جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸)

جنگ عرب و اسرائیل (۱۹۴۸)
بخشی از نزاع عرب‌ها و اسرائیل
نظامیان اسرائیل در حال برافراشتن پرچم اسرائیل
زمان مه ۱۹۴۸ تا مارس ۱۹۴۹ مکان خاورمیانه نتیجه پیروزی اسرائیل، شکست عرب ها، موافقت نامه صلح ۱۹۴۹ علت جنگ حمله و پیشروی اسرائیل در فلسطین و مقاومت عرب‌های خاورمیانه
جنگندگان
اسرائیل هگانا ایرگون لحی بلماح داوطلبان خارجی	مصر سوریه امارت شرق اردن (نام سابق اردن) لبنان عراق عربستان سعودی یمن ارتش جهاد مقدس ارتش آزادی‌بخش عرب‌ها
فرماندهان
یاکوو دوری ییگل یادین	جان باگوت گلوب عبد القدیر الحسینی حسن سلاما فوزی القوجی احمد علی الماوی
نیروها
اسرائیل:در آغاز ۲۹٬۶۷۷ نفر و در مارس ۱۹۴۹ ۱۱۵٬۰۰۰ نفر	مصر:۱۰٬۰۰۰ که به ۲۰٬۰۰۰ نفر رسید عراق:۵٬۰۰۰ نفر که به ۱۵٬۰۰۰ تا ۱۸٬۰۰۰ نفر رسید سوریه:۲٬۵۰۰ تا ۵٬۰۰۰ نفر امارت شرق اردن:۶٬۰۰۰ تا ۱۲٬۰۰۰ نفر لبنان:۱٬۰۰۰ تا ۲٬۰۰۰ نفر عربستان سعودی:۸۰۰ تا ۱٬۲۰۰ نفر یمن:نامعلوم ارتش آزادی بخش عرب ۳٬۵۰۰ تا ۶٬۰۰۰ نفر
تلفات
۴٬۰۰۰ نظامی و ۲٬۴۰۰ غیرنظامی	۴٬۰۰۰ نظامی

جنگ عرب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ جنگی است که اسرائیلی‌ها آن را «جنگ استقلال» یا «جنگ آزادسازی» می‌نامند. فلسطینی‌ها معمولاً این جنگ و نبردهای بعد از آن را «نکبت» («النكبة») می‌خوانند. این جنگ آغاز دشمنی عرب و اسرائیل را در پی داشت که تا به امروز نیز ادامه دارد.

در طول این جنگ بود که دولت اسرائیل به عنوان دولتی مستقل تشکیل شد و بقیهٔ سرزمین‌های بریتانیا در فلسطین بین مصر و ماورا اردن تقسیم شد. علل شکست عرب‌ها در این جنگ هرچه باشد، تردید چندانی نیست که این شکست به تثبیت کشور اسرائیل و دولت یهود انجامید.

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «1948 Arab–Israeli War»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۷).