جوآن میچل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جوآن میچل
زادهٔ ۱۲ فوریهٔ ۱۹۲۵(۱۹۲۵-02-۱۲)
شیکاگو، ایلی‌نوی، ایالات متحده
درگذشت ۳۰ اکتبر ۱۹۹۲ میلادی (۶۷ سال)
فرانسه
علت مرگ سرطان ریه
ملّیت آمریکایی
رشته نقاشی و چاپ دستی
جنبش اکسپرسیونیسم انتزاعی
امضا


جوآن میچل (به انگلیسی: Joan Mitchell)٬ (زاده ۱۲ فوریه ۱۹۲۵ - درگذشته ۳۰ اکتبر ۱۹۹۲)، ازهنرمندان نسل دوم نقاشان اکسپرسیونیسم انتزاعی که گرچه بیشتر عمر حرفه‌ای خود را در فرانسه گذراند؛ یکی از مهمترین اعضای جنبش اکسپرسیونیسم انتزاعی آمریکا محسوب می‌شود. او همراه با لی کرزنر، گریس هارتیگن و هلن فرنکن تالر، از معدود نقاشان زن دورهٔ خود قلمداد می‌شود که توانست توجه و اقبال عمومی را به خود جلب کند. نقاشی‌ها و چاپهای او درموزه‌ها و کلکسیون‌های سراسر آمریکا و اروپا به نمایش گذاشته شده‌اند.

زندگی و تحصیلات[ویرایش]

جوآن میچل در شیکاگو در ایلینوی متولد شد. پدرش جیمزهربرت، هنرمند آماتور و متخصص پوست مشهور بود که سرانجام به سمت ریاست انجمن پوست آمریکا منصوب شد و مادرش ؛ ماریون سترابل میچل، هنرمند و شاعر که به کار ویرایش در مجلهٔ شعر همراه با هریت مونرو مشغول بود. میچل از طریق مادرش با شاعران صاحب نامی مانند ازرا پاوند، تی. اس. الیوت، دیلن توماس و تورنتون وایلدر ملاقات کرد. او نیز مانند مادرش عشقی عمیق و پایدار به ادبیات و اشتیاقی خاص به شعر داشت. اولین برخورد و مکاشفهٔ هنری میچل، در پنج سالگی و حین نقاشی با مداد رخ داد. اولین کارهای او در دوازده سالگی در مدرسهٔ فرنسیس دابلیو پارکر؛ مدرسه‌ای مترقی که در آن ثبت نام کرده بود، به نمایش درآمدند.

