جنگیش چوکوسو
| جنگیش چوکوسو | |
|---|---|
| قله پوبدا/پوبدی قله پیروزی |
|
 نمایی از کوه جنگیش چوکوسو  موقعیت جنگیش چوکوسو بر روی نقشه (سمت راست، جنوب شرقی دریاچهٔ ایسیک کول) |
|
| جغرافیا | |
| ارتفاع | ۷٬۴۳۹ متر[۱][۲][۳] |
| مکان | قرقیزستان چین |
| رشتهکوه | تیان شان |
| ارتفاع نسبی | ۴٬۱۴۸ متر[۳] |
| مختصات | ۳۰″ ۰۷′ ۸۰°شرقی ۱۵″ ۰۲′ ۴۲°شمالی / ۸۰٫۱۲۵غرب ۴۲٫۰۳۷۵جنوبمختصات: ۳۰″ ۰۷′ ۸۰°شرقی ۱۵″ ۰۲′ ۴۲°شمالی / ۸۰٫۱۲۵غرب ۴۲٫۰۳۷۵جنوب |
| کوهنوردی | |
| نخستین صعود | ۱۹۵۶ توسط گروه کوهنوردان شوروی |
| ترجمه | قله پیروزی (قرقیزی و روسی) |
| تلفظ | [dʒeŋiʃ tʃoqusú] و [pʲik pˠaˈbʲɛdˠɨ] |
جنگیش چوکوسو (به قرقیزی: Жеңиш чокусу) به معنای قلهٔ پیروزی که پیشتر پوبدی[۴] یا قلهٔ پوبدا (به روسی: Пик победы) نامیده میشد[۲] کوهی به ارتفاع ۷٬۴۳۹ متر واقع در رشتهکوه تیان شان در مرز قرقیزستان با چین است و بلندترین نقطهٔ قرقیزستان و تیان شان شناخته میشود.[۲][۱] این قله در سال ۱۹۴۶ به منظور یادآوری و گرامیداشت پیروزی اتحاد جماهیر شوروی و متفقین در جنگ جهانی دوم قلهٔ پیروزی نامگذاری شد.[۱][۵]
مشخصات [ویرایش]
جنگیش چوکوسو کوهی عظیم و گنبدیشکل واقع در کوههای کاشال تو[۱] در تیان شان مرکزی[۲] است که در جنوب شرقی دریاچه ایسیک کول[۴] قرار دارد. تا پیش از دههٔ ۱۹۴۰ گمان میرفت که کوه خان تنگری بلندترین کوه تیان شان است[۶] اما با اندازهگیری ارتفاع جنگیش چوکوسو در سال ۱۹۴۳ مشخص شد که این کوه بلندترین قله در رشتهکوه تیان شان و دومین قلهٔ مرتفع در اتحاد جماهیر شوروی است.[۱] با فروپاشی شوروی، این کوه امروزه بلندترین نقطه در کشور قرقیزستان است.
تاریخچه صعود [ویرایش]
در سال ۱۹۵۵ تلاشی فاجعهبار برای صعود به جنگیش چوکوسو صورت گرفت که نتیجهاش کشتهشدن ۱۱ نفر از اعضای گروه صعودکننده بر اثر کولاک شدید بود.[۵] اما نخستین صعود موفقیتآمیز به جنگیش چوکوسو که کوهی بهشدت یخچالی و غالباً پوشیده از ابر است در سال ۱۹۵۶ و توسط گروهی از کوهنوردان شوروی صورت گرفت.[۱] سرپرستی این تیم برعهدهٔ ویتالی آبالاکوف بود.[۵]
منابع [ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ «Victory Peak». Encyclopedia Britannica Online. بازبینیشده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ Laurence Mitchell. Kyrgyzstan: The Bradt Travel Guide. Bradt Travel Guides, 2008, ISBN 1-84162-221-4. Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۴ آوریل ۲۰۱۲).
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ «Central Asian Republics Ultras». PeakList.org. بازبینیشده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ واحد پژوهش و تألیف گیتاشناسی زیر نظر سعید بختیاری. «نقشهٔ طبیعی آسیا». در اطلس جامع گیتاشناسی ۸۷-۸۸. چاپ اول. تهران: موسسه جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی، تابستان ۱۳۸۷. ص ۲۳. ISBN 978-964-342-270-7.
- ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ National geographic magazine: Volume 170. National Geographic Society، 1986. p.258. بازبینیشده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۲.
- ↑ Paul Brummell. Kazakhstan. Bradt Travel Guides, 2008, ISBN 1-84162-234-6. p. 161. Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۲).
