جیمز بالدوین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جیمز بالدوین
James baldwin.jpg
جیمز بالدوین در ۱۹۷۱
نام اصلی جیمز آرتور بالدوین
زمینهٔ کاری ادبیات داستانی و غیر داستانی
زادروز ۲ اوت ۱۹۲۴(۱۹۲۴-08-0۲)
هارلم، نیویورک، ایالات متحده
مرگ ۱ دسامبر ۱۹۸۷ میلادی (۶۳ سال)
سن-پل-دو-ونس[یادداشت ۱]، آلپ-ماریتیم، فرانسه
ملیت آمریکایی
علت مرگ سرطان معده
پیشه رمان‌نویس‌، شاعر، نمایش‌نامه‌نویس، کنشگر
سال‌های نویسندگی ۱۹۴۷–۱۹۸۵
دانشگاه دبیرستان دویت کلینتون، نیو اسکول
صفحه در دادگان فیلم‌ها

جیمز آرتور بالدوین (به انگلیسی: James Arthur Baldwin) (زادهٔ ۲ اوت ۱۹۲۴ در نیویورک — درگذشتهٔ ۱ دسامبر ۱۹۸۷ در سن-پل-دو-ونس، فرانسه) رمان‌نویس، مقاله‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس آمریکایی بود که برای علاقه و فصاحتش در موضوع نژاد در آمریکا، به چهره‌ای مهم در آمریکا و اروپای غربی در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی تبدیل شد.[۱]

زندگی[ویرایش]

جیمز بالدوین در گتوی سیاه پوستان هارلم نیویورک و در فقر بزرگ شد. او نه خواهر و برادر کوچک‌تر از خود داشت. از ۱۴ تا ۱۶ سالگی و در ساعات پس از مدرسه به عنوان کشیش در کلیسایی کوچک به فعالیت می‌پرداخت. بالدوین در نخستین رمانش[یادداشت ۲] «برو به کوه‌ها بگویش» (۱۹۵۳) و در نمایش‌نامه‌ای به نام «کنج استجابت»[یادداشت ۳] دربارهٔ آن دوران نوشت.

پس از پایان دبیرستان وارد دوره‌ای با انجام کارهایی با درآمد پایین شد. او در آن زمان به خودآموزی و آموختن ادبیات در روستای گرینویچ نیویورک نیز مشغول بود. در ۱۹۴۸ آمریکا را به مدت هشت سال ترک کرد و به پاریس رفت.[یادداشت ۴] «اتاق جووانی» (۱۹۵۶) دومین رمان او بود که داستان آن با موضوع همجنس‌گرایانه در ارتباط با دنیای سفیدپوستان و نگرانی‌های یک آمریکایی درباره عشق ورزیدن به یک زن و یک مرد در پاریس است. او بین این دو رمان مجموعه‌ای از مقاله‌هایش را با عنوان «یادداشت‌های پسری بومی» (۱۹۵۵) منتشر کرد.

بالدوین در ۱۹۵۷ به آمریکا بازگشت و به فعالیت در زمینه حقوق مدنی پرداخت که در آن زمان جامعه را درگیر کرده بود. وی کتاب «هیچکس نام من را نمی‌داند» (۱۹۶۱) را منتشر کرد که مجموعه‌ای از مقاله‌های او دربارهٔ روابط سیاه و سفید بود. در سال ۱۹۶۲ رمان «کشوری دیگر» را منتشر کرد که در آن به مسائل نژادی و جنسی پرداخت.

مجلهٔ نیویورکر در ۱۷ نوامبر ۱۹۶۲ مقاله‌ای بلند از بالدوین دربارهٔ جنبش تجزیه‌طلبانهٔ مسلمانان سیاه‌پوست و دیگر جنبه‌های مبارزه حقوق مدنی منتشر کرد. این مقاله به صورت کتابی با نام «آتش بعدی» (۱۹۶۳) چاپ شد و به فروش بالایی دست یافت. در ۱۹۶۴ نمایش‌نامه «مرثیه‌ای برای آقای چارلی» او درباره ظلم نژادپرستانه در برادوی اجرا شد که نقدهای مثبت و منفی دریافت کرد.

اگرچه بالدوین تا پایان زندگی به نوشتن ادامه داد، اما هیچ‌یک از کتاب‌های دیگر او موفقیت و محبوبیت آثار اولیه‌اش را کسب نکردند. مجموعه داستان‌های کوتاه «دیدار آن مرد» (۱۹۶۵)، رمان‌های «اگر بیل استریت می‌توانست سخن بگوید» (۱۹۷۴)، «درست بالای سر من» (۱۹۷۹)، «قیمت بلیت» (۱۹۸۵)[یادداشت ۵] از آثار دیگر او هستند.[۱]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. Saint-Paul-de-Vence
  2. این کتاب در واقع یک شبهه خودزندگی‌نامه است.
  3. این نمایش‌نامه دربارهٔ زن مبلغ مسیحی بود که در ۱۹۶۵ در نیویورک اجرا شد.
  4. بالدوین در سال‌های بعد و پس از ۱۹۶۹ به طور مداوم در جنوب فرانسه، نیویورک و نیوانگلند در رفت‌وآمد بود.
  5. مجموعه‌ای از یادداشت‌های او درباره زندگی خودش.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ “James Baldwin”. Encyclopædia Britannica. Retrieved 26 September 2013. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد جیمز بالدوین اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار