشجو و دستیار تخصصی، ۹۱ رشته مختلف تحصیلی، ۵۳۹ عضو هیئت علمی و بیش از ۱۸۰۰۰ پرسنل بهداشتی، درمانی و پشتیبانی علاوه بر تعلیم و تربیت جوانان این مرز و بوم، مسئولیت تأمین بهداشت و درمان استان را نیز بر عهده دارد.

این دانشگاه علاوه بر کیفیت مطلوب آموزشی و پژوهشی با انجام فعالیت‌های درمانی پیچیده‌ای نظیر پیوند کبد، قلب، کلیه و دیگر درمان‌های پیشرفته به بیماران و نیازمندان خدمت ارائه نموده و به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و معتبرترین دانشگاه‌های ایران و خاورمیانه مشغول فعالیت می‌باشد.

در حال حاضر هفت حوزه معاونت از قبیل: معاونت آموزشی، بهداشتی، پژوهشی، پشتیبانی، دانشجویی فرهنگی، درمان و غذا و دارو با همکاری‌های لازم مشغول به ارائه خدمات به مراجعان مربوطه می‌باشند.

امروزه محمد هادی ایمانیه رییس دانشگاه علوم پزشکی شیراز می‌باشد.[۱]

پیشینه[ویرایش]

هسته اولیه دانشگاه علوم پزشکی شیراز با تاسیس آموزشگاه عالی بهداری در سال ۱۳۲۵ به منظور تربیت متخصصین در طی دوره‌های چهار ساله شکل گرفت. نخستین دوره ریاست این مرکز بر عهدهٔ ذبیح قربان گذاشته شد که پس از بازگشت از دانشگاه آمریکایی بیروت، بسیاری از بخشهای بیمارستان نمازی را نیز توسعه داد.[۲]

در سال ۱۳۳۲ آموزشگاه عالی پرستاری نمازی به عنوان دومین مجموعه تربیت کادر پزشکی تشکیل شد؛ که این آموزشگاه در سال ۱۳۵۵ به دانشکده پرستاری ارتقاء یافت. به دنبال این دانشکده در فواصل دیگر سایر دانشکده‌های علوم پزشکی تشکیل گردید. به‌دنبال تصویب لایحه تشکیل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و به منظور استفاده مطلوب و هماهنگ از امکانات پزشکی در جهت تأمین و تعمیم بهداشت، درمان، آموزش و پژوهش، دانشگاه علوم پزشکی شیراز از دانشگاه شیراز جدا گردید و از سال ۱۳۷۳ با ادغام سازمان‌های منطقه‌ای بهداشت و درمان استان‌ها در دانشگاه‌های علوم پزشکی، این دانشگاه تحت عنوان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان فارس موجودیت یافت.

در سال ۱۳۲۸ که آموزشگاه عالی بهداری به دانشکده پزشکی تبدیل گشت، این موسسه در کنار سایر دانشکده‌های دانشگاه شیراز، زیر نظر دانشگاه پنسیلوانیا شروع به کار نمود، و تا زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ با این دانشگاه روابط بسیار نزدیکی داشت.[۳]

پس از انقلاب، و در سال ۲۰۰۹، مناطق روستایی ایالت می‌سی‌سی‌پی آمریکا از دانشگاه علوم پزشکی شیراز جهت ارائه الگوهای خدمات بهداشتی در روستاها درخواست گفتگو کردند. در این بین نمایندگانی بین این دانشگاه و دانشگاه ایالتی جکسون ردوبدل گردیدند. ایالت می‌سی‌سی‌پی همواره بدنبال راههایی برای ارائه خدمات درمانی به مناطق روستایی خود با هزینه‌های کم بوده است.[۴]

دانشکده‌ها و مراکز[ویرایش]

دانشگاه علوم پزشکی شیراز دارای ۱۱ دانشکده از قبیل:

۱- پردیس خودگردان

۲- دانشکده توانبخشی

۳- دانشکده پزشکی

۴- دانشکده تغذیه و علوم غذایی

۵-دانشکده پیراپزشکی

۶- دانشکده پرستاری و مامایی حضرت فاطمه (س)

۷- دانشکده داروسازی

۸- دانشکده دندانپزشکی

۹- دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی

۱۰- دانشکده پرستاری دکتر حیاتی لامرد 

۱۱- دانشکده پرستاری حضرت زینب لارستان

۱۲- مجتمع علوم پزشکی امام صادق گراش

۱۳- دانشکده بهداشت است، که هم اکنون در حال ارائه خدمات به جمع کثیری از دانشجویان در رشته‌های مختلف می‌باشند.

همچنین بیمارستان‌ها و درمانگاه‌های تابعه که خدمات بهداشتی درمانی ارائه می‌کنند، عبارت‌اند از:

درمانگاه شهید مطهری، بیمارستان نمازی، شهید فقیهی، حافظ، چمران، خلیلی، علی اصغر، دستغیب، قطب الدین، حجازی، زینبیه، ابن سینا، اعصاب و روان.

و همچنین بخش‌های پژوهشی و تحقیقاتی مانند :کمیته تحقیقات واحد بین‌المللی دانشگاه علوم پزشکی شیراز [۱]

منابع[ویرایش]

  1. Safa Sohanian، s.sohanian@gmail.com. «دکتر سید حسن هاشمی-چرا دکتر ایمانیه؟». دکتر سید حسن هاشمی. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۸-۱۹. 
  2. Distant relations: Iran and Lebanon in the last 500 years. H. E. Chehabi, Rula Jurdi Abisaab, Centre for Lebanese Studies (Great Britain). Publisher I.B.Tauris, 2006. ISBN 1-86064-561-5 pp.۱۹
  3. Problems and Issues in Higher Education: Perspectives on Iran-United States Educational Relations and Influences. pp.۲۱
  4. لس آنجلس تایمز

پیوند به بیرون[ویرایش]