حرم حسین بن علی

فارسی

English

آرامگاه حسین بن علی آرامگاه حسین بن علی, پسر دوم فاطمه اطلاعات اولیه موقعیت کربلا٬ عراق سیستم مختصات جغرافیایی ‏۵۶٫۳۳″ ۱′ ۴۴°شرقی ‏۵۸٫۹۱″ ۳۶′ ۳۲°شمالی وابسته به دین یا مذهب شیعه شرح معماری نوع معماری آرامگاه حرم حسینی در کربلا، مدفن ابی عبدالله حسین بن علی، مشهور به سیدالشهداء پیشوای سوم شیعیان است که در زمان خلافت یزید بن معاویه، در مخالفت با وی جنگید و روز عاشورا، ۱۰ محرم سال ۶۱ هجری قمری برابر با سه‌شنبه، ۲۰ مهر ۵۹ هجری خورشیدی که براساس گاه‌شماری هجری قمری قراردادی با چهارشنبه، ۲۱ مهر تطبیق داده می‌شود در بیابانِ نینوا (کربلای کنونی در کشور عراق) کشته شد و پس از چند روز همان‌جا به خاک سپرده شد. امروزه آرامگاهش تبدیل به محلی برای زیارت شیعیان شده‌است. در این حرم، حسین، به همراه علی اکبر در پایین پا و علی اصغر بر سینه در ضریح دفن اند. همچنین بیشتر شهدای کربلا کمی آن‌سوتر در حرم به خاک سپرده شده‌اند. موقعیت نوشتار اصلی: کربلا (شهر) حرم حسین بن علی در میانه کربلا، شهری در هشتاد کیلومتری نجف و صد کیلومتری بغداد است. موقعیت جغرافیایی این شهر ۳۲ درجه و ۴۰ دقیقه عرض شمالی و ۴۳ درجه و ۵۰ دقیقه طول شرقی است. تاریخچه حرم پس از کشته شدن حسین بن علی و اصحاب وی در سرزمین کربلا، قبیله بنی‌اسد پیکر او و اصحابش را دفن نمودند. بنی‌اسد برای قبر حسین نشانه‌ای در نظر گرفتند و درخت سدره‌ای را علامت آن ساختند. در زمان بنی‌امیه شیعیان به زیارت قبر وی می‌آمدند و قبر مشخص بود. بناهای پیشین نخستین ساخت بنای آرامگاه حسین بن علی را به مختار بن ابی‌عبیده ثقفی، (پس از قیامش) و بعضی به بنی اسد نسبت می‌دهند که مصالح آن از گچ و آجر بوده و در نزدیکی آن مسجدی بوده‌است که این آرامگاه در عهد بنی عباس بدستور هارون الرشید ویران شد و خانه‌های شیعیان همجوار آن خراب گشته و قبر را شخم زدند و درخت سدره‌ای که بنی‌اسد جهت علامت قبر کاشته‌بودند را بریدند. پس از آن در زمان مامون که برای راضی کردن شیعیان خراسان، تصمیم گرفت خلافت را به علی بن موسی الرضا واگذارد، شیعیان فرصت یافتند بر روی قبر حسین بن علی آرامگاهی بنا کنند که بنای این آرامگاه هم در سال ۲۳۲ قمری به دستور متوکل عباسی همراه با خانه‌های اطراف آن ویران شد و زمین آن شخم زده‌شد و در آن کشت صورت گرفت. همانگونه که حمدالله مستوفی آورده‌است: «آن‌را مشهدی حائری خوانند جهت آن‌که به عهد متوکلِ خلیفه آب در او بستند تا خراب شود، آب حیرت آورد و زمین گور خشک ماند». متوکل به دست فرزندش منتصر، در سال ۲۴۷ قمری به قتل رسید. منتصر نیز همانند مامون، برخلاف پدرش، به شیعیان امنیت و رفاه داد و باز آرامگاه حسینی را بنا نمود و در کنار آن گل‌دستهٔ بلندی بنا نهاد. حدود ۲۸۰ ق داعی‌الصغیر فرمانروای طبرستان و از نوادگان زید بن علی بن حسین به بازسازی و گسترش آن پرداخت. بنای کنونی آخرین بازسازی ساختمان حرم حسین بن علی در سال ۳۷۱ قمری توسط عضدالدوله دیلمی از آل بویه به سرانجام رسید. وی دستور ساخت همه عتبات را صادر کرد. بنای حرم حسین بن علی در سال ۳۶۷ قمری شروع شد و در سال ۳۷۱ قمری به پایان رسید. این آرامگاه دارای گنبدی بر بالای قبر حسین بن علی است. ساختمان اصلی آن همچنان باقی مانده و در