جنگ افغانستان (۲۰۰۱ تاکنون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگ افغانستان
بخشی از درگیری در افغانستان (۱۹۷۸ تا کنون) و جنگ علیه تروریسم
2001 War in Afghanistan collage 3.jpg
زمان ۷ اکتبر ۲۰۰۱ تا کنون
مکان افغانستان
نتیجه در حال ستیزه
  • سقوط دولت طالبان
  • تخریب کمپ‌های القاعده
  • شورش طالبان
  • جنگ در شمال‌غرب پاکستان
  • تلفات غیرنظامیان
علت جنگ حملات ۱۱ سپتامبر
جنگندگان
متحدین:

ISAF-Logo.svg آیساف - ناتو
پرچم ایالات متحده آمریکا ارتش آمریکا - ۷۸٬۴۳۰
[۱] پرچم بریتانیا بریتانیا - ۹٬۶۰۰
پرچم آلمان آلمان - ۴٬۵۹۰
پرچم فرانسه فرانسه - ۳٬۷۵۰
پرچم کانادا کانادا - ۲٬۸۳۰
پرچم ایتالیا ایتالیا - ۳،۴۰۰
پرچم لهستان لهستان - ۲،۶۳۰
پرچم استرالیا استرالیا - ۱،۴۵۵
پرچم اسپانیا اسپانیا - ۱،۵۵۵
پرچم رومانی رومانی - ۱،۷۵۰
۳۵ کشور دیگر
افغانستان
شرکت کنندگان عملیات بادوام آزادی
شرکت کنندگان سال ۲۰۰۱:
پرچم ایالات متحده آمریکا ارتش آمریکا
پرچم بریتانیا بریتانیا
مجاهدین افغان

گروه‌های شورشی:

پرچم افغانستان طالبان
القاعده
حزب جنبش ازبکستان
حزب اسلامی گلبدین
حزب اسلامی خالص
شبکه حقانی
لشکر طیبه
جيش محمد
[۲] پرچم افغانستان تحریک طالبان پاکستان
Flag of Waziristan resistance (1930s).svg امارت اسلامی وزیرستان
پرچم افغانستان تحریک نفس شریعت محمدی


شرکت کنندگان سال ۲۰۰۱:
امارت اسلامی افغانستان
القاعده

فرماندهان
پرچم ایالات متحده آمریکا باراک اوباما

پرچم ایالات متحده آمریکا جرج بوش
پرچم ایالات متحده آمریکا دیوید پتریوس
پرچم ایالات متحده آمریکا جنرال مک‌کریستال
پرچم ایالات متحده آمریکا دیوید مک‌کرنان
پرچم ایالات متحده آمریکا کارل ایکنبری
پرچم ایالات متحده آمریکا دیوید بارنو
پرچم ایالات متحده آمریکا دن مک‌نیل
پرچم ایالات متحده آمریکا پاول میکولاشک
پرچم ایالات متحده آمریکا تامی فرانکس
پرچم بریتانیا نیک پارکر
پرچم بریتانیا دیوید ریچادرز
پرچم بریتانیا جان مک‌کول
پرچم کانادا ریک هیلیر
پرچم کانادا اندرو لزلی
پرچم ایتالیا مارو دل وکچیو
پرچم فرانسه جین لویس پای
پرچم آلمان گوئتز گلیمروث
پرچم آلمان نوبرت ون هیست
پرچم ترکیه هیلمی آکین زورلو
پرچم افغانستان حامد کرزی
پرچم افغانستان بسم‌الله خان


پرچم افغانستان محمدقسیم فهیم
پرچم افغانستان عبدالرشید دوستم
پرچم افغانستان عطا محمد نور

پرچم افغانستان ملا محمد عمر

پرچم افغانستان عبیدالله آخوند
پرچم افغانستان ملا دادالله  
پرچم افغانستان ملا بخت محمد زندانی
پرچم افغانستان جلال الدین حقانی
اسامه بن لادن 

ایمن الظواهری
مصطفی ابویزید  
محمد عاطف  
فرماندهی حزب اسلامی ازبکستان
گلبدین حکمتیار
پرچم افغانستان سراج الدین حقانی
پرچم افغانستان فرماندهی تحریک طالبان پاکستان
پرچم افغانستان ملا عبدالغنی برادر زندانی
پرچم افغانستان مولانا فضل‌الله

نیروها
ISAF-Logo.svg NATO – ISAF: 119,819

پرچم افغانستان اردوی ملی افغانستان: ۱۱۹،۳۸۸ (۲۰۱۰)
پرچم افغانستان پلیس ملی افغانستان: ۱۰۴،۴۵۹ (۲۰۱۰)
پرچم ایالات متحده آمریکا ارتش آمریکا: ۴۸،۰۰۰ (۲۰۰۸)
مجموعه: ۳۹۱،۶۶۶ (۲۰۱۰)

