خان (لقب)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خوانین بلوچ در دوره قاجار، حدود ۱۳۰۲ ه‌ق

خان (صورت قدیم خاقان) واژه ای به معنای رئیس قوم است که به سران قبائل ترک و مغول و بعدها ایرانی و همچنین برخی ملاکین و اربابان که دارای موقعیت خاص قومی بودند، اطلاق می‌شده‌است.

ریشه شناسی واژه[ویرایش]

طبق نظریه جدیدخان ریشه در زبان مغولی ندارد. خان واژه ای هندو-اروپائی است که ریشه آن به واژه Kan- و kanva در سانسکریت برمی گردد. کان در سانسکریت به معنی رئیس - شاه - بزرگ - امیر - رئیس ده و شهر و ... می باشد.

عنوان‌های مشابه در کشورهای اروپایی[ویرایش]

  • ایتالیا و اسپانیا: دن
  • بریتانیا: سر
  • فرانسه: کنت

خان‌های ایران[ویرایش]

منابع[ویرایش]