آتش سوزی سال ۴۰۷ قمری براثر افتادن شمع، تنها تزیینات داخلی آن از بین رفت ولی چون در ساختمان اصلی آرامگاه و ستون‌ها چوب بکار نرفته بود، برپا ماند. در حقیقت بنای اصلی آرامگاه حسین بن علی از آثار معماری آل بویه می‌باشد که بعدها از تعرض مغولان نیز در امان ماند. تعمیرات بنا تاکنون حرم حسین بن علی در سال ۱۳۱۰ یا ۱۳۱۱ خورشیدی پس از آن تا به امروز در آرامگاه حسین بن علی تعمیرات و تزیینات زیادی صورت گرفته‌است. پس از سقوط ایلخانیان، در دولت جلایریان (ایلکانیان) و به دست آن‌ها تعمیراتی آغاز شد که تا سال ۷۸۶ قمری آنرا ادامه دادند و ایوان طلا را بنا نمودند. پادشاهان صفویه ضمن انجام تعمیرات و نصب تزئینات متعدد از جمله صندوق و ضریح فولادی، آرامگاه را نیز توسعه دادند. بعضی تعمیرات و ساخت یک کاروانسرا در کنار حرم توسط عثمانی‌ها نیز تا سال ۱۱۲۹ ادامه یافت. سپس نادر شاه در سال ۱۱۳۵ قمری نیز دست به تعمیراتی وسیع و نصب تزئیناتی در حرم زد. در دوره قاجار، روابطی بهتر از صفویه با عثمانیان داشتند. آغا محمد خان قاجار، نخستین شاه این دودمان، در سال ۱۲۰۵ دستور نوسازی گنبد و تذهیب و تزیین آن را با پوشش طلا صادر کرد. در ۱۸ ذیحجه سال ۱۲۱۶ قمری سعود بن عبدالعزیز وهابی در رأس لشکری بزرگ به کربلا حمله کرد و کشتار بی‌رحمانه‌ای به راه انداخت و آرامگاه حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرده، تمام قندیل‌های طلا و نقرهٔ صفویه و فرش‌های گران‌قیمت را به تاراج برد. پس از آن فتحعلی شاه قاجار دستور تعمیر خرابی‌های وهابیان داد و ضریح تازه‌ای در سال ۱۲۱۸ قمری برای حرم نصب گردید. همسر فتحعلی شاه ایوان مقابل قبر و مناره‌های حرم حسینی را طلاکاری کرد. گنبد و صحن در دوره محمد شاه تجدید بنا شد. در سال ۱۲۷۳ قمری ناصرالدین شاه تعمیراتی در حرم انجام داد و برای سومین بار در دوره قاجاریه گنبد آستانه تجدید طلاکاری شد. تعمیرات حرم در دوره قاجار همچنان ادامه داشت. در تمام نقاط حرم حسینی –بسان دیگر مراکز زیارتی عراق– نام سلاطین صفوی، قاجار، امیران این دو سلسله بر روی کتیبه‌ها دیده می‌شد که همگی آنها در دوره صدام نابود گردید، تا آثار ایرانی در عتبات به طور کامل محو شود. امروزه این نام‌ها تنها در کتاب‌ها، برخی تصاویر و به‌احتمال اسنادی که در آرشیوهای عثمانی برجای مانده، قابل رؤیت است. به نظر می‌رسد از آخرین تعمیرات اساسی حرم، تعمیر ایوان طلا و نصب ستون‌های مرمر بجای ستون‌های چوبی برای آن بوسیله یکی از تجار و معدن‌داران ایرانی (حاج قنبر رحیمی) در سال ۱۳۸۹ قمری (۱۳۴۸ خورشیدی) می‌باشد. حرم حسینی حرم حسین بن علی در کربلا حرم حسینی که یکی از شاهکارهای معماری دوره آل بویه است، در قلب شهر کربلا واقع و دارای ده در ورودی به داخل صحن می‌باشد. دو در، در قسمت جنوبی به نام‌های درب القبله و درب الرحمه؛ در قسمت غرب سه در به نام‌های درب زینبیه و درب راس الحسین و درب السلطانیه؛ در قسمت شمال، درب السدره و درب الاسلام؛ در قسمت شرق صحن، سه در به نام‌های درب الکرامه و درب الشهدا و درب قاضی‌الحاجات. همچنین دارای ۶۵ حجره‌است که در مقابل هر یک از حجره‌ها یک ایوان قرار دارد. یک مسجد بزرگ هم در قسمت شرقی صحن بین درب قاضی‌الحاجات و درب الشهدا و درب الکرامه و در قسمت جنوب صحن