پرچم افغانستان طالبان: ~۳۶،۰۰۰[۳]
القاعده: ۵۰-۵۰۰[۴][۵]


حزب اسلامی: ۱،۰۰۰
حزب جنبش اسلامی افغانستان: ۵،۰۰۰–۱۰،۰۰۰[۶]
پرچم افغانستان شبکه حقانی: ۱،۰۰۰[۷]
پرچم افغانستان تحریک طالبان پاکستان: ۳۰،۰۰۰-۳۵،۰۰۰[۸]
پرچم افغانستان شورای کویته:۱۰،۰۰۰[۹]
پرچم افغانستان تحریک نفس شریعت محمدی:۴،۵۰۰
مجموعه: ۹۳،۰۰۰ (۲۰۱۰)

تلفات
نیروهای امنیتی افغان

۶،۵۰۰+ کشته شده (اکتبر ۲۰۰۹)[۱۰][۱۱]
مجاهدین افغان:
۲۰۰ کشته شده[۱۲][۱۳][۱۴][۱۵]
نیروهای خارجی:
کشته شده 3190 (آمریکا: 2125، بریتانیا: 433، دیگر کشورها632: ۴۴۸)[۱۶]
زخمی: ۱۱،۷۵۳+ (US: ۷،۱۴۹,[۱۷] بریتانیا: ۴،۰۹۱,[۱۸][۱۹] کانادا: ۴۰۰+[۲۰]، استرالیا: ۱۲۶,[۲۱] رومانی: ۴۴,[۲۲] استونی: ۴۳[۲۳])
قراردادی ها:
۳۳۸ کشته شده,[۲۴]
۲،۴۲۸ زخمی (مارس ۲۰۰۷)[۲۵]

کشته شدگان: ۷،۸۲۱ زخمی شدگان: ۱۳،۰۰۰+

کشته شدگان: ۳۰،۰۰۰+
تلفات غیرنظامیان: ۱۴،۰۰۰ - ۳۴،۰۰۰

جنگ افغانستان (به انگلیسی: War in Afghanistan) در ۷ اکتبر ۲۰۰۱ توسط نیروهای ایالات متحده آمریکا با نام رسمی عملیات بلندمدت آزادی (به انگلیسی: Operation Enduring Freedom) در پی حمله القاعده به رهبری اسامه بن لادن به نیویورک و واشنگتن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و هشدار جورج دبلیو بوش رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا به گروه طالبان مبنی بر اخراج گروه تروریستی القاعده از افغانستان و رد این درخواست از سوی طالبان؛ آغاز شد. به دنبال خودداری طالبان از پذیرش خواست ایالات متحده آمریکا فرمان حمله به افغانستان در روز ۷ اکتبر سال ۲۰۰۱ صادر شد. بریتانیا از سال ۲۰۰۲ فعالیت‌های نظامی مستقل خود را آغاز کرد. هدف اصلی این جنگ، مبارزه و از بین بردن القاعده، طالبان و حامیان آن بود. تقریباً یک ماه بعد رژیم طالبان سقوط کرد و با برگزاری کنفرانس بُن حامد کرزی به قدرت رسید و در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان به مقام ریاست جمهوری برگزیده شد.

مشروعیت جنگ[ویرایش]

منشور ملل متحد که توسط ایالات متحده و دیگر کشورهای هم‌پیمان به تصویب رسیده، بیان می‌کند که تمام اعضاء سازمان ملل متحد باید بیانیه‌های بین‌المللی خود را با اهداف صلح‌جویانه مطرح کنند و هیچ یک از اعضا حق استفاده از نیروی نظامی را غیر از دفاع شخصی ندارد. قانون اساسی ایالات متحده آمریکا بیان می‌دارد که عهدهای بین‌المللی مانند منشور سازمان ملل متحد توسط تمامی کشورها از جمله ایالات متحده تصویب شده و جزئی از قانون اعلی در آمریکا میباشد. شورای امنیت سازمان ملل متحد هیچ وقت اجازه فعالیت نظامی و حمله به افغانستان (عملیات بلندمدت آزادی) را به ایالات متحده آمریکا نداده بود.[۲۶]

اگرچه در دفاع از مشروعیت این جنگ، آمریکا اعلام نمود که اجازه جنگ از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد از آنجا که این جنگ براساس نوعی دفاع شخصی زیر ماده ۵۱ منشور سازمان ملل متحد حساب میشود، نیاز نیست و این یک حمله متجاوزانه نیست.[۲۶][۲۷] همچنین انتقادهای وجود داشت که حمله به افغانستان و تجاوز آن تحت ماده ۵۱ به هیچ وجه قانونی نیست و توجیه آن برای حملات ۱۱ سپتامبر به دلیل آنکه این حمله یک "حمله مسلحانه" (Armed Attack) از طرف کشوری نبود بلکه حمله‌ای تروریستی از جانب گروه‌ها بود غیر قابل قبول است.[۲۸].

