خاکچال
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
خاکچال یا گورستان زباله، زمینی برای چال کردن ضایعات زباله است به طوری که روی هر لایه زباله، لایهای از خاک قرار میدهند.[۱]
دفن، آخرین عنصر الزامی در سامانهٔ مدیریت پسماندهای جامد و سرنوشت نهایی تمام پسماندهایی است که ارزشی ندارند و باید دور ریخته شوند. به عبارت دیگر دفن یک گزینه حتمی و اجباری است. دفن بهداشتی روشی مهندسی جهت دفن مواد زاید جامد در زمین، جهت ممانعت از آسیب زدن به محیط زیست میباشد. در این روش زایدات در لایههایی با ضخامت مناسب پخش شده و فشرده میشوند و در انتهای هر روز با خاک پوشانده میشوند. بر اساس تجارب بدست آمده گذشته، در کشورهای پیشرفته و سایر جوامع، دفن بهداشتی در زمین اغلب به عنوان اقتصادیترین راه حل درازمدت برای مشکل مواد زاید جامد انتخاب شدهاست [۲]
قسمتهای اصلی یک محل دفن مواد زاید جامد از این قرارند[۳]:
- چاه پایش آب زیرزمینی
- درخت کاری جهت بهبود منظر
- شیب گیاهکاریشده جهت افزایش رواناب و جلوگیری از فرسایش
- لولههای جمع آوری گاز
- گیاهکاری در تاج محل دفن
- پوشش نهایی رسی
- چاهک آزمایش متان
- دیوار دوغاب[۴]
- لایه نفوذناپذیر تحتانی (در اینجا رس)
- پوشش روزانه
- زباله متراکم شده
- لایه زهکش شیرابه
- لولههای جمع آوری شیرابه
- چاهک جمعآوری شیرابه
منابع [ویرایش]
- ↑ فرهنگستان زبان فارسی
- ↑ عبدلی م. ع. و مجلسی م. (۱۳۷۰)، «مدیریت مواد زاید جامد، اصول مهندسی و مباحث مدیریتی»، شهرداری تهران، سازمان بازیافت و تبدیل مواد، ۸۲۷ صفحه.
- ↑ کیانی راد، احسان (۱۳۸۴) بررسی احتمال و محدوده نفوذ شیرابه در محل جدید دفن زباله تهران، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تهران.
- ↑ slurry wall