تکیه یا خانقاه بکتاشیه احداث شده‌است. در صحن حسینی، چندین محل جهت انبار فرش‌های حرم و دیگر وسائل آن و در قسمت جنوب شرقی صحن قبر میرزای دوم شیرازی و در قسمت شمال غرب، قبر شیخ عبدالحسین شیخ العراقین از مشایخ اجازات و وصی امیرکبیر و در اطرف صحن، جمعی کثیر از علمای امامیه و سلاطین شیعه مدفونند. خود صحن از دو طبقه تشکیل شده‌است که تمامی دیوارهای آن با کاشی مزین است و هیات شکوهمندی دارد. در وسط صحن، آستانه‌ای قرار دارد که از چهار طرف آن درهای متعددی جهت ورود به رواق‌ها دارد، ولی در اصلی و بزرگ آن در جنوبی حرم است. در مقابل در حرم ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف ایوان چهار کفش‌کن است. دو طرف ایوان دو مناره بلند از طلا است. ایوان دارای سه در ورودی است که به رواق جنوبی حرم منتهی می‌گردد، در وسط از آن دو در دیگر بزرگ تر می‌باشد و از طلا بوده که در اصفهان ساخته شده‌است. رواق جنوبی حرم را رواق حبیب بن مظاهر اسدی می‌نامند. چون قبر حبیب، شهید کربلا درآن واقع است و بنی اسد او را در مقبره دسته جمعی شهدای کربلا دفن نکرده، قبر جداگانه‌ای برای وی ساختند زیرا از بزرگان قبیله بنی اسد بود. در داخل حرم صندوق‌های گرانبهایی بر روی قبر قرار دارد که برروی آن ضریح نقره نصب است و بالای ضریح اشعاری با طلا ثبت است. کف و دیوارهای حرم و رواق‌ها تا حدود دو متر از بهترین سنگ مرمر ایران است. حرم و رواق‌ها را با کاشیکاری آیات قرانی زینت داده‌اند. تمامی سقف‌های حرم و رواق‌ها به دست هنرمندان ایرانی آینه کاری شده‌است. در قسمت شرقی قبر حسین بن علی، قبر دسته جمهی شهدای عاشورا واقع است و قبر حضرت علی اکبر جداگانه در ضریح حسین بن علی می‌باشد. از قبور علمای بزرگ امامیه، در رواق جنوبی قبر میرزا مهدی شهرستانی و در رواق شرقی قبر آقا باقر بهبهانی (که بر روی آن صندوق نفیسی نصب است) و مقبره صدر اعظم میرزا محمد تقی خان امیرکبیر و در رواق شمالی حرم، قبر جمعی از سلاطین قاجاریه از جمله احمد شاه و قبر سید ابراهیم مجاب که دارای ضریح خاصی است و در رواق غربی جنب پنجره بالاسر سیدالشهداء قبر ملا محمدصادق برغانی و برادر وی ملا علی برغانی قرار دارد، در منتهی الیه رواق جنوبی محلی است که به قتل‌گاه معروف است و این اثر از قدیم باقی است، اینجا محلی است که ابی عبدالله الحسین از اسب خویش بر زمین افتاد و در این مکان بود که شمر سر او را از بدنش جدا کرد. عناوین جزئیات حرم ضریح حسین، علی اکبر و علی اصغر (ضریح اصلی)، همراه ضریح بیشتر شهدای کربلا (ضریح پشتی) آرامگاه‌ها: آرامگاه حسین، علی اکبر و علی اصغر آرامگاه بیشتر کشته‌شدگان کربلا آرامگاه حبیب مظاهر قتلگاه آرامگاه ابراهیم مجاب درب‌ها: درب قبله درب رجا (امید) درب قاضی الحاجات (برآورندهٔ نیازها) درب شهدا درب کرامة (بزرگواری و کرامت) درب سلام (درود) درب سدره درب سلطانیه درب رأس الحسین (سر حسین) درب زینبیه رواق‌ها و ایوان‌ها: رواق شمالی (پادشاهان) رواق خاوری (فقیهان) رواق باختری (ابراهیم مجاب) رواق جنوبی (حبیب مظاهر) ایوان شمالی (صافی الصفا) ایوان خاوری ایوان باختری ایوان جنوبی (طلا) ارزش زیارت حسین نزد شیعیان سوگواری محرم رویدادها نبرد کربلا · شام غریبان · اسارت در شام افراد حسین بن علی علی‌اکبر پسر حسین