حکومت جرج بوش در این مورد نیز هیچ‌گاه به دنبال تهیه بیانیه‌ای برای شروع جنگ و علت آن مطرح نکردند[۲۹] و دولت طالبان را حامیان تروریست معرفی کرده و به نقض قوانین و حقوق بشر محکوم کردند. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد به آمریکا اجازه تشکیل آیساف را در شرایطی صادر کرد که آیساف موظف به سنجیدن تمام تدابیر ممکن و یاری کردن به دولت موقتی افغانستان هستند.[۳۰] دستورها آیساف بعدها در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۰۳ به ناتو واگذار شد.[۳۱]

جنگ‌های داخلی ۱۹۹۲-۹۶ (جنگ‌های کابل)[ویرایش]

نوشتار اصلی: جنگ‌های کابل

پس از خارج شدن اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ از خاک افغانستان، دولت کمونیست جمهوری دموکراتیک افغانستان به دست مجاهدین افغان در سال ۱۹۹۲ سقوط کرد. بعد از آن، در بین مجاهدین منازعات مختلفی برای گرفتن کنترل قدرت از دست یکدیگر باعث جنگ‌هایی در بین خود آنها شد که سالها به طول انجامید. درست است دفاع شخص امرا پس از 11 سپتامبر بود ول وقت امرا از طالبان خواست القاعده را اخراج ند انها نپذرفتند وعملا ان موضوع گروه خاص 11 سپتامبر را افرد ول در ل با حمات ومعاونت در ار شر است

جنگ‌های داخلی ۱۹۹۶–۲۰۰۱ (طالبان)[ویرایش]

نوشتار اصلی: جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۶–۲۰۰۱)

در سال ۱۹۹۶، طالبان، حرکت اسلامی که در سال ۱۹۹۴ تشکیل شده بود شهر کابل را تسخیر کردند و بیش از ۹۰% کشور را تحت کنترل گرفتند و منطقه‌ی کوچکی را در شمال شرقی برای مجاهدین اختصاص دادند که پایان جنگ‌های داخلی بین مجاهدین و شروع حکومتی نو توسط طالبان برای افغانستان بود.
اگرچه در همین سال، جامعه جهانی، شامل آمریکا، بیان نمودند که طالبان منبع بسیار پایداری برای به دست گرفتن کنترل این کشور جنگ‌زده هستند.[۳۲] افراط آنها در قوانین اسلامی و مذاکرده نکردن با دشمنان به زودی این حرف را نقض کرد. در سال ۱۹۹۶، اسامه بن لادن و گروهش القاعده وارد افغانستان شده و از آنجا به عنوان مرکز عملیات‌های خود استفاده نمودند. با وجود طالبان، القاعده توانست از افغانستان برای اهداف نظامی، تعلیم سربازانش، خرید و فروش اسلحه، هماهنگی با دیگر جهادی‌ها و نقشه برای طرح‌های جدید تروریستی خود استفاده کند.[۳۳] پیش از حادثه ۱۱ سپتامبر بین ۱۰،۰۰۰ تا ۲۰،۰۰۰ نفر در کمپ‌های القاعده تعلیمات نظامی دیدند.[۳۴]

حادثه بمبگذاری اوت ۱۹۹۸ سفارت آمریکا به بن لادن از سوی رییس جمهور بیل کلینتون نسبت داده شده بود که او نیز دستور حمله موشکی کمپ‌های تعلیمی القاعده را در افغانستان صادر کرد. در همان زمان آمریکا از طالبان خواستار تحویل دادن بن لادن به آنها در سال ۱۹۹۹ شده بود که طالبان این خواسته‌ها را رد کردند.[۳۵] سازمان اطلاعاتی آمریکا در دهه ۹۰ در افغانستان فعالیتهایی داشت که به دنبال دستگیری و یا کشتن بن لادن بودند. این تیم چندین عملیات را انجام دادند اما هیچ‌وقت دستور قتل او را از طرف رییس جمهور دریافت نکردند. البته این ماموریت‌ها باعث روابط بسیار خوبی شد که در سال ۲۰۰۱ ورود آمریکا به خاک افغانستان را تسریع بخشید.[۳۵]

حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱[ویرایش]

