داریوش اسدزاده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
داریوش اسدزاده
Location tehran.jpg
داریوش اسدزاده، فروردین ۱۳۸۹
زمینه فعالیت بازیگرسینما، تلویزیون، تئاتر کارگردان تئاتر نویسنده فیلم، تئاتر، کتابهای:سیری درتاریخ تئاتر ایران قبل اسلام تا سال هزاروسیصد وپنجاه وهفت و کتاب دیگری برگ‌های خواندنی (گزیده‌ای از تاریخ)
تولد ۱ آذر ۱۳۰۲
کرمانشاه
محل زندگی تهران
ملیت ایرانی
پیشه بازیگر کارگردان و نویسنده و همچنین کارمند وزارت دارایی (بازرس ویژه در زابل)،(رئیس کارگزینی)،(رئیس ارای عمومی)،(ممیز مستقل)،(ناظر انبارها وکالا دارایی رئیس اقتصادی)
سال‌های فعالیت ۱۳۲۲ تا کنون
صفحه در وب‌گاه IMDb
صفحه در وب‌گاه سوره

داریوش اسدزاده (زاده ۱ آذر ۱۳۰۲، کرمانشاه -) بازیگر تئاتر، فیلم و سریال ایرانی می‌باشد. وی از حدود ۲۰ سالگی اقدام به ورود به عرصه بازیگری نمود و سرشناس‌ترین اثر نمایشی وی را می‌توان مجموعه تلویزیونی خانه سبز دانست. وی در حال حاضر در حال نوشتن کتابی می‌باشد.

زندگی نامه[ویرایش]

داریوش اسدزاده در ۱ آذر ۱۳۰۲ در کرمانشاه به دنیا آمد. پدرش ارتشی بود، زادهٔ تهران و ساکن خیابان ری، در آنجا متولد شد و بزرگ شد. پدر و مادرش در شهر مشهد بواسطهٔ ماموریتی که پدرش در آنجا داشت با هم آشنا شدند. حاصل این ازدواج فرزندی به نام داریوش بود. او فرزند اول خانواده بود، دو خواهر و یک برادر داشت. او تا پنج سالگی به همراه خانواده، در کرمانشاه زندگی کرد و در سال ۱۳۰۷ همراه با خانواده به تهران مراجعت کردند و دوره‌های تحصیلی از ابتدایی تا دانشگاه را در تهران سپری کرد.

او از ابتدا به کارهای هنری علاقه زیادی داشت، در کودکی به همراه پدرش به دیدن تئاتر می‌رفت. هرهفته درسش را بخوبی می‌خواند تا پدرش برای تشویقش، او را به دیدن تئاتر ببرد بعدها که بزرگتر شد عاشق هنر شد. در جوانی ویلون می‌نواخت و طبع شعر هم داشت. اما نگاه بد مردم آن زمان به هنر، مانع نشد تا او از عشق به هنر خود دست بردارد. او پس از پایان دوره دبیرستان وارد هنرستان هنرپیشگی شد و صبح‌ها هم مشغول کار در وزارت دارایی بود. او از همان ابتدا کار هنری خود را جدی گرفت و با توجه به اینکه کارمند دولت بود و پست و مقام‌های مهمی را برعهده داشت سر آخر به علت ترافیک در کار هنری، تقاضای بازنشتگی خود را در سال ۱۳۴۸ داد و پس از آن به کار هنری که به آن علاقه داشت پرداخت. او از همان سال ۲۱ کار در تئاتر را با بازیگری کارگردانی و نویسندگی در تئاتر نصر و دهقان (لاله زار) شروع کرد و اولین بازی حرفه‌ای را از سال ۱۳۲۱ با نمایشی به نام لیلی و مجنون کمدی که فکری کارگردان آن بود شروع کرد. تئاتر تهران اولین جایی بود که در آن بازی کرد و در این تئاتر اولین مکان ثابت و دائمی بود که در ایران برای تئاتر کلاسیک ساخته شده بود.

