خوردگی حفره‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خوردگی حفره‌ای، (به انگلیسی: Pitting corrosion)‏ نوعی خوردگی موضعی می‌باشد که باعث ایجاد حفره‌های کوچک در فلزات می‌شود. عامل این پدیده نرسیدن اکسیژن به بخش کوچکی از سطح می‌باشد. در این شرایط، این بخش نقش آند را بازی می‌کند و بخشی که دارای اکسیژن بالا است نقش کاتد را ایفا می‌کند که حاصل آن ایجاد خوردگی گالوانیک می‌باشد.

خوردگی حفره‌ای یکی از عوامل اصلی خرابی چرخ‌دنده‌ها است.[۱]

منابع [ویرایش]

  1. Friction, Lubrication, and Wear Technology Handbook, ASM International, Vol. 18, 1992, ASM International.