نوشتار اصلی: حملات ۱۱ سپتامبر

حملات یازده سپتامبر دلیل اصلی شروع جنگ افغانستان میباشد. این طرح به صورت رسمی در سال ۱۹۹۹ توسط بن لادن تصویب شد و او خودش دو نفر از هواپیمارباها را انتخاب کرده بود و به آنها تعلیمات مخصوص را در کمپ مس عینک (به انگلیسی: Mes Aynak) داده بود. بعد از آن در همان سال، چهار نفر از دیگر هواپیمارباها در شهر قندهار به دیدار بن لادن رفتند که آنها نیز همانجا تعلیمات خویش را دیدند. هواپیماربای دیگری در سال ۲۰۰۰ به کمپ الفاروق رفت و به جمع دیگران ملحق شد. ۱۳ نفر برای هواپیماربایی سال ۲۰۰۱ توسط بن لادن انتخاب شدند و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ در حال تعلیم دیدن بودند. در ژوئیه ۲۰۰۱ تمامی ۱۳ نفر وارد ایالات متحده آمریکا شدند.
در حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، حدوداً ۳،۰۰۰ نفر غیر نظامی به علاوه هواپیماربایان کشته شدند. هواپیمای دیگری هنگامی که خدمه آن تلاش برای بازپس‌گیری کنترل آن بودند به زمین سقوط کرد. در کمتر از یک هفته بعد از این حادثه، رییس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا جرج واکر بوش، اسامه بن لادن مسئول این کار به عنوان مظنون اصلی شناسایی کرد. بن لادن در همان زمان در افغانستان به سر میبرد و به همین دلیل در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۱، در یک کنفرانس بین کنگره آمریکا، رییس جمهور بوش با صلاحدید کنگره ۵ نقطه نهایی برای طالبان در افغانستان مشخص نمود:[۱]

  1. تمام رهبران القاعده به ایالات متحده تحویل داده شوند.
  2. تمام افراد خارجی زندانی در بند طالبان آزاد و به ایالات متحده تسلیم داده شوند.
  3. تمامی کمپ‌های تروریستی آنها بسته شوند.
  4. تمامی تروریست‌ها و حامیان آنهی معرفی و به مقامات تحویل داده شوند.
  5. به ایالات متحده اجازه عام و تام برای دسترسی به کمپ‌های تروریستی و بررسی آنها داده شود.

جرج بوش اظهار نمود که: " آنها باید تروریست‌ها را در اختیار ما بگذارند، وگرنه در سرنوشت آنها سهیم خواهند شد."[۳۶] چیز مشخصی در آن تهدید ضمیمه نشده بود، غیر از بیانیه‌ای که از جنگ صحبت می‌کرد: "جنگ ما با ترور با القاعده آغاز اما همانجا تمام نمی‌شود."[۳۷] همچنین هیچ کدام از ۱۹ مردی که در این حملات شرکت داشتند افغان نبودند (۱۵ مرد از عربستان، ۲ مرد از امارات متحده عربی و دو مرد دیگر از مصر و لبنان بودند.[۳۸] هیچکدام تبعه افغانستان در همان زمان نبودند (بیشتر آنها در هامبورگ زندگی میکردند). هیچکدام در مدرسه‌های آموزش فنون هوایی در افغانستان تعلیم ندیده بودند (تعلیمات در ایالات متحده انجام شده بود).[۳۹] دولت افغانستان در همان زمان از طریق سفارت خود در پاکستان بیان نمود که ایالات متحده تاکنون هیچ سندی مبنی بر شرکت بن لادن در حملات ۱۱ سپتامبر نداده است و خود این دولت هم چنین اسنادی ندارد. دولت افغانستان همچنین اعلام نمود که بن لادن به عنوان مهمان در کشورش بوده است و گفت که طبق قوانین طالبان و پشتونها مهمان باید همیشه مهمان‌نوازی شود و دارای حق پناهندگی میباشد. طالبان سه بار پیشنهاد محاکمه اسامه بن لادن را به دولت ایالات متحده به خاطر حوادث یازده سپتامبر دادند که هر سه بار از سوی ایالات متحده این درخواست‌ها رد شد.

