حزب جمهوری اسلامی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
از راست به چپ: خامنهای٬ بهشتی٬ (ناشناس) و رفسنجانی
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در ۲۹ اسفند ۱۳۵۷ حزب جمهوری اسلامی اعلام موجودیت کرد. بنیانگذاران آن روحانیونی چون محمد حسینی بهشتی، عبدالکریم موسوی اردبیلی، اکبر هاشمی رفسنجانی، علی خامنهای و محمد جواد باهنر بودند.پنج تن یادشده به همراه حسن آیت، اسدالله بادامچیان، عبدالله جاسبی، میرحسین موسوی، حبیبالله عسگراولادی، سید محمود کاشانی (فرزند آیت الله ابوالقاسم کاشانی)، مهدی عراقی و علی درخشان از اعضای شورای مرکزی اولیهحزب جمهوری اسلامی بودند.
حزب جمهوری اسلامی، مهم ترین تشکل مسلمانان انقلابی هوادار روحانیت در برابر دیگر تشکلهای سیاسی مانند نهضت آزادی ایران، حزب توده و گروههای چپگرا یا ملی گرا در دههنخست جمهوری اسلامی است. حادثهٔ انفجار در دفتر حزب جمهوری اسلامی در ۷ تیر ۱۳۶۰، منجر به کشته شدن تعداد زیادی از اعضای اصلی این حزب شد. دبیرکل حزب جمهوری اسلامی، محمد بهشتی بود که در این حادثه به همراه دهها تن از اعضای این حزب ترور شد. سپس محمد جواد باهنر جایگزین وی گشت، اما در هشت شهریور همان سال، او در مقام نخست وزیر به همراه محمد علی رجایی، رییس جمهوری در حادثه انفجار دفتر نخست وزیری جان باخت. از آن هنگام تا زمانی تعطیلی حزب، علی خامنهای رهبر کنونی جمهوری اسلامی، دبیرکلی این حزب را به عهده داشت.
این حزب با اشاره روحالله خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی به علت اختلافات داخل حزبی در خرداد ماه ۱۳۶۶ تعطیل شد. گفته میشود عامل اصلی انشقاق در این حزب تضاد آرا و افکار اعضای حزب پیرامون نوع نگرش اقتصادی در اداره جامعه بوده است.
روزنامه جمهوری اسلامی به مدیر مسئولی مسیح مهاجری، روزنامهٔ رسمی این حزب بود که پس از انحلال حزب نیز به فعالیتش ادامه میدهد. اولین مدیر مسئول این روزنامه سید علی خامنهای بود.و در حال حاضر روزنامه ای اصولگراست.