علی‌اصغر پسر حسین عباس بن علی زینب کبری سکینه بنت حسین مسلم بن عقیل فهرست کشته‌شدگان جای‌ها حرم حسینی · حسینیه · موزه محرم مناسبت‌ها تاسوعا · عاشورا · اربعین مراسم مرثیه · نوحه · تعزیه · روضه · تکیه · زنجیرزنی · سینه‌زنی · عَلَم · سقاخانه · دسته عزاداری · طشت‌گذاری · نخل‌گردانی شیعیان باور نیکی به زیارت حسینِ بن علی دارند، به‌گونه‌ای که در کتاب‌هایشان بیشترین احادیث مربوط به زیارت دربارهٔ امام حسین است. برای نمونه به برخی اشاره می‌کنیم: هیچ فرشتهٔ مقرب و پیامبر فرستاده‌ای نیست مگر از خدا می‌خواهد که بگذارد امام حسین را زیارت کند؛ پس مرتب دسته‌ای از روان‌های پیامبران و فرشتگان فرومی‌آیند و دسته‌ای فرامی‌روند. هر شب هفتادهزار فرشته از آسمان فرود آمده پس از طواف خانهٔ خدا و زیارت حرم محمد و علی، به زیارت حرم حسین می‌روند و پیش از برآمدن خورشید به آسمان فرامی‌روند. یکی از یاران جعفر صادق از او نقل می‌کند که گفت: «رسول گرامی وحضرت علی وحضرت فاطمه (س)و همهٔ امامان برای زائران امام حسین (ع) دعا می‌کنند» نیز نقل می‌کند که روزی بر او درآمدم، دیدم با خدایش رازونیاز می‌کند، و سجده‌کنان این دعا را می‌خواند …. از سجده که سر برداشت، گفت: «کسانی که در آسمان‌ها در حق زائران امام حسین دعا می‌کنند، بیش از کسانیست که در زمین برایشان دعا می‌کنند.» همچنین نقل می‌کند که امام گفت: «آیا دوست نداری از کسانی باشی که از دنیا بیرون می‌روند و گناهی برایشان نیست؟ آیا دوست نداری از کسانی باشی که فرستادهٔ خدا حضرت[محمد](ص) باایشان مصافحه می‌کند؟ [پس امام حسین(ع) را زیارت کن]» خداوند هزاران فرشته را مامور قبر حسین نهاده‌است و هیچ زائری به زیارتش نمی‌رود مگر به پیشوازش آیند، و هیچ زائری با او وداع نمی‌کند مگراین که به پادره اش می روند، و هیچ زائری بیمار نگردد مگر عیادتش کنند، و هیچ زائری نمیرد مگر بر پیکرش نماز گزارند و پس از مرگش برایش آمرزش خواهند. طبق حدیث دیگری اگر در میان سفر بمیرد، فرشتگان بشویندش و درب‌های بهشت به رویش باز شود. ضریح جدید ضریح جدید حسینی که در آن حدود ۱۱۸ کیلوگرم طلا به همراه نقره و چوب درخت ساج بکار گرفته شده در ایران (شهر قم) ساخته شد و پس از عبور از شهرهای مسیر از مرز مهران به عراق منتقل و در حرم نصب گردید و در ۱۵ اسفند ۱۳۹۱ (۲۲ ربیع الثانی) از آن رونمایی گردید. این ضریح از نظر شکل هندسی مانند ضریح قدیم ولی از نظر ارتفاع کمی بلندتر و مساحت آن حدود ۳۴ متر مربع و تعداد پنجره‌های آن ۲۰ باب است. در ساخت ضریح جدید شش‌گوشه حسینی یک‌صد و هیجده کیلو طلا و چهار هزار کیلو نقره ۲ تن مس و هزار و سیصد کیلو برنج، ۵تن چوب ساج جنگلی از برمه به‌کار رفته است. وزن ضریح ۱۲ هزار کیلو است. ضریح‌های قبلی نیز توسط هنرمندان ایرانی ساخته شده و در دوران صفویه و قاجار اماکن مقدس در عراق توسط پادشاهان مختلف ساخته و مرتب تعمیر و تکمیل شده است.[نیازمند منبع] جستارهای وابسته حسین بن علی کشته‌شدگان واقعه کربلا علی اکبر علی اصغر کربلا حرم علی بن ابوطالب منابع حرم مطهر سیدالشهداء حسین بن علی بن ابی‌طالب «علیه السلام» پایگاه اطلاع رسانی ستاد بازسازی عتبات عالیات. در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ حرم حسین بن علی موجود است.

Imam Husayn Shrine Shrine of Husayn ibn Ali, grandson of Muhammad Basic information Location Karbala, Iraq Geographic coordinates 32.616365°N 44.032313°E / 32.616365; 44.032313 Affiliation Islam Architectural description Architectural type Mosque The Shrine of Hussein ibn Ali (Arabic: مقام الامام الحسين‎) is one of the oldest mosques in the world and a holy site of Shiism in the city of Karbala, Iraq. It stands on the site of the grave of Hussein ibn Ali, the second grandson of Muhammad, near the place where he was killed during the Battle of Karbala in 680 C.E.. The tomb of Hussein ibn Ali is one of the holiest places for Shias outside of Mecca and Medina, and many make pilgrimages to the site. Every year, millions of pilgrims visit the city to observe Ashura, which marks the anniversary of Hussein ibn Ali's death. The Umayyad and Abbasid caliphs prevented construction of the shrines and discouraged pilgrimage to the sites. The tomb and its annexes were destroyed by Abbasid caliph Al-Mutawakkil in 850-851 and Shi'a pilgrimage was prohibited, but shrines in Karbala and Najaf were built by the Buwayhid emir 'Adud al-Daula in 979-80. Two main roads lead the visitor to Karbala. One is from the Iraqi capital Baghdad, through Al-Musails, and the other is from Najaf. At the city's entrance there is a row of houses decorated with wooden columns. The boundary wall of the shrine surrounds wooden gates covered with glass decorations. The gates open into a courtyard separated into smaller rooms or precincts with many "Iwans" along the walls. The grave of Husayn ibn Ali is enclosed within a cage-like structure, found directly beneath the golden dome. On March 5th, 2013 the process of replacing the zarih (cage like structure) over the tomb oh Husayn Ibn Ali (a.s.) was completed and the new zarih inaugurated. Al Abbas Mosque is located nearby. History of Karbala Old picture of Hussein Mosque Karbala, a city in Iraq is located about 100 km southwest of Baghdad at 32.61°N, 44.08°E. It was at first a desolate place and did not witness any noteworthy activity, although it was rich in water and its soil was fertile. When Imam Husain arrived at Karbala and was surrounded by the forces of Ubaidullah bin Ziyad, he inquired about the name of the place. Someone replied it is Aqr - meaning ‘harsh’. Imam Husain then said: we seek refuge with Allah from Al Aqr. He once again asked the name of the village. Then one of the attendants replied, its name is Karbala. Imam Husain spontaneously declared: land of Karb and Bal’a meaning (land of) “torture and trial”. In the time of Imam Husain, the place was also known as al Ghadiriyah, Nainawa, and Shat ul Furat. Imam Husain bought a piece of land, after his arrival at Karbala from Bani Asad. He and his Ahl al Bait are buried in that portion, known by as Hair, where the Shrines are presently located. The history of destruction and reconstruction of the Shrines of Karbala is long. Both the Shrines were greatly extended by successive Muslim rulers, but suffered repeated destruction from attacking armies. Karbala's development was strongly influenced by the Persians. History has recorded the names of several rulers who shared the honor of extending, decorating and keeping the Shrines and its precincts in good condition. Among them is Fateh Ali Qajar, who in 1250 (A.H) ordered the construction of two Shrines, one over Imam Husain’s grave and the other over the grave of his brother, Abul Fazlil Abbas ibn Ali. The first dome is 27 meters high and completely covered with gold. At the bottom, it is surrounded with 12 windows, each of which is about 1.25 m away from the other, from the inside, and 1.30 m from the outside. The Shrine has an area of 59 m / 75 m with ten gates, and about 65 rooms, well decorated from the inside and outside, and used as class rooms for studying. As for the grave itself, which is in the middle of the precinct, it is called the Rawzah or garden and it has several doors. The most famous one is called al Qiblah or Bab al Zah’ab. Karbala consists of some places like Ganj E Shaheedah where all the Followers of Imam Hussain were buried and Qatl Gaah where Imam Hussain and his followers fought with the Syrian Army Quran Some Shias consider this verse to refer to Shia sacred sites of Najaf and Karbala since the Islamic view of Lot claims Lot lived in Ur which lies in present day Iraq. But we delivered him and his nephew Lut and directed them to the land which we have blessed. Hadith Imam Hussein shrine in 2012 The mosque stands on the site of the grave of Husayn ibn Ali, where he was martyred during the Battle of Karbalā