جورجو وازاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از جیورجیو واساری)
پرش به: ناوبری، جستجو
جیورجیو واساری
Giorgio Vasari Selbstporträt.jpg
زادهٔ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۵۱۱(۱۵۱۱-07-۳۰)
آرتزو،
درگذشت ۲۷ ژوئن ۱۵۷۴ (۶۲ سال)
فلورانس،
ملّیت ایتالیایی
رشته نقاشی و معماری
جنبش رنسانس
شناخته‌شده برای نگارش زندگی نامه هنرمندان دوره رنسانس
امضا


جیورجیو واساری (به ایتالیایی: Giorgio Vasari) (تلفظ به ایتالیایی:ˈdʒordʒo vaˈzari) (تولد ۳۰ ژوئیه ۱۵۱۱ - مرگ ۲۷ ژوئن ۱۵۷۴) نقاش، نویسنده، مورخ و معمار ایتالیائی‌ست. شهرت امروزینش بخاطر نوشتن زندگی نامه هنرمندان دوره رنسانس است که مبنای عقیدتی نگارش تارخ هنر تلقی می‌شود.

واساری در شهر آرتزو در توسکانی متولد شد. در سن شانزده سالگی بوسیله کاردینال لسلیویو پاسرینی به فلورانس فرستاده شد. او به گروه آندریان سارتو و شاگردانش، روسوفیورنتینو و جاکوپو پونتورمو که آموزشهای انسانیشان تحسین شده است پیوست. او با میکل آنژ که سبک نقاشی اش را تحت تاثیر قرار داده بود دوست شده بود. در ۱۵۲۹ او به رم رفت. جایی که درباره کارهای رافائل و دیگر هنرمندان رومی رنسانس مطالعه کرد. شیوه‌های نقاشی خود واساری بیشترین تحسین را در طول زندگی اش و بعد از ان داشته است.

آثار نقاشی[ویرایش]

در سال ۱۵۴۷ او سالن مقام صدر اعظمی در پلازی د لاکانسلریا در روم را با نقاشی‌های دیواری بنام سالادی سنتو گیورنی به اتمام رساند. او به طور مداوم توسط اعضای خانواده مدیچی در فلورانس ورم به کار گرفته می‌شد و در ناپل، آرتزو و جاهای دیگر مشغول به کار بود.

هنوز بسیاری از تصاویر او وجود دارند. مهمترین نقاشی دیواری در سالادیکوسیمو در پلازی وچیو در فلورانس وجود دارد که او و دستیارانش در سال ۱۵۵۵ آن را کار کرده بودند و بعد از آن نقاشی‌های دیواری داخل واست کاپولا را آغاز کردند. آنها توسط فدریکو زاکاری و با کمک جیوانی بالدوچی به اتمام رسیدند.

او همچنین به سازماندهی دکوراسیون استودیولو کمک کرد که اکنون در پلازو وکچیو به هم متصل اند. در سانتا کروچه او برای نقاشی از ستایش مغ مسئول شد. که توسط پاپ پیوس پنجم در سال ۱۵۶۶ راه‌اندازی شد ودر فوریه ۱۵۶۷ به پایان رسید. این نقاشی اخیراً قبل از اینکه در در نمایشگاه سال ۲۰۱۱ در رم و ناپل قرار داده شود ترمیم شد، و در نهایت برنامه ریزی شد که آن را به کلیسای سانتا کروچه در بوسکو (در استان الکساندریا ناحیه شمال غربی ایتالیا) باز گردانند.

آثارمعماری[ویرایش]

واساری شاید بیشتر در معماری موفق بود تا در نقاشی. ایوان سر پوشیده او پلازی دکی اوفیزی به آرنو باز می‌شود تا ویستا در انتهای حیاط بلند و طولانی خود یک قطعه منحصر بفرد از برنامه ریزی شهری که اطراف آن بعنوان یک میدان عمومی است را داشته باشد، جایی که اگر بعنوان یک خیابان کوتاه در نظر گرفته شود بعنوان یکی از خیابانهای رنسانس بایک معماری یک پارچه منحصر بفرد است.

چشم‌انداز ایوان از سمت آرنو با کریدور واساری در ابتدا ساختار بسیار کمی از خط رودخانه است که به سمت رود باز هستند و بنظر می‌رسد که به اغوش رودخانه می‌ریزند. واساری در فلورانس نیز پاساژهای طولانی را ساخت که اکنون کریدورهای واساری نامیده می‌شوند. جایی که به اوفیزی با پلازو پیتی در سمت دیگر رودخانه متصل است. راهرو محصور در خشکی در کنار رودخانه آرنو در مقابل پونته واچی و بادهای خارجی اطراف ساختمانهای مختلف از روی گذر گاه عبور می‌کند.

او همچنین کلیساهای قرون وسطی, سانتا ماریا نوولا و سانتاکروچه را بازسازی کرد. در هر دو ساختمان صحنه نمایش اصلی و انبار را حذف کرد و به یکپارچه سازی سیستم عامل گروه کر به شیوهٔ یکپارچه سازی زمان خودش پرداخت. در سال ۱۵۶۲ واساری گنبد ۸ ضلعی کلیسای بانوی ما در پیستویا را ساخت که نمونه مهمی از معماری رنسانس است.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Giorgio Vasari»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۸ ژوئیه ۲۰۱۲).