پس از آن در سال ۱۳۲۸ کار در سینما را با فیلم همسر مزاحم شروع کرد. او همچنین در سال ۱۳۳۵ از طرف اداره کل هنرهای زیبای ایران برای بزرگترین فستیوال بین‌المللی تئاتر عازم فرانسه شهر پاریس شد و به مدت سه ماه به تحقیق مطالعه پرداخت. پس از بازگشت او به ایران از طرف رادیوی ملی دعوت بکار شد. از آنجایی که او به تئاتر علاقهٔ زیادی داشت به نویسندگی و کارگردانی نمایشنامه‌هایی چون: ازدواج فوری، سه زندانی، هنرپیشه، پرواز دخترها، میشل استراگف و مسیو ژوزف و... که تعداد آنها به ۲۰ نمایشنامه می‌رسد وایفای نقش در ۲۰۰ نمایشنامه پرداخت. در بازدیدی که هنرمندان آمریکایی از تئاترهای ایران داشتند هنر او (کارگردانی، نویسندگی، و بازیگری) در دید آنها منحصر به فرد آمد و در سال ۱۳۴۶ به دعوت یک کمپانی فیلم سازی کشور آمریکا در شهر مینیاپولیس رهسپار آمریکا شد و در فیلم (در آمریکا اتفاق افتاد) که مضمون پلیسی داشت و تهیه کنندگی آنرا (کرول کتلسون) برعهده داشت و داریوش اسدزاده در آنجا به نویسندگی و ایفای نقش پرداخت و در همان سال‌ها این فیلم در ایران به اکران عمومی درآمد. شایان به ذکر است که او جوایز متعددی را به خود اختصاص داد که می‌توان جایزه دریافتی از پروفسور دیویدسن که استاد تئاتر در آمریکا بود و به دعوت وزارت فرهنگ و هنر و دانشگاه تهران به ایران آمده بود و بواسطهٔ نقشی که داریوش اسدزاده در تئاتری به نام شهر ما بازی کرد و جایزه را بدست آورد.

او در سال ۱۳۵۱ به عضویت هیئت مدیرهٔ سندیکای سینمای ایران درآمد. در سال ۱۳۵۵ به تشویق پروفسور دیویدسن جهت مطالعه و پژوهش در امور تئاتر به آمریکا رهسپار شدو در سال ۱۳۶۵ به ایران بازگشت و در عرصهٔ بازیگری در تئاتر و سینما به ایفای نقش پرداخت. او در سال ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ به ریاست انجمن بازیگران ایران منصوب شد و همچنین به مدت پنج دوره عضویت داوران خانهٔ سینما را بر عهده داشت. نگارش در زمینهٔ تاریخ تئاتر از جمله فعالیت‌های مورد علاقهٔ او بوده که می‌توان به کتابهای سیری در تاریخ تئاتر ایران و خواندنی‌های تاریخی (برگ‌های خواندنی) اشاره کرد کتاب دیگری که در دست نگارش دارد، تاریخ تئاتر ایران از لاله زار تا شانزلیزه نام دارد. او همچنین پس از بازگشت به وطن جوایز و تقدیرنامه‌های فراوانی را از دولت مردان، استادان و صاحب نظران دریافت نمود. او دارای دکتری درجهٔ یک هنری از طرف وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی نیز است.

مخالفت خانواده[ویرایش]

پدر داریوش اسدزاده در سال یک هزاروسیصدوهفت خورشیدی. تهران

داریوش اسدزاده برای فعالیت در عرصه‌های هنری مشوقی نداشت. هر چه بود علاقه و پشتکار خودش بود. البته بعدها که بیشتر روی صحنه رفت، تشویق مردم و دست‌زدن‌ها و حمایت‌هایشان، تنها و بهترین مشوق او بود.

پدرش که خود اورا با هنر نمایش آشنا کرده بود به شدت با کار هنری مخالف بود واز او توقع داشت تا صاحب مقام و منصب شود وقتی متوجه شد که او مشغول کاری هنری است اورا از خانه بیرون کرد. بعد از یک ماه با وساطت اقوام به خانه برگشت اما پدرش همچنان با او قهر بود و تا ۸ ـ ۷ ماه با او حرف نمی‌زد.

او چون از مخالفت پدرش مطلع بود در خفا و دور از چشم او وارد این کار شد. یعنی بعد از اتمام دوره دبیرستان وارد هنرستان هنرپیشگی شد که تازه تاسیس شده بود و همزمان برای خاطرجمعی پدرش به دانشگاه هم رفت. پدرش تازه بعد از دومین یا سومین اجرای او که یک اجرای رادیویی بود متوجه کارش شد.

پدرش نمایش رادیویی را نشنیده بود و از طریق دوستانش متوجه شده بود. رادیو بی‌سیم تازه تاسیس شده بود و او یک شب یک نمایش رادیویی در آن اجرا کرد. فردای آن روز دوستان پدرش به او می‌گویند آقای اسدزاده پسرت چه نمایش خوبی اجرا کرد و پدر منکر شده بود زیرا باور نمی‌کرد اما به خانه که آمد جریان را از او پرسید و وقتی جواب مثبت شنید بامخالفت شدیدش هم نتوانست عشق به هنر را از سراو بیندازد. اما بعدها وقتی پدرش پیشرفت اورا در این عرصه دید اورا همراهی می‌کرد.