میچل درکالج اسمیت[۱] در ماساچوست تحصیل کرد. پس از دو سال به انستیتوی هنرشیکاگو[۲] رفت. در سال ۱۹۴۷، پیش از فارغ التحصیلی و در زمان اقامت در شیکاگو، بورس تحصیلی ادوارد. ل. ریرسون را دریافت کرد. همان سال، میچل به نیویورک نقل مکان کرد تا به تحصیل در مدرسهٔ هنس هافمنبپردازد. به رغم تاثیر پذیری از نقاشی‌های هافمن، تنها در یک کلاس شرکت کرد و اعلام کرد: «من کلمه‌ای از آنچه او می‌گفت را درک نمی‌کردم، پس وحشت زده آنجا را ترک کردم». در همین سالها بود که با نقاشی‌های آرشیل گورکی و جکسون پالک در مدرسهٔ هنری نیویورک (New York School artists ) آشنا شد، اما بعدها اظهار کرد که هنوز قادر به درک آنها نبود.بورس تحصیلی ریرسون(The Ryerson Fellowship )به میچل اجازه داد که برای یک سال در ل لاواندو[۳]، شهری در جنوب فرانسه کار کند.او به همراه بارنی روزت ، دوست دوران کودکی و همسر آینده اش که بعدها گرو پرس[۴]؛ انتشاراتی آوانگارد را پایه گذاری کرد، سفر می کرد. در اولین سالهای کارهنری اش به عنوان نقاش، او متاثر از آثار ون گگ، پل سزان، واسیلی کاندینسکی و بعدها تحت تاثیر فرنزکلاین و ویلم دکونینگ قرار گرفت. در پاریس با هنرمندانی مانند هربرت کاتزمن و فیلیپ گاستن که پیش ازآن در مسابقه ای در شیکاگو نسبت به کار میچل نظر مساعدی داشت، در ارتباط بود. در طی این مدت، میچل آثاری ملهم از کوبیسم و متاثر ازپیکاسو، خلق کرد. درهمان سال، میچل به همراه روزت دوباره و برای گذراندن زمستان به ل لاواندو نقل مکان کرد و در آنجا به نقاشی آنچه "مناظر اکسپرسیونیستی"[۵] می نامد پرداخت؛ آثاری بسیارانتزاعی که از آثار فیگوراتیو اولیه ی او بسیاردوربودند. میچل به سال ۱۹۵۰ به نیویورک برگشت و با بسیاری از هنرمندان مشهوراکسپرسیونسم انتزاعی مانند فرنزکلاین و ویلیام دی کونینگ که نقاشی هایش او را عمیقاً تحت تاثیر قرارداده بود، ملاقات کرد. میچل ارتباطش را با جمع گسترده تری از هنرمندان اکسپرسیونیست انتزاعی آغازکرد ، سپس به پیوستن به انجمن هنرمندان دعوت شد ؛ بنیادی منحصربه‌فرد که از نمایشگاه های گروهی مهم بسیاری حمایت می کرد.یکی از آثار میچل به نام بدون عنوان (Untitled) به سال ۱۹۵۱ در رویداد بزرگ شوی خیابان نهم[۶]؛ نمایشگاهی که توسط انجمن هنرمندان و به دستیاری لئو کستلی برنامه ریزی شده بود، درکنارآثار جکسن پالک ،ویلیام دکونینگ و هنس هافمن به نمایش گذاشته شد. در اوایل دهه ی ۱۹۵۰ او به عنوان اصلی ترین و مهمترین هنرمند مدرسه ی هنری نیویورک به شمارمی آمد.

میچل در ۱۹۵۵ برای پیوستن به نقاش کانادایی جین–پل – ریوپل که با او ارتباطی طولانی، پربارو پرهیاهو داشت ، به فرانسه نقل مکان کرد.این ارتباط تا سال ۱۹۷۹ ادامه یافت وآنها به رغم سکونت و کار در خانه ها و استودیوهایی جداگانه ، شام را هر روز با هم صرف می کردند و با هم می نوشیدند. آنها ابتدا در فرانسه زندگی می کردند و سپس به سمت غرب به شهر وتویل [۷] در نزدیکی ژیورنی[۸] در نزدیکی خانه ی کلود مونه نقل مکان کردند.

آثار[ویرایش]

نقاشی های او مهیج، دارای کیفیت حرکتی وگسترده هستند و معمولاً دو پنل جداگانه را پوشش می دهند.منظره پردازی[۹]، سوژه ی ابتدایی مورد توجه او بود. او با ضربات گاهی خشن قلم مو، بربوم آماده نشده یا زمینه ی سفید کارمی کرد. نقاشی های او بسیار تاثیر گذارند. در فاصله ی سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ میچل، از شیوه ی سراسری و رنگهای روشن ترکیب بندی های اولیه اش فاصله گرفت و به جای آن استفاده از رنگهای تیره و توده های رنگی مرکزی متراکم را برای بیان عنصری بد وی را آغاز کرد. آثار میچل ویژگیهای غیرخطی سبک پالک یا کلاین را در خود محفوظ داشته و به طوری فزاینده در چارچوب بزرگ ساختاری ساده شده ای سازمان یافته اند. آثار دهه ی ۱۹۷۰ او که در آنها یک طرح رنگی ظریف و کلی با تکه هایی از بافت استادانه قلم کاری شده به هم آمیخته است، به طور کلی نظم یافته تر و غالباً پراکنده تر میشوند.

میچل در مقابل تکرار خود مقاومت می کرد و همین مقاومت باعث شد هیچ موتیف امضا شده ای ازخود به جا نگذارد جز تاثیری از واریاسیون های موسیقایی بر درونمایه ای ساکن. میچل مردم و اشیا را رنگی می دید. رنگ و احساس برای او یکسان بودند. او می گفت:" من از گذشته برای خلق تصاویرم می کنم. من همه ی گذشته را می خواهم...حتی تو و من در نورشمع درقطار...و تمام معشوقه هایی که داشته ام و تمام دوستانم..هیچ چیزخاتمه نمی‌یابد.این همه، بخشی ازمن است و من می خواهم با آن روبرو شوم و با آن بخوابم...رویاها ...و آن را نقاشی کنم."