  • در ۴ اکتبر ۲۰۰۱، طالبان به صورت مخفیانه قصد داشتند تا بن لادن را به پاکستان برده و در یک محاکمه بین‌المللی که توسط شریعت الهی اداره میشد برای حوادث ۱۱ سپتامبر به محاکمه بسپارند.[۴۰]
  • در ۷ اکتبر ۲۰۰۱، طالبان پیشنهاد محاکمه بن لادن را در خاک افغانستان در یک محاکمه اسلامی به ایالات متحده دادند که این پیشنهاد بلافاصله از سوی مقامات آمریکایی در همان روز رد شد. ایالات متحده و بریتانیا شروع حملات خود را به کمپ‌های طالبان و القاعده آغاز کردند.[۴۱]
  • در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۱، طالبان پیشنهاد دیگری برای محاکمه و تحویل دادن بن لادن را در خاک کشور سوم (کشوری غیر از افغانستان و آمریکا) به ایالات متحده دادند و شرط آنها این بود که فقط در صورتی که آنها شواهد کافی برای دست داشتن بن لادن در حوادث ۱۱ سپتامبر ارائه کنند. جرج بوش این درخواست را نیز رد کرد و اعلام نمود که: "نیازی به بحث در مورد گناهکار یا بی‌گناه بودن نیست، ما همه میدانیم که او گناه‌کار است".[۴۲][۴۳]

۲۰۰۱: حمله اولیه[ویرایش]

حامد کرزی به همراه شبه نظامیان گروه CIA در اوایل ورود آنها در سال ۲۰۰۱.

بعد از رد طالبان مبنی بر قطع کردن پشتیبانی از القاعده، دولت ایالات متحده عملیات نظامی خود را در ۷ اکتبر ۲۰۰۱ در افغانستان آغاز نمود. تیم‌هایی از بخش عملیات‌های خاص (Special Activities Division)، سیا اولین نیروهای آمریکایی بودند که پای به خاک افغانستان برای جنگ گذاشتند. آنها بعداً همراه با نیروهای ویژه نظامی آمریکا که با نام مستعار "کلاه سبزها" (Green Berets) نیز شناخته میشوند، گروه نیروهای ویژه ۵ام و دیگر واحدهای نظامی از فرماندهی نیروهای ویژه ایالات متحده ادغام شدند.[۴۴][۴۵][۴۶] این نیروهای بیشتر همراه با نیروهای افغان مخالف طالبان (بیشتر اتحاد شمال) کار میکردند. بریتانیا و استرالیا نیز بعداً نیروهای ویژه‌ای را برای حمایت از نیروهای آمریکایی و افغان وارد افغانستان کردند که با حمایت بسیاری از کشورها روبرو شد.

در ۷ اکتبر ۲۰۰۱، حملات هوایی به شهرهای کابل، جلال آباد و فرودگاه بین‌المللی قندهار در شهر قندهار که مرکز اصلی رهبر اصلی طالبان ملا عمر بود شروع شد. شبکه سی‌ان‌ان اجرای منحصربه‌فردی را از بمباران کابل به رسانه‌های آمریکایی در ساعت ۵:۰۸ دقیقه روز هفتم اکتبر ۲۰۰۱ عرضه کرد.

در ساعت ۱۷:۰۰ به وقت جهانی، رییس جمهور بوش حملات را در تلویزیون ملی آمریکا تایید کرد و نخست وزیر پادشاهی متحده تونی بلر بریتانیا را در این جنگ خاطرنشان کرد. بوش اعلام کرد که مراکز نظامی و تربیت تروریستی طالبان را هدف قرار خواهند و همچنین برای زنان، مردان و کودکان افغانستان نیز غذا، دارو و نیازهای عمومی انداخته خواهد شد. ویدئوی از پیش ضبط شده‌ای از اسامه بن لادن پیش از شروع این حملات نیز عرضه شده بود که حملات به افغانستان را محکوم کرده بود. شبکه خبری عربی الجزیره اعلام کرد که این ویدئوها را کمی پیش از شروع حملات دریافت نموده بودند.

حملات هوایی[ویرایش]

بمب‌افکن‌ها از ارتفاع بسیار بالایی توسط ایالات متحده رهبری می‌شدند که اینکار به خاطر بیرون رفتن آنها از گستره تسهیلات ضدهوایی طالبان بود. حملات اولیه ساحه‌هایی را در شهرهای کابل، جلال‌آباد و قندهار پوشش می‌داد. در طول چندین روز بیشتر ساحه‌های نظامی طالبان تخریب جدی دیدند و تسهیلات ضدهوایی آنان به طور کامل از بین رفت. این مبارزه بیشتر روی اهداف فرماندهی، کنترل و اطلاعاتی تمرکز کرده بودند که استفاده طالبان از اطلاعات را بسیار ضعیف کرد. دو هفته بعد از حملات، نیروهای مجاهدین از آمریکا تقاضا کردند که این حملات را بیشتر روی خط اول جنگ متمرکز کنند. در همین حالل حامیان بسیار زیادی از طالبان که غالباً پشتون بودند وارد کشور شده و به تقویت طالبان در مقابل ایالات متحده پرداختند.

نمونه‌ای از تبلیغات چاپی دولت ایالات متحده در مزار شریف بر ضد طالبان به دو زبان فارسی و پشتو.

