حرکت اسلامی افغانستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حزب حرکت اسلامی از احزاب مجاهدین افغانستان می‌باشد.

محتویات

[ویرایش] تشکیل حزب

این حزب در فروردین(برج حمل) سال ۱۳۵۷ خورشیدی توسط جمعی از روحانیان افغانستان مقیم حوزه علمیه قم، تشکیل شد. حزب حرکت اسلامی مجموعه‌ای ازگروه‌های کوچکی چون: دفاع از محراب، ملت، تشیع، و قرآن و عترت و روحانیت مبارز، سازمان آزادی، ندای عدالت و... بود[۱].رهبری آن در ابتدا آصف محسنی، آیت‌الله سید محمد علی جاوید رئس شورای مرکزی و سید حسین انوری فرمانده نظامی این حزب بود.

این حزب با همکاری مهدی هاشمی مسئول وقت واحد نهضت‌ها تشکیل شد اما تشکیل این حزب مخالفینی نیز بین دولت مردان وقت ایران داشت از جمله محمد حسین جعفر زاده یکی از همکاران مهدی هاشمی و آیت‌الله محسنی در نامه که جز اسناد گروه مهدی هاشمی در کتاب خاطرات محمد ری‌شهری وزیر اطلاعات وقت ایران به چاپ رسیده‌است، از اینکه مهدی هاشمی به آقای شیخ آصف محسنی قدرت داده شکوه دارد و تعبیرات مثل مثل «مزدور»، «خائن»، «مکار» و «سرسپرده» را به آقای محسنی نسبت می‌دهد و از جمله می‌نویسد:

«او(شیخ آصف) در رابطه با کشورهای مرتجع منطقه و غرب و جریات اهل تسنن وابسته وهابیت وابسته به آن‌ها پشت پرده به توافق رسیده و در خط قدرتی است که در آینده حاکمیت مناطق شیعه از ناحیة آنان برای ایشان تضمین گشته و او نیز همراه و همسو بودن با آن‌ها راتضمین نموده‌است.[۲]»

با وجودی ماهیت شیعی حزب حرکت اسلامی این حزب بعدها به سبب برخی سیاستهای ایران در امور افغانستان به پاکستان کوچید.

[ویرایش] دست آوردها

حزب حرکت اسلامی افغانستان در مرحله اول در افغانستان و خارج از افغانستان پیش رفت طوریکه صدها پایگاه نظامی در افغانستان و خارج از افغانستان داشت[نیازمند منبع] و این پایگاه‌ها درمقابل ارتش شوروی سابق مبارزه می‌کردند و پیروزی‌های زیادی را بدست آوردند[نیازمند منبع].

حزب حرکت اسلامی در بُعد نظامی بیش از ۱۰۰ پایگاه نظامی در ۱۹ ولایت (استان) افغانستان ایجاد نموده و ده‌ها هزار نیروی مسلح را برعلیه قوای شوروی سابق سازماندهی و رهبری کرد[نیازمند منبع].

[ویرایش] وضعیت کنونی

در حال حاضر سید محمد علی جاوید رهبر حزب حرکت اسلامی افغانستان است

[ویرایش] منابع

  1. نشریهٔ افغانستان، چاپ اول، ۱۳۷۳، صفحه ۲۲۲
  2. محمد ری‌شهری، خاطرات‌سیاسی، موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، تهران، ص ۱۷۵.