حسین بن علی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

(تغییر مسیر از حسین پسر علی)
پرش به: ناوبری, جستجو

Bismillahir Rahmanir Rahim

حسین بن علی


امامان شیعه
نقش سومین امام شیعیان
نام حسین بن علی
کنیه اباعبدالله
تولد ۳ یا ۵ شعبان سال چهارم پس از هجرت
وفات ۱۰ محرم سال ۶۱ پس از هجرت
محل تولد مدینه
مدفن حرم امام حسین، کربلا
طول عمر پیش از امامت ۴۶ سال
(سال ۴ تا ۵۰ پس از هجرت)
دوران امامت ۱۱ سال
(سال ۵۰ تا ۶۱ پس از هجرت)
القاب سیدالشهدا

سید الشباب اهل الجنه
ثارالله
الرشید
الطیب
السید

السبط
همسر شهربانو دختر یزدگرد
ام الرباب
ام لیلا
ام اسحاق بن طلحه
پدر علی
مادر فاطمه زهرا
فرزندان علی بن حسین، علی اکبر، علی اصغر، رقیه بنت حسین، فاطمه صغری
علی · حسن · حسین

سجاد · محمد باقر · جعفر صادق
موسی کاظم · رضا · جواد
هادی · حسن عسکری · مهدی


حسین فرزند علی پسر ابوطالب و فاطمه دختر محمد پیامبر اسلام و امام سوم شیعیان است. حسین ۳ شعبان ۴ هجری قمری زاده شده و در ۱۰ محرم ۶۱ در کربلا کشته شد.

در میان شیعیان، از وی با القابی همچون «اباعبدالله»، «ثارالله» و «سیدالشهدا» نام برده می‌شود.[۱]سجاد، امام چهارم شیعیان فرزند وی بوده و بنا بر روایتی حاصل ازدواج او با شهربانو، دختر یزدگرد سوم ساسانی می‌باشد.[۲][۳][۴]


فهرست مندرجات

[ویرایش] زندگی

حسین بن علی هنگام زمام‌داری پدرش علی بن ابی طالب او را در جنگ‌های جمل و صفین و نهروان همراهی کرده بود. سال ۵۰ هجری وقتی که برادرش حسن پسر علی را به قتل رساندند، معاویه حدود ۱۰ سال به عنوان خلیفه باقی بود. معاویه سال ۶۰ هجری درگذشت و پسرش یزید را به جانشینی انتخاب کرد. حسین از همان ابتدا بیعت با یزید را نپذیرفت. یزید نامه‌ای به حاکم مدینه نوشت و به او دستور داد که از حسین برای یزید بیعت بگیرد و اگر حاضر نشد او را به قتل برساند. حسین که حاضر به بیعت کردن با یزید نبود با خانواده خود برای حج از مدینه به مکه رفت.

در این هنگام عده‌ای از مردم کوفه که از مرگ معاویه با خبر شده بودند نامه‌هایی برای حسین نوشتند و از او خواستند تا به عراق و کوفه بیاید. حسین نیز که مسلم بن عقیل را به کوفه فرستاده بود، خود مراسم حج تمتع را به عمره تبدیل کرد و بطرف کوفه حرکت نمود. ابتدا شماری از مردم کوفه با مسلم بن عقیل همراه شدند؛ اما با ورود عبیداللّه پسر زیاد که از طرف یزید به حکومت کوفه گمارده شده بود و خبر آورده بود که حسین بن علی مراسم حج را نیمه کاره گذاشته و شبیر قاضی فتوای قتل او را داده است و مردم کوفه را تهدید کرده بود مسلم را ترک کنند تا بلکه حسین را از ترک حج و آمدن به کوفه منصرف کرده و مانع بیعت مردم کوفه با وی شوند، مردم کوفه بیعت خود را از حسین بن علی پس گرفتند و به روی او شمشیر کشیدند.[۵]