رنگ در آثار چاپی میچل نیز نقشی حیاتی دارد. در کتابی که همزمان با شوی بزرگ مرکز هنری والکر منتشرشد؛ ای –سی – گوسن اشاره می کند: نسل نقاشان اکسپرسیونیست انتزاعی که میچل از آن برمی آمد، همواره سوژه ای انتزاعی با معانی و دلالت های مجرد و غیر مادی را جستجو می کرد؛ به رغم اینکه ادعا می کرد باوردارد هنرپیام خود است.اما برخلاف نقاشان معاصرکه سوژه ی خود را در پروسه ی نقاشی کشف می کردند، میچل کارش را از روی ایده ای آغازمی کرد و کار را برآن استوار می ساخت. گوسن اضافه می کند؛ گرچه چاپهای او بیشتر چاپ هستند تا نقاشی یا کاری بر روی کاغذ؛ قطعاً مسایل و راه کارهای کارمیچل را در طی سالها کارهنری، بازمی تابانند.این آثارهمچنین روزنه ای هستند برای هنری که برای او درنقاشی قابل دستیابی نبوده است، بنابراین آشکارا مجموعه ی آثار او را به عنوان یک کل، وسعت می بخشند. یکی از این روزنه ها احساس آشکار از آسودگی و رهایی از دشواری نقاشی کردن است.

مرگ[ویرایش]

میچل به سال ۱۹۹۲ در ۶۷ سالگی بر اثر سرطان ریه، در وتویل[۱۰] در نزدیکی ژیورنی [۱۱]، در فرانسه درگذشت.

میراث[ویرایش]

بنیاد جان میچل[۱۲]، به نقاشان ، مجسمه سازان و تعاونی های هنرمندان، بورس ، کمک هزینه و مستمری اعطا می کند. این بنیاد در شماره ی ۵۴۵ خیابان بیست و پنجم غربی درمنهتن واقع شده است.

پانویس[ویرایش]

  1. Smith College
  2. The Art Institute of Chicago
  3. Le Lavandou
  4. Grove Press
  5. expressionist landscapes
  6. Ninth Street Show
  7. Vetheuil
  8. Giverny
  9. Landscape
  10. Vetheuil
  11. Giverny
  12. The Joan Mitchell Foundation

منابع[ویرایش]

  • Marika Herskovic, American Abstract Expressionism of the ۱۹۵۰s An Illustrated Survey, (New York School Press, ۲۰۰۳.) ISBN ۰-۹۶۷۷۹۹۴-۱-۴. p. ۲۲۶–۲۲۹.
  • Marika Herskovic, New York School Abstract Expressionists Artists Choice by Artists, (New York School Press, ۲۰۰۰.) ISBN ۰-۹۶۷۷۹۹۴-۰-۶. p. ۸; p. ۱۶; p. ۳۸; p. ۲۵۴–۲۵۷.
  • Helen Molesworth, Joan Mitchell: Leaving America – New York to Paris ۱۹۵۸–۱۹۶۴ (Hauser & Wirth, London) ISBN ۹۷۸-۳-۸۶۵۲۱-۴۹۰-۴
  • Joan Mitchell, Interview with Yves Michaud (۱۹۸۶) in: Theories and Documents in Contemporary Art, edited by K. Stiles and P. Selz (Berkeley: University of California Press, ۱۹۹۶.) ISBN ۰-۵۲۰-۲۰۲۵۳-۸. pp. ۳۱–۳۴.
  • Jane Livingston, Yvette lee, Linda Nochlin, The Paintings of Joan Mitchell (New York: Whitney Museum of American Art, ۲۰۰۲.) ISBN ۹۷۸-۰-۵۲۰-۲۳۵۷۰-۰
  • Patricia Albers, Joan Mitchell, Lady Painter, New York, Alfred Knopf, ۲۰۱۱, ISBN ۹۷۸-۰-۳۷۵-۴۱۴۳۷-۴

پیوند به بیرون[ویرایش]