حورالعین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

حوریان یا حورالعین به عقیده مسلمانان و به تصریح قرآن، زنانی زیبا، سیه‌چشم و بکرند که در بهشت برای لذت بخشیدن به مردان پارسا و به بهشت‌رونده‌ همخوابه آنان می‌شوند.^[۱][۲]

حور (در فارسی امروزی حوری) جمع حوراء و احور، به کسی می‌گویند که سیاهی چشمش کاملا مشکی و سفیدی آن کاملا شفاف است و دارای پلک‌هایی باریک است(همانند چشمان آهو)، و گاه به زنان سفید چهره(سفید بدن، سمین تن) نیز اطلاق شده‌است.

عین به معنی «درشت چشم» است و از آنجا که بیشترین زیبائی انسان در چشمان او است روی این مساءله مخصوصا تکیه شده‌است.

بعضی نیز گفته‌اند که حور از ماده حیرت گرفته شده یعنی آنچنان زیبا هستند که چشمها از دیدن آنها حیران می‌شود.

برخی صفات آن‌ها که در آیات مختلف قرآن چنین آمده‌است:

• ۱- پاکی و پاک نهادی
• ۲- نیک خویی و زیبا رویی
• ۳- مهربانی
• ۴- همسن و سالی با همسر
• ۵- دست نخوردگی

[ویرایش] حور در فارسی

در زبان عامه، زنان زیبا به حوری و پری تشبیه می‌شوند. ضمنا در زبان فارسی حور (که در اصل عربی جمع است) به صورت مفرد به کار می‌رود. سعدی، هم حور و هم حوری را به کار برده است:

حور خطا گفتم اگر خواندمت		غفو کن از بنده قصور ای صنم
بهشت روی من آن لعبت پری رخسار		که در بهشت نباشد به لطف او حوری

[ویرایش] پانویس

1. ↑ houris at the skepdics Dictionary
2. ↑ إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقَامٍ أَمِينٍ «51» فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ «52» يَلْبَسُونَ مِن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُّتَقَابِلِينَ «53» كَذَلِكَ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ «54» (قرآن سوره دخان، آیات ۵۱ - ۵۴)

‎

[ویرایش] منابع

• تفسير نمونه، ج ۲۱، ص ۲۱۲؛ ج ۲۳، ص ۲۱۵، ناصر مکارم شیرازی.
• قاموس قرآن، ج ۲، صص ۱۹۲ تا ۱۹۵، سید علی اکبر قرشی، دارالکتب الاسلامیه.
• دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، صص ۹۶۸ و ۹۶۹، بهاءالدین خرمشاهی.