خوشه چینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خوشه چینان، اثر ژان‌فرانسوا میله

خوشه چینی گردآوری محصول جا مانده و پراکنده در کشتزار، پس از برداشت محصول اصلی است. خوشه چین آنکه پس از درو کردن کشت زار جو و گندم و جمع آوری حاصل ، تک خوشه هایی که در آنجا مانده برای خویشتن جمع می کند.[۱] [۲] گاه در نوشته های ادبی خوشه چین کسی است که از حاصل کار یا دانش یا هنر یا خرمن کسی اندکی برگیرد، که از هر جا برای خود چیزی اندوخته کند.[۳]

کاربرد در ادبیات پارسی[ویرایش]

واژه های خوشه چین و خوشه چینی به ادبیات پارسی راه یافته‌اند. همچون این بیت از حافظ:[۴]

ثوابت باشد ای دارای خرمن اگر رحمی کنی بر خوشه چینی

نیز در آغاز شعری امروزی از کریم فکور:

من که فرزند این سرزمینم در پی توشه ای خوشه چینم
شادم از پیشه ی خوشه چینی رمز شادی بخوان از جبینم

جستارهای وابسته[ویرایش]

برداشت

محصول

منابع[ویرایش]

  1. ناظم الاطبا
  2. فرهنگ دهخدا
  3. ناظم الاطبا
  4. دیوان حافظ: نسخه علامه قزوینی و دکتر قاسم غنی.