خودروی خودگردان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

یک خودروی خودگردان که همچنین با نام خودروی روباتیک و به طور غیر رسمی با نام‌های خودروی بی‌راننده و خودروی خودران نیز شناخته می‌شود، نوعی وسیلهٔ نقلیّهٔ خودکار است که می‌تواند با قابلیّت‌های یک خودروی سنّتی، انسان‌ها را ترابری کند. مانند همهٔ وسایل نقلیّهٔ خودکار، یک خودروی خودگردان قادر است با احساس‌کردن محیط اطراف، خود را در آن ناوبری کند. انسان ممکن است مقصدی را برای خود برگزیند، امّا لازم نیست که هیچ کار مکانیکی‌ای بر روی خودرو، برای حرکت به سمت مقصد انجام دهد.

خودروهای خودگردان جهان را با تکنیک‌هایی همچون رادار، لیدار، جی‌پی‌اس، و بینایی رایانه‌ای احساس می‌کنند. سامانه‌های کنترل پیشرفته اطّلاعات به دست آمده را تفسیر می‌کنند و با استفاده از آن‌ها مسیرهای ناوبری مناسب، موانع، و علامت‌های مربوطه را شناسایی می‌کنند. وسایل نقلیّهٔ خودکار معمولاً می‌توانند نقشه‌های خود را با استفاده از ورودی حسّی خود به‌روزرسانی کنند؛ از این رو این وسایل می‌توانند حتّا در محیط‌های کاملاً ناشناس نیز به خوبی حرکت کنند.

در ۴ ژانویه ۲۰۱۳ شرکت تویوتا خودروی خودگردانی را معرفی کرد که قادر است محیط اطرافش را مورد ارزیابی قرار داده و نسبت به تغییرات آن واکنش نشان دهد. این خودرو همچنین می‌تواند نقش یک هشداردهنده را برای راننده خود ایفا کند و با دیگر وسایل نقلیه ارتباط برقرار نماید.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Toyota sneak previews self-drive car ahead of tech show". BBC. 4 January 2013. Retrieved 5 February 2013. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Autonomous car»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۲).