مرحله بعدی این حملات، با استفاده از بمب‌افکنهای اف-۱۸هورنت آغاز شد که وسایل نقلیه طالبان را مستقیماً و با نشانه‌گیری دقیق مورد اصابت قرار میداد در حالی که دیگر حملات موارد دفاعی طالبان را با حملات خوشه‌ای مورد حمله قرار میداد. برای اولین بار بعد از سالها، فرماندهان نیروهای متحد شمال (مجاهدین) میتوانستند نتایج قابل ملاحظه‌ای را از خطوط مقدم جنگ که سالها انتظار آنرا می‌کشیدند ببینند.

در اوایل نوامبر، خطوط اول طالبان توسط بمب‌افکن‌های دیزی کاتر و ای‌سی-۱۳۰ بمباران شدند. جنگجویان طالبان هیچ تجربه‌ای قدیمی از جنگ با ایالات متحده نداشتد تا جایی که گاهی در سر کوه‌ها به صورت آشکار می‌ایستادند و نیروهای ویژه به راحتی میتوانستند آنها را شناسایی و نزدیکترین پشتیبانی هوایی را باخبر کرده و ساحه بمباران می‌گردید. در دوم نوامبر، خطوط مقدم طالبان کاملاً تخریب گشتند و حمله نیروهای بخش اتحاد شمال به شهر کابل برای اولین بار کاملاً میسر به نظر میرسید.

نیروهای خارجی از القاعده کنترل امنیتی شهرها را از طالبان گرفته بودند و اظهار کردند که طالبان قادر به انجام اینکار نیستند. در همین حال، مجاهدین همراه با نیروهای همتایان‌شان در CIA/نیروهای ویژه نقشه‌های تهاجمات آینده خویش را گرفتند. نیروهای مجاهدین به مزار شریف حمله کردند و خطوط تدارکاتی طالبان را روی آنها بستند و واردات تدارکات از کشورهای شمالی به داخل کشور را میسر ساختند که بعدها با حمله‌ای به کابل همراهی شد.

بیشترین مناطق مورد هدف[ویرایش]

در طول ماه‌های اولیه جنگ، نیروهای ایالات متحده دسترسی بسیار کمی از طریق زمین داشتند و بیشترین حملات آنها هوایی بود. نقشه این بود که نیروهای ویژه به همرا افسران باتجربه و ارشد CIA، به عنوان رابط بین ایالات متحده و نیروهای افغان ضد طالبان باشند.

کوه‌های تورابورا از مرکز افغانستان، کابل به سوی نزدیکی مرزهای پاکستان موقعیت دارند. نیروهای اطلاعاتی آمریکایی اعتقاد داشتند که طالبان و القاعده غارهایی بسیار مستحکم همراه با امکانات عالی و مخازن زیررمینی دارا میباشند. این مناطق به همین دلیل مورد حمله بمباردمانی بسیار حجیمی توسط بمب‌افکن‌های بی-۵۲ قرار گرفت.

کم‌کم نیروهای آمریکایی و مجاهدین شروع به اختلاف نظر در اهداف با یکدیگر کردند. زمانی که ایالات متحده در حال جستجوی اسامه بن لادن بود، نیروهای مجاهدین فشارهایی را مبنی بر حملات بر طالبان و حمایت بر کارهای آنها همراه با پایان‌سازی کار طالبان و به دست گرفتن کنترل کشور داشتند.

سقوط طالبان[ویرایش]

پس از حدود یک ماه جنگ رژیم طالبان سقوط کرد و با برگزاری کنفرانس بُن حامد کرزی به قدرت رسید و در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان به مقام ریاست جمهوری برگزیده شد.

امکان حضور بلندمدت نظامی ایالات متحده آمریکا[ویرایش]

سرباز هنگ نود و یکم سواره نظام (هوابرد) در حال ایجاد فضا برای فرود بالگرد در ولایت کنر.

طبق نظر کارشناسان نظامی بسیاری از هزاران نیروی نظامی مستقر در افغانستان حضوری طولانی مدت در پایگاه‌های دائمی خواهند داشت.[۴۷]

برای مثال در ژانویهٔ ۲۰۰۹ صدها میلیون دلار صرف ایجاد زیرساخت‌های دائمی برای پایگاه‌های نظامی در افغانستان شد. از جملهٔ این هزینه‌ها بودجهٔ ۱۶ میلیارد دلاری برای تاسیسات نظامی در فرودگاه بین‌المللی قندهار است.[۴۸] همچنین پایگاه هوایی بگرام نیز توسط ایالات متحده در حال ساخت و گسترش است و به گفته مقامات نظامی با خرید زمین‌های اطراف از مردم محلی در حال گسترش است.[۴۸][۴۹]

آمار کشته شده ها[ویرایش]