in 680. Up to 8 million pilgrims visit the city to observe ‘Āshūrā, which marks the anniversary of Husayn ibn ‘Alī's death. But the main event is 40th Arba'een of Husayn ibn Ali where up to 22 million visit the holy graves and must of pilgrims travel barefooted from all around Iraq and more than 56 countries. There are many Shī‘ah traditions which narrate the status of Karbalā: “Karbalā, where your grandson and his family will be killed, is the most blessed and the most sacred land on Earth and it is one of the valleys of Paradise.” “God chose the land of Karbala as a safe and blessed sanctuary twenty-four thousand years before He created the land of the Kaaba and chose it as a sanctuary. Verily it [Karbalā] will shine among the gardens of Paradise, like a shining star shines among the stars for the people of Earth.” “Not one night passes in which Gabriel and Michael do not go to visit him [Husayn].” Also there are many Sunni traditions which narrate the status of Husayn ibn Ali and Karbalā: Abu Huraira narrated: The Prophet looked toward Ali, Hasan, Husain, and Fatimah, and then said: "I am in war with those who will fight you, and in peace with those who are peaceful to you." Also it is narrated that: "The Messenger of Allah said: "Husain is from me and I am from Husain." Also: The Messenger of Allah said: "He who loves al-Hasan and al-Husain, has loved me, and he who makes them angry has made me angry." Thus the famous traditionist al-Bayhaqi reported that when al-Husayn b. 'Ali was killed, the sun was so deeply eclipsed that stars were seen at midday. People feared that it was the Day of Resurrection. The visit to the tomb of the martyred Imam has acquired this great significance in all Muslim tradition because the Imam and his fellow martyrs are seen as models of jihad in the way of God. It is related that the father of the Imams, 'Ali ibn Abi Talib, passed by Karbala' after the battle of Siffin. He took a handful of its soil and exclaimed: 'Ah, ah, on this spot some men will be slain, and will enter Paradise without reckoning!' Karbala: origin and meaning Inside Imām Husayn Mosque (before the renovations in 2008) Imam Husayn Mosque (before the renovations in 2008) Entry gate to the grave of Husayn within the mosque. Shia pilgrims make their way to the Imam Husayn Shrine in 2008. A series of articles on Imam of Islam Husayn Life Family tree · Battle of Karbala Remembrance Maqtal Al-Husayn · Mourning of Muharram · Day of Ashura · Arba'een · Imam Husayn Shrine · Hussainia · Majlis-e-Aza · Marsia · Noha · Soaz · Ta'zieh · Tabuik · Hosay · Chehel Minbari · Chup Tazia  · Tatbeer Perspectives The Twelve Imams · The Fourteen Infallibles There are many opinions among different investigators, as to the origin of the word "Karbala". Some have pointed out that "Karbala" has a connection to the "Karbalato" language, while others attempt to derive the meaning of word "Karbala" by analysing its spelling and language. They conclude that it originates from the Arabic word "Kar Babel" which was a group of ancient Babylonian villages that included Nainawa, Al-Ghadiriyya, Karbella (Karb Illu. as in Arba Illu [Arbil]), Al-Nawaweess, and Al-Heer. This last name is today known as Al-Hair and is where Hussain ibn Ali’s grave is located. The investigator Yaqut al-Hamawy had pointed out that the meaning of "Karbala" could have several explanations, one of which is that the place where Hussain ibn Ali was martyred is made of soft earth - "Al-Karbalat". According to Shia belief, the true meaning of the name Karbalā was narrated to Muhammad by the archangel Gabriel as being, "the land which will cause many agonies (karb) and afflictions (balā)." Buried within the Mosque The grave of Imam Husayn is found in the middle of the precinct, and is called the "Rawda" or "Garden" and it has several entry gates. The most famous one is called "Al-Qibla" or "Bāb al-Dhahab". When it is entered, one can see the tomb of Habīb ibn Madhahir al-Asadī, to the right hand side. Habīb was a friend and companion of Imam Husayn since their childhood and was honored with martyrdom at the Battle of Karbala. Within the shrine of Imam Husayn can also be found a grave of all the 72 martyrs of Karbalā. They were buried in a mass grave which was then covered with soil to the ground level. This mass grave is at the foot of Imam Husayn's grave. As well, beside Imam Husayn's grave are the graves of his two sons: ‘Alī al-Akbar and the 6-month old, ‘Alī al-Asghar. Also buried within the mosque is Ibrāhīm (son of the seventh Twelver Shī‘ah Imām, Mūsā al-Kādhim), who spent his life preaching about