دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب
 |
برای اثباتپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائهشده بهدرستی ارجاع داده نشدهاند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکیپدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بیمنبع در آینده مردود و حذف خواهندشد. |
| دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب | |
| بنیانگذاری | ۱۳۸۶ |
| برچینش | ۱۳۸۸ |
| هدف | فعالیت دانشجویی چپگرا |
| گستره کاری | ایران |
دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب (داب) (۱۳۸۶ - ۱۳۸۸) تشکلی از دانشجویان چپگرا در دانشگاههای دولتی ایران بود. دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب تا پیش از برگزاری مستقل مراسم روز دانشجو توسط دانشجویان چپگرا در روز ۱۳ آذر ۱۳۸۶، «یک سازمان نبوده» و تنها به «مجموعهای از دانشجویان کمونیست و چپ که حول فعالیتهای متعدد دانشجویی و سیاسی سازمان یافته بودند»، اطلاق میشده است.[۱]
بر اساس مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی تشکلهای غیر اسلامی امکان فعالیت در دانشگاهها را ندارند. عدهای از اعضای این تشکل در سال ۱۳۸۶ دستگیر و شکنجه شدند.
در ۴ فروردین ۱۳۸۸، بخشی از زیرمجموعهٔ داب به نام «خط بازسازی» پس از یک دوره از اختلافات داخلی، با صدور بیانیهای تحت عنوان «پیش به سوی خودسازمانیابی کمونیستی» با نام دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب - خط بازسازی، اعلام کرد «سبک کار پیشین در شرایط کنونی دستاوردی برای جنبش کمونیستی ایران نداشته و بالعکس سرزندهترین و بالندهترین محافل و حلقههای ستیز طبقاتی امروز را در اختیار دشمن طبقاتی میگذارد. از طرفی با مبارزه علیه انحلالطلبی و انفعال مبارزاتی، امر سازماندهی پیشگام دانشجویی را مهمترین وظیفه دوره کنونی میدانیم … هیچ فردی که عضویت در سازمانهای سیاسی موجود را داراست در سازمانیابی نوین ما راهی نخواهد داشت. ما سایت www.azady-barabary.com را نه سایت رسمی دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب، بلکه سایت برخی از رفقا میدانیم که سیاستی مغایر با این جمع اختیار کردهاند و به زودی انتشار ارگان سیاسی-تحلیلی خط خود را آغاز میکنیم.».[۱]
بهروز کریمیزاده و کاوه عباسیان در اردیبهشت ماه ۱۳۸۸ در دو نامهٔ مجزا به دلیل «خروج از ایران و دوری از محیط طبیعی فعالیت دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب»، از فعالیتهای خود در این مجموعه کناره گرفتند.[۲][۳]
علیرضا داوودی، سخنگوی دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب دانشگاه اصفهان، در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۸۸ در سن ۲۶ سالگی، ۳ ماه پس آزادی از زندان به طرز مشکوکی در بیمارستان خورشید اصفهان درگذشت.[۴][۵][۶][۷]
در پاییز ۱۳۸۸، امین قضایی از اعضای این مجموعه در گفتگو با نشریهٔ اشتراک، فعالیت با نام «دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب» را شکستخورده دانسته، اعلام کرد که «دیگر چیزی به نام دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب وجود ندارد».[۸]
[ویرایش] پانویس
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ پیش به سوی خودسازمانیابی کمونیستی، بیانیهٔ دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب - خط بازسازی، ۴ فروردین ۱۳۸۸
- ↑ بهروز کریمیزاده. «نامه به دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب در رابطه با پایان فعالیتهایم در مجموعه داب». ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۸. بازبینیشده در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۸.
- ↑ کاوه عباسیان. «نامهای در باب پایان فعالیت هایم در قالب "دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب"». نشریهٔ الکترونیکی آزادی بیان، ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۸. بازبینیشده در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۸.
- ↑ از زندان تا مرگ مشکوک (برای علیرضا داوودی)/ نوید خانجانی (کمیته گزارشگران حقوق بشر)
- ↑ علیرضا داوودی دانشجوی دانشگاه اصفهان چند ماه پس از آزادی درگذشت (خبرنامه امیرکبیر)
- ↑ دیدار و گفتگوی اعضای کمیته گزارشگران حقوق بشر با خانوادهٔ علیرضا داوودی (کمیته گزارشگران حقوق بشر)
- ↑ گزارشی از شهادت یکی از فعالان دانشجویی اصفهان (موج آزادی)
- ↑ «چپ دانشجویی؛ گفتگوی اشتراک با امین قضایی». نشریهٔ اشتراک، ۳۰ مهر ۱۳۸۸. بازبینیشده در ۲۶ آذر ۱۳۸۸.
پس از اعلام انحلال یا شکست مبارزه در نزد د.ا.ب توسط عده ای از فعالین این تشکل کمونیستی دانشجویی ما شاهد خبرهایی مبنی بر زنده ماندن این جریان نه فقط در درون تحولات دانشگاه بلکه حتی خارج از محیط دانشگاه و در فضا های سیاسی موجود در جامعه بوده ایم: 1.ادامه ی زندان دانشجوی آزادی خواه وبرابری طلب (محمد پور عبدالله) در زندان قزل حصار 2.مرگ مشکوک علیرضا داوودی در بیمارستان 3.ادامه ی فعالیت های خارج از مرزهای ایران توسط کاوه عباسیان و ساخت فیلم اخیر او به نام : تبعید 4.ادامه ی صدور احکام ِسنگین زندان و اخراج از دانشگاه به : علی کانطوری، فرهاد حاجی میرزایی، سیامک امین، فرشید فرهادی آهنگران، نسیم سلطان بیگی، و...
