حدیث نفس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حدیث نفس یا خودگویی یکی از شگردهای ادبیات داستانی و ادبیات نمایشی است و آن گفتاری است که یکی از شخصیت‌های نمایش یا داستان به زبان می آورد و به طور قراردادی فاقد مخاطب است. این نوع گفتار معمولاً سیر اندیشه ها و افکار درونی شخص را بیان می کند. در بخش هایی از سمفونی مردگان و غصه ای و قصه ای این شگرد به کار گرفته شده است. تفاوت حدیث نفس با تک گویی نمایشی این است که حدیث نفس مخاطبی ندارد.[۱]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • شریفی، محمد. محمدرضا جعفری. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: فرهنگ نشر نو و انتشارات معین، ۱۳۸۷. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۴۴۳-۴۱-۸.