در پایان سال ۲۰۰۹ تعداد غیرنظامیان این جنگ بیش از ۹۵۰۰ نفر برآوردشد[۲]. سازمان ملل متحد در سال تعداد کشته های سال ۲۰۰۹ را ۲۴۰۰ نفر اعلام کرد، که تعداد ۱۴۰۰ نفر از آنها به دست طالبان و ۴۶۵ تن به دست نیروهای نظامی بین اللملی کشته شده اند.این در حالی است که در همان سال دولت افغانستان تعداد کشته شدگان را ۲۱۰۰ تن و و تعداد زخمی ها را ۳۷۰۰ تن اعلام کرد. در حال حاضر آمار دقیقی از تعداد کل کشته شدگان از آغاز این جنک در سال ۲۰۰۱ تا به حال در دست نیست، اما طبق مطالعات پروفسور مارک هرولد[۳] که در روزنامه گاردین منتشر شد، فقط در سه ماه اول جنگ بیش از ۴۰۰۰ تن کشته شده اند. تنها در سال ۲۰۰۹ بمب های دست ساز و مین های کنارجاده ای ۱۰۵۴ نفر قربانی گرفته اند.[۴]

سال تعداد قربانیان غیر نظامی تعداد کشته های نظامی افغان تعداد کشته های نظامی خارجی منبع
۲۰۰۱ نامعلوم مثال ۱۲
۲۰۰۲ نامعلوم مثال ۷۰
۲۰۰۳ نامعلوم مثال ۵۸
۲۰۰۴ نامغلوم مثال ۶۰
۲۰۰۵ از ۴۰۴ تا ۴۷۸ مثال ۱۳۱
۲۰۰۶ ۶۹۹ مثال ۱۹۱
۲۰۰۷ ۹۵۰ مثال ۲۳۲
۲۰۰۸ ۲۳۰۰ مثال ۲۹۵
۲۰۰۹ ۲۴۱۲ مثال ۵۲۱
۲۰۱۰ ۲۷۹۰ مثال ۷۱۱ [۵]
۲۰۱۱ ۳۰۲۱ مثال ۵۶۶ [۶]
۲۰۱۲ ؟ ؟ ۱۲۱
۲۰۱۳ ؟ ؟ ؟
۲۰۱۴ ؟ ؟ ؟
تعدا کل کشته ها بیش از ۱۰،۰۰۰ نفر ۲۹۷۵


اتهام کمک حکومت ایران به طالبان[ویرایش]

