پنج خط حامل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

برای خواندن و تشخیص هر نت از نت دیگر از پنج خط حامل ، در موسیقی استفاده می‌شود. پنج خط حامل ۵ خط افقی موازی با فاصله‌های یکسان می‌باشد. نت ها می‌توانند روی این ۵ خط (۵ نت)، بین ۵ خط(۴ نت) که جمعا می‌توان ۹ نت روی پنج خط حامل و بین آن قرار داد. همچنین بالا یا پائین آن نیز با کمک نیم خط ها ، می‌توان نتهای زیاد دیگری رسم کرد. پنج خط حامل همیشه از پائین به بالا خوانده و شمرده می‌شود. به جهت اینکه بتوان نت ها را روی پنج خط حامل خواند، نیاز به ابزاری داریم، که در اصطلاح موسیقی به آن کلید می گوئیم.کلید ها به ما کمک می‌کنند که نت ها را روی پنج خط حامل بخوانیم و تشخیص بدهیم. برای هر محدوده صدائی ، از کلید خاص آن منطقه صوتی استفاده می‌شود. برای مثال کلید سل ( مخصوص محدوده صداهای سوپرانو)، از روی خط دوم شروع و روی پنج خط حامل رسم می‌گردد. به همین دلیل کلید سل خط دوم را به نام خودش ( سل ) می‌کند. و به این ترتیب هر نتی که روی خط دوم قرار بگیرد ( در صورت وجود داشتن کلید سل ) نت سل خواهد بود. در همین حال ،نت های دیگر نیز با توجه به مشخص شدن موقعیت نت سل ، موقعیتشان مشخص می‌گردد. نت های بعد از نت سل به ترتیب بالاتر و نت های پائین تر از نت سل ،پائین تر نت سل بر روی پنج خط حامل یا مابین آن قرار می‌گیرند.

[ویرایش] منبع

• وزیری، علینقی. تئوری موسیقی. انتشارات صفی‌علیشاه، ۱۳۷۱.