Karbalā. Martyrdom and popularity Karbalā was at first an uninhabited place and did not witness any constructional activity, although it was rich in water and its soil fertile. From the time of Husayn ibn ‘Alī's death in 680, pilgrimages to commemorate the massacre have often been repressed. Despite many attempts by successive rulers, such as Al-Rashīd and Al-Mutawakkil, to put a restriction on the development of this area, it has nonetheless spread with time to become a city. Early development and specifications The historian Ibn Kuluwayh mentioned that those who buried Husayn ibn ‘Alī, made a special and rigid construction with signs above the grave. Higher and bigger constructions above the grave started during the ruling of al-Saffah, but heavy restrictions were put in place to prevent people from visiting the grave during the rule of Hārūn al-Rashīd. At the time of al-Mā'mūn, construction around the grave resumed until the year 850, when al-Mutawakkil ordered the destruction and digging of the grave, and then filling the pit with water. His son who succeeded him al-Muntasir, allowed people to visit the grave site, and since then building the precinct to the grave increased and developed step by step. On the other hand, the historian Ibn al-Athir, stated that in the year 371 AH, ‘Adhud ad-Dawlah became the first to largely lay the foundations for large scale construction, and generously decorated the place. He also built houses and markets around the precinct, and surrounded Karbalā with a high boundary wall turning it into a strong castle. In the year 407 AH, the precinct caught fire due to the dropping of two large candles on the wooden decorations. The state minister at the time, Hasan ibn Fadl, rebuilt the damaged sections. History has recorded the names of several rulers who shared the honor of widening, decorating or keeping the precinct in good condition. Amongst them is Fat'h ‘Alī Shāh Qājār, who in 1250 AH ordered the construction of two domes, one over Husayn ibn ‘Alī's grave and the other over his brother ‘Abbās ibn ‘Alī. The first dome is 27 meters high and completely covered with gold. At the bottom, it is surrounded with 12 windows, each of which is about 1.25 m away from the ookoutside. The mausoleum has an area of 59 m / 75 m with ten gates, and about 65 rooms, well decorated from the inside and outside, used as classrooms for studying. Timeline Year Event AH CE 61 680 October 10: Husayn is said to have been buried on this day. It was Bani Asad who, after the departure of Ahl al Bait, assembled at the grave of Imam Husayn. Historical accounts provide little light on the first builder of the Shrine. It is assumed that Bani Asad also the first, who erected a tent upon the grave of Imam Husayn. A Shaikh of Bani Asad lighted a candle at the grave of the Imam and planted a berry tree a few feet away from the side of the head of the grave, to indicate the grave of Husayn. 65 684 A mosque was built by Mukhtar ibn Abu `Ubayd ath-Thaqafi on the spot and a dome was created over the grave. Over the dome he fixed a green flag. Two entrance gates were made for the mosque. He also settled several families around the enclosure. 132 749 Another dome was erected over the mosque and additional two gates for entrance were made at the mausoleum during the reign of Abbasid Caliph as-Saffah. 140 763 During the reign of Caliph al-Mansur, the roof along with the domes were destroyed. 158 774 The demolished roof was rebuilt during the reign of Caliph al-Mahdi. 171 787 During the reign of Caliph Harun ar-Rashid, the mausoleum was destroyed and the Berry tree that stood besides the grave of Husayn was cut down. Even then people kept visiting the grave of Imam Husayn, guided by the traces of the ‘Tree of the Berry’, which covered the grave. Harun al-Rashid could not tolerate this, and ordered the tree to be totally cut off from the roots, with the intention to wipe out the sign of the grave of Husayn and stop the practice of visiting the grave. 193 808 The mausoleum was reconstructed during the reign of Caliph al-Amin. 236 850 Caliph al-Mutawakkil destroyed the mausoleum and ordered the nearby land, including the grave, to be ploughed. 247 861 Caliph al-Muntasir reconstructed the shrine with an iron pillar build a roof over the grave. Under instruction of Al Muntasir, new houses were built around the Shrines. 273 886 Once again the mausoleum was destroyed. 280 893 The shrine was rebuilt by the Alid council and two minarets were constructed on either side of the grave. Two entrance gates for the shrine were also constructed. 