خوردگی گالوانیک
خوردگی گالوانیک (به انگلیسی: Galvanic corrosion) به خوردگی در اثر وجود اختلاف پتانسیل الکتریکی بین فلزات در ارتباط با یکدیگر گفته میشود. اختلاف پتانسیل باعث شارش الکترونها بین این دو فلز میشود. در این حالت فلز دارای پتانسیل تعادلی کمتر، آند پیل الکتروشیمیایی را تشکیل داده و خورده میشود. فلز کاتد خورده نمیشود و یا خوردگی آن بسیار کم میشود. روشهای جلوگیری از خوردگی گالوانیک به منظور کاهش یا به حد اقل رساندن میزان خوردگی گالوانیکی از روشهای تجربی گوناگون استفاده میشود. روشهای معمول در این موارد به قرار زیر هستند:
الف) انتخاب فلزاتی که تا حد امکان در جدول سری گالوانیک به هم نزدیکتر باشند.
ب) اجتناب از تاثیر نامطلوب مساحتها (آند کوچک و کاتدبسیار بزرگ).
ج) عایق کردن فلزات غیر همجنس تا حدی که امکان اجرای عملی آن وجود داشته باشد.
د) انجام پوشش مناسب مخصوصا در منطقه آندی
ه) استفاده از بازدارنده هاجهت کاهش خورندگی محیط.
و) اجتناب از اتصالات پیچی در مورد فلزاتی که در سری گالوانیکی از همدیگر خیلی دور باشند.
ز) طراحی قطعات طوری صورت گیرد که مخصوصا قسمت آندی را بتوان به راحتی تعویض نموده ویا این قسمتها بهمنظور دوام وعمر بیشتر ضخیم تر ساخته شوند.
ح) تعبیه یک فلز ثالث در تماس با آنها به طوری که نسبت به هر دو فلز قبلی آند تر باشد.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- Mars Guy Fontana, Corrosion Engineering, McGraw Hill, 1986. p 41.
رحیم زماننیان، "خوردگی و روشهای کنترل آن"، دانشگاه تهران،۱۳۷۴
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون مهندسی مواد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