نوشتار(های) وابسته: روابط القاعده و ایران

فرماندهان نظامی خارجی و بعضی از مقام‌های افغانستان، ایران را به کمک به طالبان متهم کرده‌اند اما این اتهام بارها از سوی ایران رد شده‌است. در اکتبر ۲۰۱۰ یک کانتینر ۱۲ متری با ۱۹ تن مواد منفجره در ولایت نیمروز کشف شد که به گفتهٔ پلیس افغانستان، از ایران می‌آمده‌است.[۵۰]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "International Security Assistance Force (ISAF): Key Facts and Figures" (PDF). ISAF. 2010-07-06. Retrieved 2010-08-06. 
  2. خطای اسکریپتی
  3. میجور جنرال ریچارد بارونس تعداد طالبان را تا حدود ۳۶،۰۰۰ نفر تخمین میزند.
  4. Partlow, Joshua (November 11, 2009). "Moins de 50 combattants d’al-Qaida en Afghanistan". slate.fr. Retrieved 2010-07-01. 
  5. Roberston, Nic., Cruickshank, Paul. نیروهای القاعده روزبروز در حال افزایش CNN. ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۹.
  6. "جنگجویان ازبک به افغانستان بازمیگردند". Jamestown.org. Retrieved 2 اکتبر 2008. 
  7. "A Sober Assessment of Afghanistan — washingtonpost.com". Washingtonpost.com. Retrieved 2 اکتبر 2008. 
  8. Bajoria, Jayshree (2009-10-26). "نسل جدید ترورسیت های پاکستانی". Council on Foreign relations. Retrieved 2010-04-06. 
  9. "Pakistan Observer – Newspaper online edition – Article". Pakobserver.net. 2009-07-30. Retrieved 2010-02-09. 
  10. "While U.S. debates Afghanistan policy, Taliban beefs up". Mcclatchydc.com. 2009-10-14. Retrieved 2010-02-09. 
  11. OEF Wikipedia، عملیات بادوام آزادی.
  12. Morello, Carol; Loeb, Vernon (6 دسامبر 2001). "Friendly fire kills 3 GIs". Post-gazette.com. Retrieved October 2, 2008. 
  13. Terry McCarthy/Kunduz (18 نوامبر 2001). "A Volatile State of Siege After a Taliban Ambush – Printout – TIME". Time.com. Retrieved October 2, 2008. 
  14. John Pike (2001-12-09). "VOA News Report". Globalsecurity.org. Retrieved 2010-02-09. 
  15. "US Bombs Wipe Out Farming Village". Rawa.org. Retrieved 2010-02-09. 
  16. "OEF: Afghanistan: Fatalities By Year". iCasualties. 2005-09-09. Retrieved 2010-08-24. 
  17. "Defenselink Casualty Report ۲۰۱۰-۰۷-۰۲". Defenselink. 2010-08-02. Retrieved 2010-08-02. 
  18. Op Herrick casualty and fatality tables. UK Ministry of Defence
  19. Afghanistan Casualty and Fatality Tables UK Ministry of Defence
  20. Brewster, Murray. Two Canadian Soldiers Wounded In Roadside Bomb Attack. The Canadian Press. ۲۰۰۹/۰۲/۰۶
  21. Australian wounded by insurgent gunfire. Australian Government Department of Defence
  22. ROMANIAN MILITARIES IN THE THEATERS OF OPERATIONS Ministry of National Defense (Romania)
  23. "Afghanistan". Vm.ee. Retrieved 2010-07-28. 
  24. "DBA CUMULATIVE REPORT BY NATION (09/01/2001 – ۰۳/۳۱/۲۰۱۰)". US Department of Labor. 
  25. "Contractor deaths in outsourced U.S. wars reach 1,000". The China Post. 2007-07-05. Retrieved 2010-02-09. 
  26. ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ جوریست, ۶ نوامبر ۲۰۰۱, "بمباران افغانستان غیر قانونی است و باید متوقف شود" توسط پروفسور مارجوری کوهن, http://jurist.law.pit.edu/forum/forumnew 36.htm
  27. "Security Council Resolutions 1368 (2001) and 1373 (2001): What They Say and What They Do Not Say, European Journal of International Law". 
  28. جوریست، ۶ نوامبر ۲۰۰۱, " بمباران افغانستان غیرقانونی است و باید منوقف شود." توسط پروفسور مارجوری کوهن, http://jurist.law.pitt.edu/forum/forumnew36.htm , citing Caroline Case, ۲۹ BFSP ۱۱۳۷-۸; ۳۰ BFSP ۱۹-۶ (۱۸۳۷)
  29. "Court rules on Guantanamo inmate". News.bbc.co.uk. 24 ژوئن 2008<!- – 10:26 UK -->. Retrieved 2 اکتبر 2008. 
  30. "Ods Home Page". Daccessdds.un.org. Retrieved 2 اکتبر 2008. 
  31. "NATO in Afghanistan: The Issue of Legitimacy". Issi.org.pk. Retrieved 3 اکتبر 2008. 
  32. نفیض مصدق احمد (اکتبر 2009). "تروریستهای ما". New Internationalist. Retrieved 2009-12-07. 
  33. 9/11 Commission Report P. 66
  34. 9/11 Commission Report P. 67
  35. ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ Ghost Wars: The Secret History of the CIA, Afghanistan, and Bin Laden, from the Soviet Invasion to September 10, 2001.
  36. They will hand over the terrorists or they will share in their fate
  37. Our war on terror begins with al Qaeda, but it does not end there.
  38. Johnston, David (September 9, 2003). "Two years later: 9/11 Tactics; Official Says Qaeda Recruited Saudi Hijackers to Strain Ties". The New York Times. Retrieved May 19, 2008. 
  39. Bennis, Phyllis. "Foreign Policy in Focus". Fpif.org. Retrieved 2010-02-09. 
  40. CNN archives
  41. CNN archives
  42. The Guardian (UK)
  43. "جرج بوش درخواست طالبان برای تحویل دادن طالبان را رد کرد". Guardian Unlimited (London). اکتبر 14, 2001. Retrieved مارس 8, 2007. 
  44. First In: An insiders account of how the CIA spearheaded the War on Terror in Afghanistan by Gary Schroen, 2005
  45. Jawbreaker: The Attack on Bin Laden and AL Qaeda: A personal account by the CIA's field Commander by Gary Berntsen and Ralph Pezzulla, 2005
  46. گاست وارز: داستان‌های مخفی سیا، افغانستان و بن‌لادن بعد از ترک شوروی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۱، نوشته استیو کول، ۲۰۰۴
  47. After 9/11, U.S. policy built on world bases
  48. ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ NATO Base In Afghanistan Gets Major Expansion
  49. U.S. hopes to supply victory
  50. BBC فارسی - افغانستان - کشف 'مواد منفجره قاچاق شده از ایران' در افغانستان

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ جنگ افغانستان (۲۰۰۱ تاکنون) موجود است.