بعد از دیپلم و ادامه تحصیل در دانشگاه وارد وزارتخانه شد و کارمند رسمی آنجا شد ولی در کنار آن، تئاتر هم کار می‌کرد. اما خیلی سختی کشید و حرف و حدیث و طعنه ولعن و نصیحت زیاد شنید.

هنرستان هنرپیشگی[ویرایش]

هنر هنرپیشگی در ۲۲ دی ماه ۱۳۱۷ مطابق تصویب‌نامه هیئت وزیران سازمان پرورش افکار برای تنویر افکار عمومی تشکیل و شامل چندین بخش بودکه یک بخش آن به هنر تئاتر تخصص داشت که ریاست آن بر عهده سیدعلی خان نصر که تحصیل کرده فرانسه بود قرار داشت که از بطن آن تئاتر تهران وتاسیس گردید داریوش اسدزاده دانش‌آموخته همین موسسه می‌باشد و توسط اساتید آن زمان تعلیم داده شد.

دریافت مدرک درجه یک هنری[ویرایش]

داریوش اسدزاده جزو معدود ﺍفرﺍدی ﺍست که توانست مدرک (دکتری) درجه یک هنری را دریافت کند.[نیازمند منبع] وی این مدرک را در سال ۱۳۹۱ از سوی وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی دریافت نمود. او همچنین مدرک دکتری هنری و معماری در رشته هنر حرفه‌ای (ادبیات هنر) را از دانشگاه تهران دریافت نمود.[نیازمند منبع]

تدریس در دانشگاه تهران[ویرایش]

ایشان هم اکنون در مقام استادی به تدریس ادبیات و تئاتر در دانشگاه تهران مشغول بکار می‌باشد.

شایعات[ویرایش]

در سال‌های اخیر شایعاتی مبنی بر درگذشت این بازیگر پیشکسوت و توانمند در فضای مجازی منتشر شد که از سوی وی تکذیب شد.

تئاتر[ویرایش]

  • سه زندانی
  • پرواز دخترها
  • هنرپیشه
  • ازدواج فوری
  • میشل استروگف ومسیوژوزف
  • پروفسور سوسول
  • شهرما

نویسنده ومؤلف کتاب[ویرایش]

  • سیری درتاریخ تئاتر ایران (قبل از اسلام تا سال ۱۳۵۷ شمسی)
  • برگ‌های خواندنی
  • از لاله زار تا شانزه لیزه (دو جلدی، در دست نگارش)

نویسنده[ویرایش]

سینما[ویرایش]

تلویزیون[ویرایش]

