داریوش اقبالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
داریوش اقبالی
Dariush concert Kuala lumpur 2009.jpg
اطلاعات هنرمند
نام اصلی داریوش اقبالی
زادروز ۴ فوریهٔ ۱۹۵۱(۱۹۵۱-02-۰۴) ‏(۶۳ سال)
اهل کشور ایران
سبک‌ها موسیقی پاپ ایرانی
کار(ها) خواننده
آهنگساز
بازیگر
فعال اجتماعی
ساز(ها) گیتار کلاسیک
مدت کار ۱۳۴۹–کنون
وب‌گاه dariush2000.com

داریوش اقبالی (زادهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۲۹ در خرم آباد) معروف به داریوش، خواننده، بازیگر و فعّال اجتماعی ایرانی است. [۱]

زندگی‌نامه[ویرایش]

گروه موسیقی پرویز مقصدی. از چپ اونیک (نوازنده ماندولین)، داریوش، کیوان، ماسیس، نلی
در سنین جوانی در حال خواندن در یک برنامه تلویزیونی

داریوش در ۱۵ بهمن ۱۳۲۹ در خرم آباد (خیابان لادن ) به دنیا آمد. دوران کودکی او در پشت بازار، گلدشت شرقی و زاغه گذشت.[۲] پدربزرگه مادریش هرمز مرادی، از ملاکان پیرجت (شهرستان خرم اباد) بود. اولین بار در ۹ سالگی در جشنی در مدرسه‌اش در سید شیران به روی صحنه رفت. دوران دبیرستان را در دبیرستان‌هایی هم‌چون، دبیرستان طالقانی، دبیرستان حکمت دبیرستانی درپشت بازار، و دبیرستان شاهد گذراند و در مراسم هنری به اجرای برنامه‌های هنری می‌پرداخت.

پیش از انقلاب ایران[ویرایش]

در ۱۳۴۹ با حسن خیاط باشی آشنا شد و همین آشنایی موجب ورود رسمی او به موسیقی حرفه‌ای شد. در همین سال او با ترانهٔ به من نگو دوست دارم با آهنگسازی ترانه‌سرا و آهنگساز جوان درویش مصطفی جاویدان به شهرت رسید. اولین ترانه مستقل او ترانه نبسته پیمان از علی گزرسز (رها) با آهنگسازی خودش می‌باشد. داریوش در دوران پهلوی و به علت خواندن آهنگ‌های سیاسی مانند جنگل، بن بست، بوی خوب گندم، علی کنکوری و گل بارون زده، مدتی زندانی شد. او در ترانهٔ علی کنکوری از زندان به عنوان دانشگاه نام می‌برد. همچنین دوران همکاری داریوش ، بابک بیات و ایرج جنتی عطایی به دوران طلایی پاپ معروف است.[۳]

اسیدپاشی به صورت داریوش توسط زنی که مورد بی‌توجهی او قرار گرفته بود. ۲۵ مرداد ۱۳۵۶

پس از انقلاب ایران[ویرایش]

با وقوع انقلاب اسلامی ایران، داریوش نیز مانند اکثر خوانندگان پاپ ایرانی آن زمان، از کشور خارج شد. داریوش در وبلاگ شخصی خود دلیل خروج از ایران را چنین بیان کرده: «پس از انقلاب ۱۳۵۷ و به دنبال کشتار، خونریزی و خفقان حاکم بر سرزمینم، مجبور به ترک وطن شدم. از آن زمان تا حال، در سفری بی‌انتها، می‌کوشم در کنار هموطنانم سرود ایرانی آزاد را هم‌صدا شوم».

او در طی سال‌هایی که بیرون از ایران بوده، همواره از پناه‌جویان ایرانی حمایت کرده‌است و در تظاهرات‌های حمایت از این افراد فعال بوده‌است[۴] و نیز با تشکیل بنیادهایی همچون آینه به حمایت از مبتلایان به اعتیاد برخاسته‌است.[۵]

استفاده از ترانه‌ها و اشعار افرادی نظیر اردلان سرفراز، ایرج جنتی عطایی، شهیار قنبری، سیمین بهبهانی، مینا جلالی، هما میر افشار، زویا زاکاریان و بزرگانی چون مولانا و حافظ شیرازی، پرداختن به موسیقی اجتماعی، خواندن ترانه‌هایی که بار اعتراضی نسبت به وضعیت اجتماعی و سیاسی ایران از جمله فقر، آزادی و اعتیاد را دارد و نیز برخورداری از صدایی خاص، او را به یکی از پرطرفدارترین و محبوبترین خوانندگان ایرانی تبدیل نموده‌است.

