حلوان
حُلوان یکی از شهرهای مهم قرون اولیه اسلام در عراق عجم و در قسمت غربی ایران فعلی و از شهرهایی بوده که در مسیر جاده ابریشم قرار داشته است. دانشمندان بزرگی از این منطقه تا قرون هفت و هشت برخاستهاند و چون این شهر به ویرانی نهاد شهر سرپل ذهاب آباد شد. خرابههای شهر حلوان تا زمان فعلی نیز باقی و در اطراف سرپل ذهاب در کرمانشاه قابل مشاهده است. حلوان کرمانشاه را نباید با استان حلوان در مصر و روستای حلوان در نزدیکیهای نیشابور یکی دانست. هر دانشمندی که حلوانی باشد متعلق به حلوان کرمانشاه است نه حلوان مصر؛ مگر این که قرینهای در کار باشد. ناگفته نماند که نام حلوان در یکی از نامههای علی بن ابی طالب در طی سالهای ۳۵ تا ۴۰ قمری ذکر شده و در نهج البلاغه موجود است. جغرافی دانان مسلمان بسیار از حلوان یاد کردهاند و از خوشی هوای آن و ناگواری آبش سخن راندهاند. همچنین از انجیر و میوههایش یاد کردهاند چنان که در حدود العالم من المشرق الی المغرب مینویسد: حلوان «شهری است بسیار نعمت و رودی اندر میان وی همی گذرد و از وی انجیر خیزد کی خشک کنند و به همه جا ببرند.»
منابع [ویرایش]
منبع:
- معجم البلدان؛ یاقوت حموی، ج دوم، حرف حاء/
- مراصد الاطلاع، ج اول، ص۴۱۸.