سال نام سمت کارگردان توضیحات
۱۳۹۲-۱۳۹۳ قاب خاطره بازیگر مهمان حجت ذیجودی شبکه آی‌فیلم
۱۳۹۱ تله‌فیلم «شاعر وبرادران» بازیگر عباس مرادیان
۱۳۹۰ چمدان بازیگر خسرو ملکان پخش در رمضان ۱۳۹۱ از شبکه ۲
۱۳۹۰ مهمانان ویژه بازیگر سیدجواد رضویان پخش در خرداد ۱۳۹۱ از شبکه تهران
۱۳۹۰ تله‌فیلم «مأموریت غیر ممکن» بازیگر جواد رجب‌زاده
۱۳۸۹ تله‌فیلم «شغل شریف» بازیگر سیداحمد حسنی
۱۳۸۹ تله‌فیلم «یه قندون نمک» بازیگر منوچهر صفرخانی این تله‌فیلم در آغاز «راز پیرمردها» نام داشت.[۱]
۱۳۸۸ تله‌فیلم «گنج خانه سفید» بازیگر شاهد احمدلو
۱۳۸۸ تله‌فیلم «گور به گور» بازیگر بهرنگ توفیقی شبکه ۱
۱۳۸۸ زمین انسانها بازیگر ابوالحسن داوودی آغاز پخش از فروردین ۱۳۹۰ - شبکه تهران
۱۳۸۸ هوش سیاه - سری اول بازیگر مسعود آب پرور
۱۳۸۸ گاوصندوق بازیگر مازیار میری شبکه ۳
۱۳۸۸ دفترخانه شماره ۱۳ بازیگر سیدوحید حسینی شبکه ۱
۱۳۸۷ بچه‌های دهکده بازیگر محمد باقری نیکو تهیه شده در شبکه استانی سمنان
۱۳۸۷ همه بچه‌های من بازیگر مرضیه برومند کارگردان تلویزیونی: «مسعود فروتن»
۱۳۸۶-۱۳۸۷ بی‌گناهان بازیگر احمد امینی
۱۳۸۶ خواستگاران بازیگر مهدی مظلومی کارگردان هنری: «گلاب آدینه»
۱۳۸۴ بوی گل‌های وحشی بازیگر حسینعلی لیالستانی در سال ۱۳۸۵ از شبکه ۲ پخش شد.
۱۳۸۴ و خدا عشق را آفرید بازیگر مسعود شاه‌محمدی شبکه ۳
۱۳۸۳ عشق گمشده بازیگر حسین سهیلی‌زاده
۱۳۸۳ بابای خجالتی بازیگر شاپور قریب تهیه شده در شبکه استانی زنجان
۱۳۸۳ دیروز، امروز، فردا بازیگر مسعود شاه‌محمدی شبکه تهران
۱۳۸۲ مهمانپذیر طوبی بازیگر مهمان منوچهر پوراحمد در نوروز ۱۳۸۳ از شبکه ۱ پخش شد.
۱۳۸۲ رانت‌خوار کوچک بازیگر حسین سهیلی‌زاده شبکه تهران
۱۳۸۲ این سه نفر بازیگر اصغر توسلی شبکه ۳
۱۳۸۲ عروس بازیگر پویان طایفه
۱۳۸۱ مدرک اصلی بازیگر مهدی صباغ‌زاده شبکه ۱
۱۳۸۱ هیچ‌کس بازیگر حمیدرضا حافظی
۱۳۸۱ قصه‌های شبانه بازیگر سعید آقاخانی
۱۳۸۰-۱۳۸۱ لحظه قاصدک بازیگر ایرج حبشی برنامه کودک و نوجوان شبکه ۲
۱۳۸۰ خانه آرزوها بازیگر حسین سهیلی‌زاده شبکه ۲
۱۳۸۰ روزهای آرزو بازیگر شاهرخ حمیدی‌مقدم
۱۳۸۰ رستوران خانوادگی بازیگر مهمان حسین سهیلی‌زاده شبکه تهران
۱۳۷۹-۱۳۸۰ چراغ جادو بازیگر همایون اسعدیان
۱۳۷۹ پانزده مسافر بازیگر مهدی طاهری از برنامه سیمای خانواده پخش می‌شد.
۱۳۷۹ دختران بازیگر مهمان اصغر توسلی شبکه تهران
۱۳۷۸ مهاجمین بازیگر ؟ برنامه کودک و نوجوان شبکه ۲
۱۳۷۸ یکی بود، یکی نبود بازیگر جواد ارشاد
۱۳۷۵-۱۳۷۸ آژانس دوستی بازیگر مهمان گروه کارگردانان
۱۳۷۷ روزگار جوانی بازیگر شاپور قریب
اصغر توسلی
۱۳۷۶ همه فرزندان من بازیگر محمد دستگردی
۱۳۷۶ آخرین بازمانده بازیگر مهدی قاسمی
۱۳۷۶ قصه‌های چهار فصل بازیگر ؟ شبکه ۱
۱۳۷۶ بافته‌های رنج بازیگر مجید بهشتی بر اساس رمان «بافته‌های رنج» اثر «علی‌محمد افغانی»
۱۳۷۵ خانه سبز بازیگر بیژن بیرنگ
مسعود رسام
۱۳۷۵ فروشگاه بازیگر احمد بهبهانی شبکه ۳
۱۳۷۴ سوخته‌دلان بازیگر بهروز طاهری در سال ۱۳۷۵ از شبکه ۲ پخش شد.
۱۳۷۴ آرزوی پردردسر بازیگر محمود جعفری گروه کودک و نوجوان شبکه ۱
۱۳۷۴ داستان یک شهر بازیگر خسرو معصومی این مجموعه در ابتدا «خانه‌های شاد» نام داشت و از شبکه ۱
پخش می‌شد و نباید آنرا با سریالی دیگر به همین نام
به کارگردانی اصغر فرهادی (۱۳۷۸- شبکه تهران) اشتباه کرد.
۱۳۷۴ خانه‌های شاد بازیگر خسرو معصومی
۱۳۷۴ سمندون بازیگر ناصر هاشمی

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «تله فیلم «راز پیرمردها» به «یه قندون نمک» تغییر نام داد». خبرگزاری فارس، ۸۹/۰۴/۲۱. بازبینی‌شده در ۹۲/۰۶/۰۵. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]