داریوش جزء یکی از بزرگ‌ترین خواننده‌های مرد موسیقی ایران به حساب می‌آید. همچنین آهنگ «دستای تو» که توسط او اجرا شد در نظرسنجی مردمی شبکه من و تو ۱ برترین آهنگ تاریخ موسیقی ایران انتخاب شد.[نیازمند منبع]

داریوش هم‌اکنون ساکن شهر لس‌آنجلس در ایالات متحده آمریکا می‌باشد و دارای یک فرزند دختر و یک فرزند پسر به نام‌های بیتا و میلاد است.[۶]

اعتیاد[ویرایش]

پس از سال‌ها اعتیاد، او در سال ۲۰۰۰ (۷۹–۱۳۷۸) سرانجام تصمیم به ترک می‌گیرد. ترانهٔ معجزه خاموش اشاره‌ای به همین نقطهٔ عطف در زندگی اوست.[۷] اولین برنامه رسمی داریوش به نام آینه در رادیو AFN (میبدی) بود و در سال ۲۰۰۳ سایت بهبودی را که اولین وب‌گاه ایرانی برای کمک به معتادان و خانواده‌ها بود راه‌اندازی کرد و سپس با همکاری دو پزشک، بنیادی به نام آینه تأسیس کرد تا به یاری معتادان برود. گفته می‌شود از زمان تأسیس این بنیاد تاکنون نزدیک به ۴۰ هزار نفر ترک اعتیاد کرده‌اند.[۸]

بعد از رادیو او تصمیم به گسترش کار خود می‌گیرد و برنامه آینه را در تلویزیون‌های ۲۴ ساعته ادامه می‌دهد او همچنین در همایش‌ها و کنفرانس‌های متعدد ترک اعتیاد شرکت کرده‌است.[نیازمند منبع]

ترانه‌شناسی[ویرایش]

نوشتار اصلی: ترانه‌شناسی داریوش اقبالی

فیلم‌شناسی[ویرایش]

داریوش در فیلم یاران
داریوش در فیلم فریاد زیر آب
فیلم فریاد زیر آب تنها فیلم داریوش است که در آن نقش اصلی دارد. داستان فیلم درباره ولگردی است که عاشق دختر پولداری می‌شود ولی بعدها متوجه می‌شود که او در واقع زنی روسپی است که با آدم‌های پولدار کار می‌کند و سعی می‌کند او را از این منجلاب بیرون بکشد.

همکاری با داوود مرادی[ویرایش]

یکی از کارهای بزرگ و شاخصی که داریوش در این سال‌ها و طی مدت همکاری با داوود مرادی به انجام رساند و تاکنون چندان به آن پرداخته نشده‌است، بازسازی مجدد برخی از آهنگ‌های دههٔ ۵۰ خورشیدی بود که با صدای داریوش خوانده شده بود. آهنگ‌هایی که اگرچه ملودی‌های بسیار قوی و تنظیم‌های خوبی برای سال‌های دههٔ ۵۰ به شمار می‌آمدند، ولی برای دهه‌های بعد کمی کهنه و غبارآلود به نظر می‌رسیدند. اما عبدی با تنظیم مجدد و گسترش ملودی بعضی از آن‌ها، کاری به مراتب شنیدنی‌تر از اصل آن‌ها را عرضه کرد. ترانه‌های رهگذار عمر، وطن پرندهٔ پر در خون، به من نگو دوست دارم، علی کنکوری، جنگل، بن بست، اجازه، خونه، شقایق، زندونی، پریا نمونه‌هایی از این ترانه‌های بازسازی‌شده هستند که در آلبوم صحنه ۱ و ۲ ارائه شده‌اند. حتی بعضی از مردم اجراهایی را که با تنظیم داود مرادی ضبط شده‌اند به اجرای اصلی ترجیح می‌دهند.[نیازمند منبع]

جوایز و افتخارات[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «به عبارت دیگر: گفتگو با داریوش اقبالی». بی‌بی‌سی فارسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۶ سپتامبر ۲۰۱۲. 
  2. http://www.youtube.com/watch?v=9CeasISP3OE
  3. «گفتگو با داریوش اقبالی»(فارسی)‎. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۳. 
  4. به نقل از رادیو فردا
  5. حمایت از پناهجویان در اروپا
  6. «به عبارت دیگر: گفتگو با داریوش اقبالی». بی‌بی‌سی فارسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۶ سپتامبر ۲۰۱۲. 
  7. «به عبارت دیگر: گفتگو با داریوش اقبالی». بی‌بی‌سی فارسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۶ سپتامبر ۲۰۱۲. 
  8. وب‌گاه گویا
  9. وب‌گاه پارس تایم
  10. وب‌گاه تبیان

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ داریوش اقبالی موجود است.