حسگر لمسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هر وسیله‌ای که بتواند اطلاعاتی را از شکل، حالت، زبری، دما، لرزش و نیروهای برشی و عمودی به وسیله ارتباط فیزیکی و یا لمس کردن تشخیص دهد، می‌تواند بعنوان یک حسگر لمسی دسته بندی شود. هر سنسور لمسی یا حسگر لمسى می‌تواند یک یا چند خاصیت مذکور را تشخیص دهد.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۹۹۹، نیکولاس و لی حسگر لمسی را بصورت زیر توصیف کردند: دستگاهی که می‌تواند خواص داده شده از جسمی که با آن دارای تماس فیزیکی است را اندازه گیری کند. البته در رباتیک تنها به ویژگی‌های مکانیکی آن بسنده می‌شود و خواصی چون رطوبت و دما زیاد مورد بحث قرار نمی‌گیرد.[۲]

اهمّیّت حسگرهای لمسی در دههٔ ۸۰ میلادی زمانی که تلاش‌هایی برای ایجاد قابلیت تشخیص و درک در رایانه‌ها و ربات‌ها صورت گرفت، شناخته شد. با وجود این آگاهی باز هم حسگرهای لمسی نتوانستند موفقیت چشمگیری در حوزه صنعت یا تجارت کسب کنند.

به ثمر رسیدن فنّاوری حسگرهای لمسی حدود ۳۰ سال به طول انجامید. برخی از محققان اوّلیّه در این زمینه، مانند هارمان، قابلیت و توانایی حسگرهای لمسی را بیشتر در حوزه رباتیک می دیدند و تصور می‌کردند این حسگرها نمی‌توانند در محیط‌های پزشکی و یا کشاورزی به طور مناسب عمل کنند، در حالی که در همان زمان نوینس و وایتنی در مورد حوزه‌های مختلف عملکرد حسگرهای لمسی وکاربردهای آن به توافقاتی رسیدند که مهمترین آن‌ها ربات‌های پزشکی و صنعتی بود.[۳]

این حسگرها باید با محیط اطراف خود تماس پیدا کنند، این موضوع موارد استفاده از آنها را محدود به شرایطی می‌کند که این تماس به حسگر آسیبی نزند و آن را دچار مشکل نکند. برای مثال استفاده از حسگر در دماهای بالا (دمای ذوب فولاد) یا با خورندگی‌های شیمیایی، با دشواری روبرو خواهد شد.

منابع[ویرایش]

  1. L. Harmon, Automated tactile sensing, The International Journal of Robotics Research 1 (2) (1982) 3–32.
  2. Johan Tegin, Jan Wikander,Emerald Article: Tactile sensing in intelligent robotic manipulation - a review,Industrial Robot: An International Journal
  3. L. Harmon, Automated tactile sensing, The International Journal of Robotics Research 1 (2) (1982) 3–32.