307 977 A sepulcher was constructed within the shrine using teak wood, by the Buwayhid emir ‘Adhud ad-Dawlah. Surrounding galleries were also constructed. He also constructed the city of Karbala by making houses and the city boundary. ‘Imrān ibn Shahin at that time also constructed a mosque adjacent to the shrine. 407 1016 Fire destroyed the shrine. The vizier Hasan ibn Fadl rebuilt the structure. 620 1223 The sepulcher was renovated by an-Nasir li-Din Allah. 757 1365 The dome and walls of the shrine were reconstructed by Sultan `Uways ibn Hasan Jalayiri. He also raised the walls of the enclosure. 780 1384 The two minarets were reconstructed of gold by Sultan Ahmad ibn `Uways. The courtyard was also extended. 920 1514 The Safavid shah of Iran Ismail I, constructed a sarcophagus of inlaid glass work over the real grave. 1032 1622 Abbas Shah Safavi renovated the sarcophagus with brass and bronze and also the dome with Kashi tiles. 1048 1638 Sultan Murad IV whitewashed the dome. 1155 1742 Nadir Shah Afshar decorated the shrine and offered expensive gems to the treasury of the shrine. 1211 1796 Aghā Muhammad Shāh Qājār plastered the dome with pure gold. He also decorated the Min’ar and gold plated it. 1216 1801 Wahhabis attacked Karbala, damaged the shrine, and looted the sepulchre. 1232 1817 Fat'h ‘Alī Shāh Qājār reconstructed the screens by plating with silver. He also replated the dome with gold and therefore repaired the damage caused by the Wahhabis. 1283 1866 Nāsir ad-Dīn Shāh Qājār broadened the courtyard of the mausoleum. 1358 1939 Dr. Syedna Taher Saifuddin, of the Dawoodi Bohra community presented a set of solid silver screens with gold which were attached to the shrine. This set is made of 500 gold coins (each coin consisted 12 grams weight) and 200 thousand coins of silver, beautified with precious gems. 1360 1941 The western minaret was rebuilt by Dr. Syedna Taher Saifuddin. He spent a huge amount generously for the purpose of gold plating all the Min’ar. From top to bottom, pure gold was installed. 1367 1948 A road was built around the shrine by the then administrator of Karbala City, Sayyid Abd al-Rasul al-Khalsi. He also broadened the courtyard of the shrine. 1411 1991 Major damage to the shrine occurs as the city experiences violent reprisals by the army of Saddam Hussein after an uprising against his regime following the Persian Gulf War. 1415 1994 Repairs to the shrine from the damage done in 1991 are finally completed. 1425 2004 March 2: At least 6 explosions occurred during the ‘Āshūrā' commemorations, killing 85 people and wounding 230. 1425 2004 December 15: A bomb detonated near the gate of the shrine, killing at least 7 people and injuring 31 others. 1426 2006 January 5: Suicide bombers among the crowd between the two shrines, killed at least 60 people and injured more than 100. 1428 2007 April 14: A suicide attack 200m from the shrine killed at least 36 people and injured more than 160 others. 1428 2007 December: Construction work began on building a roof over the courtyard of the mosque, with hopes of creating a second floor and expanding the mosque. 1429 2008 March 17: A female suicide bomber detonated herself in the market near the shrine, killing at least 42 people and injured 58 others. 1429 2008 September 11: A bomb was detonated 800m from the shrine, killing one woman and injuring 12 others. 1430 2009 February 12: A bomb blast killed 8 people and wounded more than 50 others during the commemoration of Arba‘een. 1431 2010 Attacks aimed at pilgrims attending the commemoration of Arba‘een: February 1: A female suicide bomber detonated herself, killing 54 people and injuring more than 100 others. February 3: A bomb blast killed at least 23 people and injured more than 147. February 5: A double bomb-blast, or a combination of a bomb-blast and mortar attack killed at least 42 people and left 150 injured. See also Arba'een Al-‘Abbās Mosque Holiest sites in Islam (Shia) Jannatul Baqee' Jannatul Mualla Baab Sagheer Notes References Aghaie, Kamran Scot (2004). The Martyrs of Karbala: Shi'i Symbols and Rituals in Modern Iran. University of Washington Press. ISBN 0-295-98448-1 Litvak, Meir (1998). Shi'i Scholars of Nineteenth-Century Iraq: The Ulama of Najaf and Karbala. Cambridge University Press. ISBN 0-521-89296-1 al Musawi, Muhsin (2006). Reading Iraq: Culture and Power and Conflict. I.B.Tauris. ISBN 1-84511-070-6 Shimoni, Yaacov & Levine, Evyatar (1974). Political Dictionary of the Middle East in the 20th Century. Quadrangle/New York Times Book Co. External links In pictures: Pilgrims in Karbala - BBC News Online. Shia Shrines of Karbala - Sacred Destinations