جوشن کبیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دعای جوشَن کبیر دعایی است برای شیعیان که در آن خدا به نام‌ها و صفات گوناگون که در آیات و روایات اسلامی آمده‌است خوانده می‌شود. شیعیان این دعا را در شب‌های قدر می‌خوانند. به باور آنان، این دعا را جبرئیل به پیامبر اسلام آموزش داده‌است.[۱]

ویژگی‌ها[ویرایش]

این دعا از ۱۰۰ بند تشکیل شده‌است که پس از پایان هر بند، عبارت «سُبْحَانَکَ یَا لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنَا مِنَ النَّارِ یَا رَبِّ» (یعنی: تو پاک و منزه هستی ای خدا و خدایی جز تو نیست، فریاد! فریاد! پروردگارا ما را از آتش نجات بده) خوانده می‌شود. در جوشن کبیر، ۱۰۰۱ نام از نام‌های خدا ذکر شده است. عمده این اسامی را می‌توان از قران و روایات اسلامی سراغ گرفت.

دعای جوشن کبیر از ۱۰۰۱ اسم خداوند نام می‌برد؛ به این دلیل که بند ۵۵ از این دعا ۱۱ اسم را شامل می‌شود.

۶ صفت از صفات خداوند که در این دعا تکرار شده‌اند:

  • یا من لم یتخذ صاحبه و لا ولدا در بندهای ۶۲ و ۸۴
  • یا نافع در بندهای ۹ و ۳۲
  • یا من هو بمن رجاه کریم در بند‌های ۱۸ و ۹۶
  • یا من هو بمن عصاه حلیم در بند‌های ۱۸ و ۹۶
  • یا من فضله عمیم در بندهای ۴۸ و ۹۸
  • یا انیس من لا انیس له در بندهای ۲۸ و ۵۹

منابع[ویرایش]