[ویرایش] حسین بن علی و حکومت وقت

حسین بن علی خود گفته است:«من برای اصلاح و سامان دادن در امت جدم رسول خدا قیام کرده ام، می خواهم امر به معروف و نهی از منکر نموده و به سیره جدم و پدرم علی بن ابی طالب عمل کنم.» حسین بن علی موافق راه و روش حکومت هم عصر خود نبود و مخالف آن بود و این اعلام موجودیت او را نشان می‌داد. او شدت سرسختی هیات حاکمه عصر و میزان فشار و اختناقی که برای اهل بیت از سوی حکومت حاکمه اعمال می‌شد را محک می‌زد. به حدی که حکومت حاکم در واقعه عاشورا (۱۰ محرم سال ۶۱ هجری قمری) حتی به طفل شیر خواره و زنان و کودکان و یتیمان اهل بیت محمد نیز رحم نکردند. قتل حسین بن علی موجب سرنگونی حکومت وقت شد. معاویه نیز همین را از قبل پیش بینی کرده بود و به یزید سفارش اکید نموده بود که از قتل حسین بن علی صرف نظر کند و اگر حسین با او بیعت نکرد او را به حال خود وا گذارد و با او مدارا کند زیرا قتل او باعث بر اندازی حکومت بنی امیه و اقبال مردم به خاندان پیامبر اسلام خواهد شد. ولی یزید نصیحت پدر خود را عمل ننمود و تصمیم به در بستن خانه اهل بیت پیامبر اسلام گرفت.[۶]

[ویرایش] عقیده شیعیان در مورد انگیزه حسین بن علی

میان شیعیان در مورد انگیزه وی از حرکت به سوی کربلا دو نظر متفاوت وجود دارد. گروه اول معتقدند حسین بن علی با توجه به دریافت تعداد زیادی نامه (که تعداد آن را تا هفتاد هزار ذکر کرده اند) از سوی مردم کوفه و پس از حصول اطمینان از اصالت آنها با تایید مسلم بن عقیل، و با اتکا به حمایت آنان به منظور سرنگونی حکومت منحرف و جایگزینی حکومت اصیل اسلامی به سوی کوفه حرکت کرد ولی به دلیل عهد شکنی مردم کوفه نتوانست به منظور نهایی خود برسد ولی با این حال تبدیل به الگوی مبارزه گردید.[۷] علی شریعتی می‌گوید:«پس این امام حسین که خودش را، زندگی اش را و خانواده اش را و همه و همه را با این شکل نابود کرد برای زندگی من و تو نبود؟ برای اینکه پیروش از زیر بار ستم و ظلم و بیعت دروغ و جور خلاص شود نبود؟ برای این بود که ما اینجا گناه کنیم و بعد برای او گریه کنیم که در قیامت از ما شفاعت کند؟ در دنیا به درد ما نمی‌خورد؟»[۸]

گروه دیگر معتقدند که با داشتن علم به غیب، وی از ابتدا می‌دانست که چه اتفاقی خواهد افتاد ولی با این وجود پای در این راه گذاشت. این گروه انگیزه های گوناگونی مانند الگو شدن برای شیعیان و یا بخشایش گناهان کسانی را که به وی ارادت دارند یا بر وی سوگواری می‌کنند را انگیزه اصلی حسن بن علی می‌دانند.[۹] این دو عقیده گاه در تاریخ تشیع و میان دانشمندان شیعه بحث هایی به دنبال داشته است که آخرین مورد آن در زمان انتشار کتاب شهید جاوید بوده است. این کتاب نظر گروه اول را تایید می‌کند، آیت الله منتظری به اتفاق آیت الله علی مشکینی برای کتاب شهید جاوید یادداشت تأیید آمیزی نوشتند که به عنوان تقریظ در ابتدای کتاب آمده است. صالحی نجف آبادی نویسنده کتاب گفته است «یک کتاب نوشته ام که بیش از ۴۰ کتاب ردیه علیه آن چاپ شده است.»[۱۰][۱۱]

[ویرایش] دیدگاه شیعیان در مورد مقام حسین در نزد محمد(ص)

حرم حسین بن علی در کربلا، عراق

شیعیان معتقدند حسین بن علی نزد محمد از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بود. نمونه آن در سخنان محمد، پیامبر اسلام، به نقل از شیعیان است:

حسین از من است و من از حسینم هر که حسین را دوست بدارد خداوند دوستش دارد.

[۱۲]

حسین یکی از اسباط است.

[۱۲]

حسین از من است و من از اویم.
خدایا! من او را دوست دارم تو نیز دوستش بدار.

[ویرایش] آرامگاه

آرامگاه او در کربلا و سر او در سوریه قرار دارد[نیازمند منبع]اما در شهرستان صاحب استان کندز آرامگاهی‌است که عدهٔ کمی از شیعیان افغانستان، آن را محل دفن سرِ بریدهٔ حسین بن علی امام سوم شیعیان می‌دانند.[۱۳][۱۴]

[ویرایش] جستارهای وابسته

[ویرایش] کتاب شناسی

  • لمعات الحسین علیه‌السلام، تالیف سیّدمحمّدحسین‌ حسینی‌طهرانی، حاوی برخی از خطبه‌ها و موعظه‌های وی.
  • فتح خون (روایت محرم)، نوشته سیٌد مرتضی آوینی، روایتی از وقایع منجر به واقعه عاشورا.
  • لهوف، سید ابن طاووس
  • فرهنگ عاشورا، جواد محدثی
  • حماسه حسینی، آیت‌الله مرتضی مطهری
  • شهید جاوید، حجت الإسلام نعمت‌الله صالحی نجف‌آبادی
  • خصائص الحسینیه، آیت‌الله شیخ جعفر شوشتری

[ویرایش] پانویس

  1. فرهنگ شیعه، نویسندگان: محمد خطیبی و دیگران، انتشارات زمزم هدایت، ۱۳۸۵، شابک: ۷- ۷۳- ۸۷۶۹- ۹۶۴
  2. کشف الغمّه (فی المعرفة الائمه)، جلد ۲، صفحه ۲۹۴
  3. جلاء العیون، علامه مجلسی، صفحه ۸۳۱
  4. فرهنگ شیعه، محمد خطیبی، صفحه ۱۰۴
  5. منتهی الامال، شیخ عباس قمی
  6. رخشاد، محمد حسین. در محضر علامه طباطبایی، انتشارات سماء قلم، ۱۳۸۴.
  7. بازتاب
  8. پدر، مادر، ما متهمیم دکتر علی شریعتی
  9. نظر آیت الله استادی به نقل از وبگاه خیمه
  10. وب نوشته ها حجت الاسلام ابطحی
  11. کتاب شهید جاوید نوشته آیت الله صالحی نجف آبادی 1349
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ میزان الحکمه، محمدی ری شهری
  13. Mashal.org
  14. آژانس خبرى پژواك

[ویرایش] منابع

  • فرهنگ شیعه، نویسندگان: محمد خطیبی و دیگران، انتشارات زمزم هدایت، ۱۳۸۵، شابک: ۷- ۷۳- ۸۷۶۹- ۹۶۴
  • جلاء العیون (تاریخ چهارده معصوم علیهم لسلام)، علامه مجلسی، تحقیق سید علی امامیان، انتشارت سرور، ۱۳۸۳، شابک: ۳- ۳- ۹۱۴۶۷- ۹۶۴


[ویرایش] پیوند به بیرون

ویکی‌گفتآورد
مجموعه‌ای از نقل‌قول‌های مربوط به
در ویکی‌گفتاورد موجود است.


یکی از مذاهب دین اسلام
شیعه

Islam

اصول دین فروع دین چهارده معصوم حوادث صحابه کتب مرجع دیدگاه مکان‌های مقدس
توحید
معاد
عدل
نبوت
امامت

نماز
روزه
خمس
زکات
حج
جهاد
امر به معروف
نهی از منکر
تولی
تبری

محمد
فاطمه
علی
حسن
حسین
سجاد
باقر
صادق
کاظم
رضا
جواد
هادی
عسکری
مهدی

غدیر خم
عاشورا
کربلا
فدک
واقعه خانه فاطمه

سلمان
مقداد
ابوذر
عمار
بلال

قرآن
نهج‌البلاغه
صحیفه سجادیه
الاستبصار
الکافی
تهذیب الاحکام
من لایحضره الفقیه
کتب شیعه

علمای شیعه
مهدویت
غیبت صغری
غیبت کبری
ظهور
رجعت

مکه · مدینه
نجف · کربلا
کاظمین · مشهد
سامرا · دمشق
قم · ری
امامزاده‌ها


ن . ب . و